Grote en kleine "beessies"

Toen we afgelopen week 's avonds een hele tijd een hond hoorde blaffen en een grote rode auto voor de deur zagen staan, werden we natuurlijk erg nieuwsgierig wat er nu in godsnaam toch aan de hand was. We zagen twee mannen in de auto zitten met een bakje koffie, jachtkleding aan en druk pratend tegen elkaar. Rune, onze buurman, was Hans aan het helpen in de garage, dus hij ging polshoogte nemen. Wat bleek? De mannen waren aan het wachten op de jachthond ("elghund": elandenhond) die in het bos een eland opgespoord had. Híer in "ons" bos! Een eland? Jawel en niet zo'n kleintje ook. Een stier van rond de 500 kilogrammen. Daar waren de jagers niet naar op zoek, omdat het vlees te taai is. Ze hebben liever een "kleintje" van rond de 150 kilogram. Die is nog lekker jong en lekker mals. Maar als de elghund eenmaal een eland heeft gevonden, laat-ie 'm niet zomaar gaan. Het heeft werkelijk de hele avond geduurd en uiteindelijk heeft de hond het opgegeven, want het baasje kwam maar niet. Hij bleef maar roepen dat de hond terug moest komen, nou ja, OK dan maar. Ach, het is natuurlijk best bijzonder dat een eland zo dichtbij leeft. En ze zijn nog behoorlijk groot, ze kunnen tot 3 meter lang worden en een gewei (hier in zuid-scandinavië een stanggewei met tot 20 korte takken per stang) met een spanwijdte van 2 meter hebben. Hun schofthoogte is 180 tot 220 cm. Al met al een behoorlijk beest. Nee.... ik zou 'm niet graag zo onverwacht tegenkomen. Misschien een keer op een elandensafari?

Nee, dan kom ik liever een "sleve" (sliev) tegen. Gelukkig was op dat moment ons overbuurmeisje bij ons en zij kon ons vertellen dat deze "slang" niet giftig was én hoe hij heette. Een sleve is een hagedis zonder pootjes en lijkt enorm op een slang. Het is dan ook even schrikken als je ze hier op de weg tegenkomt. Maar ze zijn dus niet giftig of zo en zelfs erg nuttig in je tuin. De sleve eet namelijk graag slakken en regenwormen. Hij voelt zich dan ook goed thuis in je komposthoop. In de schemering worden ze aktief en gaan ze jagen. Ze kruipen dan langzaam vooruit met stijve bewegingen op hun prooi af. Ze hebben wel een mooie huid, een metallicachtig, hard, lichtbruin velletje. De sleve die wij tegenkwamen rond half 8 's avonds was volgens mij in de aanslag. Of hij was geschrokken, want hij lag/stond stokstijf. Tot ik een foto maakte met een enorme flits in zijn gezicht. Hij wist niet hoe snel hij weer in de slootkant moest komen. Onze meiden vonden het in ieder geval ontzettend interessant. En we zijn allemaal weer een ervaring rijker en een stukje wijzer geworden.

In de krant!

Jawel, ik sta vandaag in de krant, de Tvedestrandsposten! Nou ja, een foto, die ik genomen heb dan. Gelukkig niet met m'n hoofd (hihi). Afgelopen week heb ik een mooie foto van paddestoelen (sopper), genomen bij de barnehage, ingestuurd voor een wedstrijd. De ingezonden foto's komen op de internetside van de krant (http://www.tvedestrandsposten.no/) en de mensen kunnen dan stemmen voor de mooiste foto. De 12 met de meeste stemmen komen dan op de kalender van de Tvedestrandsposten. Dus ik heb de stoute schoenen aangetrokken, de krant een emailtje gestuurd met de foto en tot mijn verbazing stond-ie dus vanmorgen in de krant. Mét m'n naam erbij. Jullie snappen dat ik hartstikke trots ben. En ik hoop dat-ie wordt gekozen voor de kalender van 2009. Dat is nog even afwachten tot november.............

Enne, als jullie willen stemmen, dat kan van 1 tot 15 november:
http://www.tvedestrandsposten.no/bildeserier/article3834519.ece?token=&start=32&serie=0

September (deel 1)

Ook hier in Noorwegen regent het natuurlijk weleens en de meiden moeten zich dan binnen vermaken. De hele huiskamer wordt dan op zijn kop gezet en eerlijk gezegd mis ik dan de serre weleens die we in Nederland hadden. OK, we hadden afgesproken dat de ene helft van de kamer netjes zou blijven en de kids in de andere helft, waar het meeste speelgoed én de grote speelgoedkast staat, zouden spelen. Maar vanzelfsprekend is deze onzichtbare scheidslijn al snel overtreden en staat de hele kamer op stelten. Alle stoelen, de kussentjes, ja zelfs de lamp komt er aan te pas om een prachtige tent te maken, want als je buiten niet kan kamperen, dan doe je dat toch gewoon in huis?!

Omdat ik op een gegeven moment bijna languit in de kamer lag, heeft oma Ans de oudste twee even meegenomen en heb ik Caitlin op bedje gelegd. De kamer weer een beetje aan kant en even relaxen. Heerlijk als na die drie luide kinderstemmetjes het zo stil is in huis. Daar kan ik dan echt even van genieten. En de meiden hebben bij oma Ans ook genoten. Mormor (je spreekt het uit als moermoer: de moeder van je moeder oftewel oma) had uit Nederland nog een pak kinderkoekjes om zelf te bakken. Nou ze hebben hun best gedaan op de zandgebakjes. En toen de oven in. "Als we nou blijven kijken, zou het dan sneller gaan?"

Na een poosje waren de koekjes klaar en mama moest komen kijken. Caitlin was intussen ook weer wakker, dus wij met z'n tweetjes naar beneden. Helaas konden de koekjes nog niet genuttigd worden anders zouden we allen onze monden verbranden. Ook waren ze nog niet helemaal af, want oma moest nog even glazuur maken, zodat er een snoeppapieren plaatje van Alfred J. Kwak op geplakt kon worden. En na een poosje, eindelijk ze waren genoeg afgekoeld om te proeven. En meiden, jullie hebben een heerlijk koekje gebakken, hoor. Het duurde dan ook niet lang of de koekjestrommel was weer "tomt" (oftewel leeg).

Over bakken gesproken, we doen dat tegenwoordig ook met het brood hier. Er gaan met een gezin van 5 heel wat boterhammetjes doorheen op een dag en hoewel er hier verschillende soorten broden zijn, zijn we begonnen ze zelf te bakken. Ik moet bekennen, we waren een aantal (mis)baksels verder, eer we de juiste mix hadden ontdekt. Maar met de juiste apparatuur gaat het nu heel niet slecht. Ik heb een goede keukenmachine gekocht (m'n handmixertje kreeg het erg warm en was niet blij) en met wat hulp uit verschillende richtingen (de noren bakken hier vrij veel hun eigen brood en andere lekkernijen) krijgen we nu een heerlijke grote boterham op ons bordje. Zo om de andere dag wordt er hier driftig gekneed en het wordt al zo routine, alsof je even de aardappels schilt!!

Ook leuk om te vertellen, we hebben laatst ook onze eigen vanillevla gemaakt. Annika heeft haar vingers erbij opgegeten. Malin houdt het tegenwoordig liever bij de Noorse yoghurt en Caitlin proeft en lust gelukkig nog een heleboel. Maar goed, de vanillevla is hier bij onze supermarkten niet te vinden in het koelvak. En toen we het het personeel van de Meny vroegen, keken ze ons aan of ze water zagen branden. Gelukkig is er dus wel vanillesuiker in het assortiment, wat hier veel gebruikt wordt om pudding voor puddingbroodjes te maken. En met o.a. melk en maizena kom je een heel eind. Annika vroeg gisteren nog of we nog eens vanillevla aten. Mama heeft dus weer een taakje.

Het zit niet altijd mee hoor!

Jullie denken misschien wel eens dat ik niets dan lof heb voor dit prachtige land Noorwegen, maar vandaag is het helemaal anders.

Het begon vanmorgen vroeg al toen ik aan het internetbankieren was. Oeps…………verbinding weg en alle werk voor niks. Nu schijnt dit hier wel vaker te gebeuren, maar het is vervelend als je net bezig bent met de financiën. Enfin, na een uurtje was er weer verbinding en zijn de betalingen gedaan. Intussen waren de meisjes naar school gebracht {ze gingen zojuist på tur (op stap) in de plensregen, maar zoals de Noren zeggen: er is geen slecht weer, er is alleen slechte kleding} en Caitlin en Nicole kwamen gezellig een kopje thee drinken.

De postbode kwam en bracht een gezellige envelop van een vriendin uit Nederland, maar ook een brief van het UDI (dat is de Noorse instantie, die de verblijfsvergunningen regelt) met de vraag of ik hen binnen 2 weken een document wil opsturen dat ik verzekerd ben voor de zorg. De aanvraag voor mijn verblijfsvergunning is 28 juli gedaan op het politiebureau hier in Tvedestrand. Het was vakantie, dus alles is blijven liggen. Rond 20 augustus heeft een medewerkster de zaak in behandeling genomen en de benodigde papieren opgestuurd naar het UDI in Oslo.

Intussen zijn we ook naar het NAV (een soort van SVB in Nederland) geweest en daar het formulier 121 ingeleverd. Dit formulier is nodig om verzekerd te zijn van de zorg hier in Noorwegen. Dit formulier had ik al aangevraagd in Nederland bij het College van Zorgverzekeringen (CvZ). Als ik dus ziek ben en een dokter nodig heb, dan worden de kosten verhaald op de Nederlandse verzekering. Enfin, het NAV heeft het formulier verder ingevuld en verzonden naar het Tryggekontor in Oslo. Heb gebeld naar het SVB in Nederland met de vraag of zij mij misschien een document konden sturen, want zij houden maandelijks mijn nominale premie in. Nee, dat is niet mogelijk. Ik moest contact opnemen met het CvZ. Dat heb ik dus gedaan, maar ook zij konden mij niet verder helpen. Nog gebeld naar de instantie, die mijn pensioen uitbetaald. Helaas…………pindakaas. Ook zij konden niets voor me betekenen. Alle maanden betaal je dus een flinke bijdrage en als je iets wilt hebben van ze, dat lukt dat niet.

Op dit moment heb ik dus nog geen documenten dat ik in Noorwegen zeker ben van zorg door een arts of ziekenhuis en het UDI heeft deze documenten nodig om akkoord te kunnen geven op mijn aanvraag voor een verblijfsvergunning. En dan merk je nu dus, dat het hier dus allemaal heel relaxt gaat. Je moet niet stressen (en dat is wel eens moeilijk hoor) en rustig afwachten.

Gelukkig zijn er medewerkers van Norsk.nl die altijd bereid zijn om je met raad en daad bij te staan. Vandaag is het NAV gesloten, maar morgenochtend sta ik al vroeg op de stoep bij hen om te vragen naar de stand van zaken. Duimen jullie mee dat alles snel voor elkaar komt.

Herfst in Noorwegen

Er zullen vast mooie plaatjes geschoten kunnen worden in Nederland, maar hier in Noorwegen kun je ook je hart ophalen. De meeste van bovenstaande foto's zijn gemaakt in de eigen tuin. De camera gaat nu overal mee naar toe en ook in de "tuin" van de barnehage staan prachtige paddestoelen. En als je hier een klein eindje wandelt richting het stadje, kom je de mooiste exemplaren tegen. De bomen kleuren ook al prachtig goudgeel en dieprood. Ja het is echt genieten van de natuur hier in de "achtertuin" van ons huis.

Wat valt oma Ans op in Noorwegen en wat doet ze de hele dag.

Vandaag zijn Hans, Nicole en de meiden naar de open dag van de brandweerkazerne hier in Tvedestrand. Natuurlijk had ik meegekund, maar ik vond het ook wel eens fijn om lekker een dagje thuis (ja, ik voel me echt al thuis hier) te zijn en gewoon lekker aan te keutelen.

Nou, dat had ik gedacht natuurlijk. Heel veel bezoekers op onze site vragen steeds aan Nicole hoe het toch met me gaat. “Dus mam…………… schrijf jij vandaag maar eens wat op ons blog”, was de opdracht voor vandaag. Maar waar zal ik nu eens over vertellen.

Ja natuurlijk over de gewone alledaagse dingen die me bezighouden en zaken die heel anders gaan dan in Nederland. Zoals het ophalen van het afval dat ook wij produceren natuurlijk. Iedere dinsdag komt zo rond de klok van 06.45 uur de vuilnisauto. Dus alle kliko’s worden maandagavond al op straat gezet. Nee, niet allemaal bij elkaar, maar ieder bij zijn eigen deur of oprit. Bij ons staan er 3 kliko’s, eentje voor groente/fruit, eentje voor restafval en eentje voor papier. In de garage staat een plastic zak waar al het plastic in moet en bij de brievenbussen staat een kliko waar de inwoners van de hele straat hun glas en blik in gooien. Iedere dinsdag wordt de kliko met groente/fruit geleegd en verder wordt om de andere week het restafval opgehaald. Om de vier weken het papier, plastic, glas en blik. In Nederland zet je de kliko met het handvat naar de straat. Hier niet, maar net andersom. De chauffeur komt met de auto aanrijden, kijkt uit zijn raampje, laat een grijper naar beneden komen en hup daar gaat de inhoud in de auto. Het is dus zo gebeurd. Er komt eens in de 4 weken een mannetje mee als de plastic zakken worden meegenomen. Verder kun je 3x per jaar een kar vol met troep naar het stort brengen. Helemaal voor niks. Heeft Nicole ook al 2x gedaan.

Het milieu is heel belangrijk voor de Noren, hoewel ……………….soms staan er wel 3 of 4 auto’s op de oprit en als onze overbuurman even een praatje komt maken………………… ja, dan komt die met de brommer of soms zelfs met de auto! Weet natuurlijk niet of ze dat allemaal doen, maar het viel me wel op. Maar daarentegen rijden ze heel keurig. Houden zich aan de snelheid, er wordt op de E 18 (waar we gisteren een tractor tegenkwamen en dat mag hoor) rustig gereden, niks geen gejakker, bumper kleven of inhalen. Nee hoor, allemaal keurig achter elkaar. Kom daar maar eens om in Nederland. Ook het oversteken op een zebrapad gaat prima. De kinderen kunnen zelfs veilig oversteken. Ze wachten even, steken hun hand recht vooruit als teken aan de automobilist, even stoppen, ik moet naar de overkant. En er wordt keurig gestopt. Ook voor ons natuurlijk.

Wat een glorie allemaal over Noorwegen hé, maar natuurlijk zijn er ook wel dingen, die ik mis hoor. Zoals het fietsen. Dat durf ik echt niet. Ten eerste gaat het berg op en berg af. En mijn fiets heeft van die dunne bandjes. En op de weg liggen tegen de berm allemaal van die kleine kiezelsteentjes. Misschien voel ik me zekerder als ik een fiets koop met dikkere banden. Ik weet het natuurlijk niet, maar ben erover aan het denken.
En op de tv is hier niet zoveel te beleven. Er zijn maar een paar zenders, waar heel veel sport op te zien is. Naast de Noorse zenders, zijn er 3 Zweedse, 1 Engelse en zelfs 1 Spaanse. Waarom een Spaanse zender………ik weet het niet. Dan heb je nog Discovery, DisneyWorld en Eurosport. Er is geloof ik wel een mogelijkheid om meer zenders te hebben, want je kunt diverse pakketten kopen. Had een klein beetje gehoopt dat er ook Duitse zenders waren, maar daar houden de Noren helemaal niet van. Waarom niet…………..ik zou het niet kunnen zeggen.

Ga je nog even mee naar de supermarkt? Het zonnetje schijnt lekker, dus op pad. De was hangt al aan het lijntje, de jongelui zijn weg en de portemonnee zit in de zak. Deur dicht en weg ben ik. Als ik aan het einde van de Skogfaret ben, baal ik even. Want de zon schijnt prachtig op de bomen, die zich al gaan tooien in herfstkleur.

Zal ik teruggaan en mijn fotocamera halen. Nee, loop eerst maar even door. Moet een brood kopen voor de jongelui. Als ze terug komen hebben ze vast wel honger en willen een boterham. Nicole bakt nu zelf brood en ze smullen er allemaal van. Gisteren had ik ook 2 sneetjes voor het ontbijt. Was echt hartstikke lekker. Loop even binnen bij de Meny (soort van AH zal ik maar zeggen). Even groente kopen. Hebben ze niet zoveel vers, maar het schap ligt vol met allerlei pakken worteltjes en wortelen. Daar zijn ze volgens mij gek op. Bloemkool, broccoli en suikerboontjes liggen er ook. Maar dan houdt het wel op. Ze hebben wel groenten hoor, maar in de diepvries. Smaakt ook prima. (Even tussendoor: afgelopen woensdag waren we hier ook even en toen zagen we nog aardbeien. De meisjes zijn hier gek op, dus ik heb een doosje gekocht. En weet je waar die vandaan kwamen……………uit Hoogstraten. De wereld is dus klein of niet soms). Heb worteltjes en suikerboontjes in de mand gedaan, nog wat salade, een brood (moet je zelf snijden), frisdrank en een lekker snoepje. Op weg naar de kassa. Dat gaat heel rustig. Niks vlug op de band, snel betalen en dan vlug inpakken. Nee hoor, niks van dit alles. Op je gemak, je hebt toch de tijd. En zou ik nog even naar het toilet moeten, geen probleem. Hier in Grisen (zo heet het pas geopende winkelcentrum waar de Meny is gevestigd) zijn keurige toiletten voor dames, heren en minder validen. Eerst dacht ik eventjes, ja net nieuw, dus dat hoort er dan bij. Nee hoor, in alle winkelcentra waar we nu geweest zijn, zie je overal toiletten. En er is ook gedacht aan de kleintjes, die een schone luier aan moeten. En alles gratis en voor niks. Ja, bij V&D hebben ze dat ook, maar daar moet je voor betalen. Ook bij de Hema kun je naar het toilet, maar in een Nederlands winkelcentrum heb ik zoiets nog niet gezien. Op weg naar huis genoten van het zonnetje, dat vandaag uitbundig schijnt. Ik geniet met volle teugen.

Verder ben ik erg druk met het schrijven van mailtjes aan familie, vrienden en bekenden. Probeer ook voor alle jarigen een kaartje op de bus te doen. Dat moet dan wel een weekje eerder gepost worden. Het kan dus best zo zijn dat het kaartje er al op tijd is. Heb nl geen idee hoe lang een brief of kaart erover doet naar Nederland. Weet wel dat post vanuit Nederland er soms binnen 2 dagen is, maar ook dat het wel eens 7 dagen kan duren. Het is dus iedere keer weer een verrassing wat de postbode brengt. We krijgen wel iedere dag heel veel reclame.

Het is maar goed dat ik alle kleding voordat het in de verhuisdozen ging, eens goed heb uitgezocht. De mantelpakjes en rokjes zijn niet meegegaan, maar daar waren ze bij Terre des Hommes blij mee. Kleding is natuurlijk wel schoon en netjes, maar het moet allemaal makkelijk zitten. Had misschien wel een “modderfiguur” geslagen met mijn mooie mantelpakjes. Ook schoenen met hoge hakken …………….heb ze nog niet veel gezien hoor.

Nu mijn appartementje is ingericht…………… af en toe nog eens wat veranderen natuurlijk of nog wat nieuws kopen……….. is er ook meer tijd voor de hobby. Heb nu een eigen kamertje waar alles een plaatsje heeft gekregen. Nog niet altijd naar mijn zin. In Wernhout kon ik alles zo vinden, maar hier heb ik nog niet zo’n goed overzicht. Ook Malin, Annika en zelfs Rachel (ons overbuurmeisje) vinden het geweldig om lekker te knutselen in mijn hobbykamer. De deur houd ik wel goed dicht, want ons kleine Caitlinnetje wil ook heel graag weten wat er toch voor leuke dingen allemaal achter die deur zitten. En………….. dat is echt nog niks voor die kleine grijpgrage handjes. Hans heeft in de hobbykamer en in mijn woonkeuken een verwarmingselement opgehangen. En als alles goed gaat komt 30 september de “varme pumpe”. Dat is verwarming in de winter en airco in de zomer. Mijn huiskamer!

Mijn auto is in Nederland gebleven en ik heb nog geen auto gekocht hier. Ben dat ook niet van plan eigenlijk. Ga met Nicole mee voor de grote lading wekelijkse boodschappen en wil ik eens een dagje alleen op stap, dan is er een goede busverbinding naar de stad (als ik niet wil lopen), naar Arendal of naar Risør. Wil ik eens verder weg, dan kan ik altijd nog met de trein, die vertrekt vanuit Arendal. En kom ik er in het Noors niet uit………… geen probleem. Engels wordt hier ook heel veel gesproken. Dus dat moet toch lukken of niet soms.

Net als in België is hier de stroom ook bovengronds. In onze straat, waar een 30 km zone geldt (is wel fijn voor de kids, want die kunnen rustig op straat met een bal spelen) staan dus diverse palen. Was wel even wennen, maar het valt me nu al niet meer op. Zie alleen maar kaarsrechte bomen. Ben wel benieuwd hoe of dat gaat als het stormt of als er veel sneeuw valt. Blijven ze dan ook zo recht staan? We zijn wel erg afhankelijk van de stroom, want hier is nergens gas. Misschien wel in de grote steden, maar dat weet ik niet.

We zijn ook begonnen met het maken van de kerstkaarten. Binnenkort halen we de scrapboeken en de foto’s ook weer tevoorschijn. In Arendal (winkelcentrum Harebakken) zit een fotograaf, waar we onze gemaakte foto’s via de mail naar toe kunnen sturen. Na een dag of 2 kunnen we ze dan weer ophalen. Nicole en ik zijn nu bezig met de hobby op donderdagmiddag en vanaf volgende week gaan we ook dinsdagmiddag aan de slag. Heerlijk voor Nicole, even 2 uurtjes helemaal voor haarzelf. Hobbyclubs, zoals we die in Nederland kenden, hebben we hier nog niet ontdekt. Wel een paar fantastische winkels. Je moet je hand heel goed op de knip houden, want voordat je het weet heb je je “arm” gekocht. Kaarten gemaakt in 3D of borduren, zoals ik altijd deed, dat kennen ze hier helemaal niet. Hier worden juist veel meer scrapkaarten gemaakt en daar spelen de winkels natuurlijk op in. Natuurlijk zijn de Noorse vrouwen creatief, maar ik denk dat er heel veel gebreid wordt. We houden de krant (Tvedestrandsposten) goed in de gaten om te zien of er toch opeens een adres voor een hobbyclub in staat. Ik denk eigenlijk dat de Noren meer sportmensen zijn en er op uit trekken in de natuur.

Het is intussen een heel verhaal geworden. Ik hoop nu maar dat jullie het leuk vinden om te lezen……dus laat een berichtje achter. Dat zou ik fantastisch vinden.

Een geregeld leventje mét onze uitjes

We krijgen al echt een geregeld leventje hier in Tvedestrand. Hans gaat naar zijn werk, Malin en Annika gaan 2 dagen in de week naar Bøklia Barnehage en als een kleine manager, houd ik het gezin en huishouden draaiende.

Zoals jullie misschien weten, zijn Hans zijn vader en moeder in augustus een weekje bij ons geweest. Het was een gezellige week. Met prachtig weer. Hans heeft een aantal mooie tochten met ze gemaakt in de omgeving en de meisjes hebben natuurlijk ook genoten van hun opa en oma. Oma Adje is met oma Ans een dagje wezen winkelen in Arendal. Het was erg leuk om opa en oma van de Rijzen te laten zien, waar en hoe we nu wonen.

In de week dat opa Leo en oma Adje er waren, zijn Malin en Annika voor het eerst naar Bøklia Barnehage geweest. Toen ik in juni hier een weekje was, had ik afgesproken dat we de bezoekjes aan de barnehage langzaam op zouden bouwen en qua tijd ook langzaam uit zouden breien. Nou, daar is niets van terecht gekomen! De meiden vonden het zo leuk, dat ze de tweede keer al langer wilden blijven en "mama mocht best naar huis gaan, hoor". Nou daar sta je dan. En wat doe je? Je gaat naar huis. We zijn nu een paar weken verder en ze verheugen zich telkens weer op een dagje Bøklia. Malin en Annika spelen ook steeds meer met andere kinderen en niet zozeer meer alleen met elkaar. En als ze dan thuiskomen, horen we steeds meer Noorse woorden. Er wordt ook constant gevraagd, "mama, wat is ..... in het Noors?" Het is maar goed dat we een dik Noors woordenboek hebben. En om wat meer Noors te leren, hebben we ook al een bezoekje gebracht aan de bibliotheek. Daar halen we simpele "woord-beeld"- boekjes. Prima voor het leren van verschillende Noorse woorden. Zèlfs voor papa en mama!!

Maar zó ze kunnen spelen op Bøklia, zó kunnen ze ook thuis spelen. Vooral onze twee kleinsten kunnen erg goed met elkaar opschieten. Ik denk dat ons Annika zich dan ook eens de "grote zus" voelt, hoewel ze dan niet de baas probeert te zijn. Ons terras is een geliefde plaats om lekker alles uit te stallen en heerlijk te rommelen in de curverbakken met speelgoed. Er wordt driftig thee gedronken en fruit gegeten en dat natuurlijk gezamelijk, het liefst met de pink omhoog, want "dat doen prinsessen ook zo". Dat staat tenmiste in het boek: "Hoe word ik een prinses?" Waar de dametjes wel op moeten letten is, dat er geen bestek of schijfjes tomaat naar beneden vallen, tussen de plankjes door!

En als de kleinsten dan samen zich vermaken, gaat Malin de uitdaging aan met Lego. Ze kan daar heel geconcentreerd mee bezig zijn. En dan komen er al hele mooie huizen tevoorschijn uit de stapel met legoblokjes die de tafel bedekken. Dat bouwen en het driedimensionaal inzicht heeft ze van haar papa. Ook samen kunnen ze een hele tijd bezig zijn met het juiste blokje zoeken. En Malin gaat dan fanatiek alle puntjes tellen op het blokje in het bouwboek en dan op zoek op tafel naar dat ene blokje. Erg bewonderenswaardig.

Waar ik een paar dagen geleden ook met bewondering naar heb zitten kijken, is de aanleg van de electriciteit hier. Toevallig keek ik uit het raam 's morgensvroeg en wat zie ik tot mijn stomme verbazing? Er hangt een man in de electriciteitspaal (de draden lopen hier, net als in België, bovengronds). En aan die man hangt van allerlei gereedschap. Toen ik niet zo gauw kon ontdekken, hoe hij daar hing, ben ik even blijven kijken (met een 3-tal kids net uit bed en hongerig op de achtergrond). Na het een en ander bevestigd te hebben aan de ene paal, "liep" hij tegen de paal terug naar beneden. Werkelijk een heel leuk gezicht. Hij had een soort lepels aan zijn schoenen, die hij om de paal deed grijpen en met slecht een soort snoer om zijn middel en de paal "liep" hij dus weer naar beneden! Vervolgens wordt de electriciteitsdraad afgemeten, hij bevestigt het aan zijn riem en "loopt" omhoog tegen de andere paal. Af en toe het veiligheidssnoer met zich mee omhoog hijsend. Wat een behendigheid! Ja, hij had dit vaker gedaan, want de afgemeten draad was precies lang genoeg. Zo, lepeltjes van de schoenen, alles weer in de auto en op weg naar de volgende klus. En ik? Weer een ervaring rijker.

Wat ook een leuke ervaring was, waren de Brokelandsheia-dagen. We zijn Hans op wezen halen en toen doorgereden naar Brokelandsheia. Er was daar een soort braderie en een grote kermis. Van ver konden de meisjes het reuzenrad al zien en waren dus in jubelstemming toen we er waren. We moesten echter eerst over de braderie om bij de kermis te komen. Het kon ze niet snel genoeg gaan. Gelukkig hadden we ze niets beloofd qua aantallen ritjes en dergelijke. Want het was schreeuwend duur. Één ritje in de draaimolen kostte meer dan 5 euro. Wel was er veel keus, ook voor de kleintjes. En wat ik ook een enorm groot voordeel vond, er was geen keiharde muziek, zoals op de kermis in Rijsbergen. Maar goed, Malin en Annika zijn een keer in de draaimolen geweest, in de carwash en de dames hebben een keertje mogen touwtje trekken. En wat denk je? Malin trekt er een knots van een olifant uit (en nog wat kleinere diertjes). Wat was ze trots. Ach hebben ze er toch iets tastbaars aan overgehouden, nietwaar?

En dan zijn daar nog de dagelijkse dingen, zoals boodschappen doen, winterkleren kopen, naar de kapper gaan, je huis aan kant houden, enzovoort. Zoals ik al zei, een echt geregeld leventje. Toch doet iedereen het op zijn gemakje aan en genieten we op dit moment van de herfst. De bomen kleuren al een beetje, maar daar later meer over.....