Feestweekeinde in Noorwegen

Van begin mei kon je er op de tv, op de radio en in de krant al alles over horen en lezen……. het Eurovisie songfestival en de syttende mai (zeventiende mei). De song, die Noorwegen had ingezonden, stond er in de peilingen al heel goed voor. Dus iedereen was heel benieuwd wat het zou worden.
Zaterdagavond, 16 mei, kwamen onze bovenbuurtjes (ook Nederlanders) samen met zijn moeder gezellig op bezoek. Koffie/ thee was klaar, er was allerlei lekkers om te smikkelen en te smullen en er was ook al een wijntje om te proosten op de goede uitslag. We hadden een lijst met alle songs erop en ook wij gaven punten. Natuurlijk kreeg Nederland ook wel wat, maar onze 12 punten gingen unaniem (met uitzondering van Hans) naar Noorwegen.
Het was echt spannend, vooral toen bleek dat alle deelnemende landen Noorwegen punten gaven en heel vaak 12 punten. Noorwegen werd dus glansrijk winnaar in 2009. We waren echt wel een beetje trots. Intussen was het al tegen half een en werd het tijd om naar bed te gaan. Want morgen zouden we vroeg gewekt worden.

Even een stukje geschiedenis tussendoor:
De 17e mei is de nationale feestdag in Noorwegen net zoals dat in Nederland Koninginnedag is. Van 1380 tot 1814 vormde Noorwegen formeel een unie met Denemarken, maar na de Franse tijd, januari 1814, werd Denemarken gedwongen om Noorwegen af te staan aan Zweden . Daar waren de Noren natuurlijk niet zo blij mee en er werd een Riksforsamlingen bijeengeroepen en de onderhandelingen begonnen. Op 17 mei werd de Noorse grondwet (vandaar de naam voor deze dag: Grunnlovsdagen) aangenomen. Noorwegen moest wel een personele unie met Zweden aangaan, maar deze unie werd op 7 juni 1905 opgeheven. Dus eigenlijk is 7 juni 1905 het begin van de onafhankelijkheid van het moderne Noorwegen.

In heel Noorwegen is het vandaag dus feest. In de stad is er gepoetst, onkruid weggehaald, de straten geveegd, rommel weggegooid…………..kortom, alles is spic en span. Zoiets doen ze in Zundert ook tegen de 1e zondag van september, het jaarlijkse bloemencorso.

Om 06.00 uur hoor ik drie saluutschoten, waar ik wakker van ben geworden. Ben niet gelijk uit bed gestapt, maar het schijnt dat het muziekkorps van Tvedestrand al door de straten marcheert. Ik draai me nog even om, maar na een uurtje ga ik er toch maar uit. Hoor ook al de kindervoetjes boven, dus daar zijn ze ook al van de partij. Deze optocht eindigt met het leggen van een krans bij het monument. Ook de “russen”( zo worden de leerlingen genoemd, die dit jaar eindexamen doen) zijn hierbij betrokken.

Zo tegen half 10 zie ik al buurtjes vertrekken en ze zien er allemaal echt op hun zondags uit. Het was voor mij de 1e keer dat ik mijn buurman in zo’n mooi pak zag. Malin, Annika en Caitlin hebben intussen ook hun mooiste kleren aan en we vertrekken richting het stadje. De traditie wil dat er in iedere Noorse plaats een barnetoget (kindertrein) wordt georganiseerd. Dus ook hier.
In het stadje was het al een drukte van belang. De barnetoget kwam er aan en wij sluiten aan achter het bord van de Barnehage Bøklia. Veel vrouwen dragen een traditionele “bunad” (een typisch Noors handgemaakt feestkleed, behoorlijk prijzig denk ik) en de mannen hebben hun beste pak aan. Overal zie je de Noorse vlaggen en de kinderen hebben allemaal een vlaggetje in hun hand. Ook draagt iedereen een insigne in de kleuren van de vlag (Malin en Annika hebben die gemaakt op de barnehage). Ja, de Noren zijn ontzettend trots op hun vlag. Soms denk ik wel eens dat ze dat meer zijn dan de Nederlanders. Verder roept iedereen tegen elkaar “Gratulerer med dagen”….van harte gefeliciteerd.



Het was een tocht van ruim een uur. Bergje op, bergje af en ook onze Caitlin liep dapper mee. Intussen zwaaide ze enthousiast met haar vlaggetje. Gelukkig was er muziek, dus dat liep wat makkelijker. We liepen ook nog even langs de haven en toen moest ik eventjes slikken (bekenden weten wel waarom) en Nicole heeft daar een mooie foto van gemaakt.


Aangekomen bij het Tjenna meer werd het volkslied gezongen en waren er speeches. Ik kreeg een beetje de indruk dat niet iedereen even goed luisterde.
Intussen werden de pølser (warme worstjes), koffie en ijs al goed verkocht. Wij namen wat lekkers en de meisjes kregen ook nog een grote ballon.
Het was intussen half een en Caitlin was echt wel moe. Het was voor ons een bijzondere ervaring en de meisjes hebben al gezegd dat ze volgend jaar ook zo’n mooie jurk willen. Dus we kunnen gaan sparen.

De maand-update ;-))

Vanuit een prachtig zonnig Tvedestrand, met nu al 22 graden op de thermometer, een verslagje van de maand mei. Er is weer veel gebeurd, te beginnen met waar we geëindigd zijn de vorige keer, het bezoekje van Erik, Esther en de kids.

Het was een gezellig weekje. We zijn ze met 2 auto's wezen halen. Hans en Annika in de Subaru en ik (Nicole) en Malin in de Volvo. Ze stonden allemaal al te wachten toen we aankwamen. Het bleek dat het vliegtuig al eerder geland was. Wind mee gehad?? Wellicht. Met wat lichte regen zijn we weer terug gereden. Ot wilde bij ons in de auto, een heel druk mannetje kwamen wij achter, maar goed de dames werden goed geëntertained en zo was de terugweg een fluitje van een cent. We zijn eerst even naar hun huisje gereden richting Risør (wij waren natuurlijk ook benieuwd ernaar) en daarna hebben we bij ons thuis een lekkere pizza gegeten.

De week die volgde hebben we toch ieder een klein beetje ons eigen plan getrokken. Erik en Esther zijn dinsdag bijvoorbeeld naar het dyrepark in Kristiansand geweest en onze meiden zijn gewoon naar de barnehage geweest. Hans moest nog een paar dagen werken, maar was vanaf woensdag vrij. Op donderdag heeft Hans middels een autotur onze omgeving laten zien aan Erik, Esther, Daan en Freek. Wij hebben Ot meegenomen naar Risør en hebben gepicknickt aan de haven. En we hebben onze familie natuurlijk lekker thuis op bezoek gehad. De kinderen hebben zich vermaakt buiten, op de schommels en de trampoline. Toen het op zaterdag weer tijd was om ze weer naar het vliegveld te brengen, vonden we het jammer dat ze weer naar huis gingen. Vooral de kids, die het erg gezellig vonden om weer met elkaar te spelen. Hopelijk komen ze nog een keertje terug.

Een poos geleden, het was toen nog erg koud, is onze buurkat een keertje in de 20 meter hoge bomen beland. Met geen mogelijkheid was ze eruit te krijgen. Lokken hielp niet, roepen niet en ze konden er (bijna) niet bij. De kat heeft er een dikke 24 uur in gezeten en maar mauwen!! Er werd nog gedacht aan de brandweer, maar dat was gelukkig niet nodig. Toen ze het uiteindelijk welletjes vond, is ze op de schouder van de vader van de buurvrouw naar beneden gekomen. Een paar dagen daarna vroeg de buurman of het niet mogelijk was om die hoge bomen om te hakken. We vonden het niet zo'n probleem (wel jammer van zulke mooie exemplaren), maar de bomen stonden op gemeentegrond. Dus ik naar de gemeente. Er is een ambtenaar komen kijken en het mocht. Als we de kosten van het omhakken zouden betalen, mochten wij het hout behouden. Een prima deal. Dus op een maandagmorgen stond Paul, de houthakker, voor de deur. Hij was maar alleen en ik vroeg me af hoe hij die klus zou klaren. Maar hij hijste zich in de benodigde kledij en bracht een heleboel gereedschappen naar boven. Na een uitgebreide inspectie ging hij aan het werk. Het was erg spectaculair om te zien. En het gekraak van die omvergaande knotsen van bomen. Timmbeeeer....!!

Malin heeft begin mei een nieuwe fiets gekregen. Ze groeit zo hard en kwam met haar knieën bijna tegen het stuur van haar oude fiets. Dus op zoek en een prachtig exemplaar gevonden bij de Biltema. Roze met een regenboog erop. Ze moest wel even geduld hebben, want het was een bouwpakket en papa, die gewoon moest werken, was pas om 4 uur thuis. Maar na het avondeten kon ze op de trappers. En ze fietste er zo op weg, met in haar kielzog Annika op de bakfiets .

Misschien wel op de fiets, gaat Malin vanaf half augustus naar de Tvedestrand skole. Ze mocht 7 en 8 mei eens een kijkje komen nemen en kennis komen maken met haar 2 nieuwe juffen en klasgenoten. Op de speelplaats werden de namen van de kinderen afgeroepen en het kind mocht naar voren komen en de jufjes een handje geven. Dat was natuurlijk erg spannend, maar ze was heel flink en stapte zo naar voren. Daarna gingen we allemaal naar binnen. Na een half uurtje lieten we de kinderen alleen om ze tegen het middaguur weer op te halen. De volgende dag zijn de ouders meteen naar huis gegaan en hebben de kinderen naar een concert geluisterd met liedjes van Margrethe Munthe, schrijfster van kinderliedjes, uitgevoerd door de kinderen van de Tvedestrand skole, o.a. ook door ons buurmeisje. Malin heeft erg genoten van de twee førskoledager en kijkt erg uit naar het begin van het schooljaar!

Zo het feest was voor Malin, zo was het 9 mei feest voor Hans. Hij is 42 jaar geworden. Het was echter een gewone zaterdag, waarin heerlijk geknutseld is. Hans heeft de gang en mijn hobbyhoekje aangepakt. Er zaten erg veel gaten in de muur, achtergelaten door de vorige bewoners. Dat moest anders. Dus de plinten en het behang eraf en aan de slag met glasvezelbehang en de egghvite verf. En na de nodige bloed, zweet en tranen EN uurtjes hebben we een heerlijke frisse gang, die door de witte laag toch een beetje lichter is geworden.

En zie hier het resultaat. Het mag er zijn. OK, we zitten wel weer in de rommel, zo nu en dan, maar dan krijg je er wel wat voor terug. En een groot voordeel van een houten huis, je zit niet zo gauw in de bouwstof. En het werkt een stuk sneller (aldus mijn man!). Het laatste wat Hans aangepakt heeft is de garderobekast in de hal. Daar zitten nu allemaal mooie planken in. Het volgende project staat natuurlijk alweer op stapel, maar gelukkig moet dat nog even groeien in Hans zijn hoofd.

Poffertjes, zingen, een nieuwe slaapkamer en nog veel meer....

Tijdens een gezellig skypegesprek eerder deze week werd ik op de vingers getikt, waarom het zolang geleden was, dat ik een blogje had geschreven. Was het dan zo lang geleden? Jeetje ja, toen ik keek zag ik, dat het laatste bericht van 5 april was en dat was door ons mam gemaakt. Mijn laatste bericht was van 14 maart. Daarom zit ik nu met het schaamrood op de kaken te typen. Het wordt inderdaad tijd voor wederom een update.

Onze meiden hebben nu alle drie een bezoekje gebracht aan het helsestasjon (het consultatiebureau). Caitlin in februari, Malin in maart en Annika in april. En ze groeien uitermate goed. Om jullie een beetje een idee te geven: Caitlin is nu 90 cm, Malin is nu 125 cm en Annika meet 105 cm. Het lijken de Daltons wel! Vooral het bezoekje met Annika en Malin was erg leuk. Ik vind het namelijk zo knap dat die meiden al zo goed Noors praten en kan er met genoegen naar luisteren. Het was ook erg leuk, dat de helsesøster echt het gesprek aanging met de kinderen en ze vanalles vroeg over hoe ze het hier vonden en hoe het met ze ging. Er wordt hier in huis ook steeds meer in de Noorse taal gesproken en dan vooral door Malin. Annika moet er zin in hebben en ook onze kleinste spruit doet enorm haar best. Aan tafel worden al, voor het eten Noorse liedjes gezongen (geleerd op de barnehage) en ook Caitlin doet mee. Trots kan ik vertellen dat ze allemaal gevoel hebben voor de Noorse tongval.

Malin en Annika wilden al zolang weer eens poffertjes eten, maar het ontbrak ons aan een pan. Dat probleem werd opgelost, toen opa en oma van de Rijzen vanuit Nederland een pan meebrachten. Op de dag dat oma Ans naar Nederland is gegaan, was het zover. De poffertjespan werd ingewijd. We hebben met z’n viertjes zitten smullen. Heerlijk met stroop, poedersuiker en bringebærsyltetøy (frambozenjam!). Het meel kun je hier niet kopen, dus dat komt ook uit Nederland. Vandaar dat de poffertjes niet dikwijls op het menu staan, maar zo blijft het een feest als ze wel op tafel komen!!

Over feest gesproken, Malin heeft met de oudste kinderen van alle Tvedestrandse barnehages in een heus koor gezongen in het stadje. De weken vantevoren hebben alle kinderen een paar keer geoefend in het Kulturhus. De uiteindelijke uitvoering werd op donderdag 26 maart gegeven. Althans dat dacht ik! Toen ik Malin op woensdag 25 maart ging halen van de barnehage, vroeg ze waarom ik niet was komen kijken. Toen bleek dus dat ik me in de datum had vergist. Ik dacht namelijk dat ze donderdags naar Tvedestrand zouden gaan en had het zelfs in m’n agenda geschreven om het niet te vergeten. O, wat vond ik het jammer dat ik ze gemist had!! Ik had ze zo graag willen horen zingen. Malin had al zoveel geoefend thuis. Maar ja, niets aan te doen. Gelukkig waren er foto’s gemaakt.

Zoal ik al eens eerder heb verteld, ga ik op woensdag met Caitlin naar de babysang. Om beurten verzorgt een moeder een klein kwartiertje met liedjes uit haar kindertijd. Op 1 april, nee het was geen grapje, was het mijn beurt. Dus liedjes opgezocht met bladmuziek en aan het vertalen gegaan. De andere moeders moesten natuurlijk wel weten, wàt ze zongen. Zo werd dus vertaald: “klap eens in de handjes”, “alle eendjes zwemmen in het water”, “1234 hoedje van papier”, “berend botje” en “zagen, zagen wiedewiedewagen”. Caitlin en ik hebben het eerst voorgezongen met alle bewegingen erbij en daarna deden de anderen mee. Uit volle borst werden de liedjes met een heerlijk Noors accent meegezongen. Erg grappig om dat te horen.

Een tijdje geleden waren wij bij Acanthus, keramikk verksted en spraken met de eigenaresse, Annie. Zij bleek een Tilburgse vriend te hebben en we maakten een afspraak om een keertje op bezoek te komen bij haar thuis als Arie er ook was. Begin april kreeg ik een telefoontje van haar om te vragen wanneer we langs konden komen. Ze smste me haar adres en wij op een vrijdag op weg. Hans op de quad en wij, dames met de auto. Toen we dachten dat we aan het einde van de wereld waren, hebben we maar even gebeld. Tja en hoe leg je dan uit waar je bent?? Maar aan mijn karige beschrijving van de omgeving wist Annie waar we waren, bijna bij haar. En ja hoor, nog even een stukje verder rijden en inderdaad daar waar de weg ophield stond een prachtig authentiek Noors huis aan een eveneens prachtig meer. Aan het begin van de oprit stond ze ons op te wachten. Het werd een gezellige middag met een ontzettend gezellig gezin. De kinderen konden volop spelen, het was heerlijk weer en de “grote mensen” zaten lekker te kletsen in het Nederlands, Noors en Engels (het Noors van Arie is nog niet zo optimaal!). Laat in de middag gingen we huiswaarts met aan Caitlins lijfje een geleend rompertje en spijkerbroekje (ze was in de smeltende sneeuw gevallen en helemaal nat geworden). Ach, een mooie reden om dit hartelijke gezin eens bij ons uit te nodigen. Heerlijk om weer nieuwe vrienden te maken.

De week voor Pasen was Hans vrij. Hij heeft de hele week gewerkt aan onze nieuwe slaapkamer. En die is prachtig geworden. Helemaal in gewhitewashed hout, mooie dikke planken en ingebouwde kasten voor haar en hem. Toen ik voor het eerst in m’n bedje lag, zei ik tegen Hans: het is net of ik in een Noorse hotelkamer lig!! Nee, mijn mannetje heeft weer een hele prestatie geleverd. En dat helemaal in zijn eentje, petje af hoor!!

Terwijl Hans op Skjæretorsdag (witte donderdag) zich uit te naad heeft gewerkt, ben ik met de rest van het gezin naar het Dyrepark in Kristiansand gegaan. Het was even spannend of het wel goed weer zou zijn, maar we waren bofkonten. De zon heeft de hele dag geschenen. Speciaal voor de allerkleinsten was er op deze dag een speurtocht uitgezet door het park. Bij de kassa kregen we 3 formulieren waar we de antwoorden op moesten aankruisen. Je kon een jaarkaart winnen, dus dat was zeker de moeite waard. En we hebben heel veel dieren gezien: zebra’s, giraffen, apen, vogels, kangaroe’s, leeuwen, damherten, geiten, hangbuikzwijntjes, kippen, kalkoenen, noem het maar op... Omdat Caitlin ook wilde lopen, hebben we zo’n derde deel gehad van het dyrepark. Maar na zo’n 5 uurtjes waren ze behoorlijk moe en zijn we huiswaarts gekeerd. Helaas hebben we geen jaarkaart gewonnen!

Hoewel het heerlijk is om de kinderen te zien genieten, vind ik het ook heerlijk om zelf op stap te gaan. Zo ben ik nu een paar keer naar trefavondjes geweest om te scrappen. Gezellig met anderen, stempelafdrukjes uitwisselen, kijken wat anderen maken en laten zien wat jij doet. Ook heb ik kennis gemaakt met verschillende technieken van stempelafdrukjes inkleuren. De avonden vliegen voorbij en in mei staan alweer de laatste 2 avondjes gepland. Misschien kunnen we gezellig thuis nog bij elkaar komen. Ik zal het eens op het woord gooien, want samen scrappen is leuker dan in je eentje, toch?

Over gezelligheid gesproken, volgende week komen Erik (Hans zijn broer) en Esther met de jongens op bezoek. Onze dames kijken er erg naar uit om de neven weer te zien. En ze te laten zien, wat wij hier allemaal hebben en doen. Met 2 auto’s gaan we ze ophalen van Torp. In een volgend blogje vertel ik wat we allemaal gedaan hebben.

Tot gauw weer!

Een weekje op vakantie in Nederland

Net zoals Hans, Nicole en de meiden voel ik me hier intussen al heel goed thuis en dat is natuurlijk een heel goed signaal. Maar toen ik begin februari las dat er weer een aantal hobbybeurzen in Nederland werden georganiseerd, wilde ik toch weer eens kijken wat er allemaal voor nieuws op de markt was. En toen er nog eens een hobbymaatjesdag in Eindhoven op het programma stond, was ik verkocht. Ik besloot een weekje naar Nederland te gaan.Het was mijn allereerste reisje in mijn uppie met het vliegtuig. En dat was toch best wel even spannend. Had dus niet zo heel denderend geslapen en was vrijdag de 20e al vroeg uit de veren.Hans bracht me ’s middags naar het vliegveld Torp en daar stond de Cityhopper naar Amsterdam al op me te wachten. We zouden om 17.25 uur vertrekken, maar doordat er ijsafzetting op de vleugels zat, moest dat eerst weggehaald worden. Het werd dus 17.50 uur. Net toen ik een beetje in wilde dutten, begon het vliegtuig de landing al in te zetten. Ik zette om 19.12 uur weer voet op Nederlandse bodem. Maar ik had niet het gevoel thuis te komen. Het was me een drukte van jewelste op Schiphol en ik heb nog gedacht…………………..waar ben ik aan begonnen. Maar goed, mijn koffer kwam eraan en ik ben dus verder gereisd naar mijn zus in Den Haag.

Zaterdags hebben we ouderwets gewinkeld op de Leyweg en ik heb alleen maar een bloesje gekocht. Ja, dat is toch wel een voordeel als je met het vliegtuig gaat, er kan niet zoveel mee terug. Wel hebben we op een terrasje gezeten, want dat kon de rest van de week echt niet meer. Heel veel regen.Zondagmiddag ben ik doorgereisd naar Brabant naar Adje en Leo. Daar ben ik de rest van de “vakantie” gebleven. En ik kan het iedereen aanbevelen………….het is een fantastisch logeeradres. Ben echt verwend.
In Noorwegen had ik al een plannetje gemaakt waar ik allemaal heen wilde en bij wie ik op bezoek ging. Heb dus heel wat oude bekenden en vrienden ontmoet. Overal koffie met wat lekkers………………dus ik verwachtte echt wel dat er flink wat kilo’s bij waren gekomen. Maar dat was gelukkig niet zo. Mijn gewicht is niet veranderd.

’s Maandags eerst wat boodschapjes gedaan. Levensmiddelen gekocht, die mee terug moesten en die we lekker vinden, maar niet kunnen kopen in Noorwegen. Je kunt je voorstellen dat er een hoera stemming was toen de koffer weer openging en al het lekkers eruit kwam. Ik had van de meisjes tekeningen meegekregen voor hun “oude” juffrouwen en die heb ik ’s middags op de scholen afgegeven. En ik heb ook nog het huis waar Hans en Nicole hebben gewoond van binnen en van buiten mogen bekijken. Toch wel vreemd. Er was natuurlijk van alles veranderd. Heb er foto’s van gemaakt. Nu maar hopen dat ik morgen, als ik naar Wernhout ga, mijn oude huisje ook kan bekijken.

Maar ik had dinsdag pech. De bewoners van mijn “oude” huis (heb daar 43 jaar gewoond) waren er niet en dus kon ik de veranderingen niet zien. Misschien wel goed zo. De dames van de hobbyclub vonden het erg leuk dat ik er was en ze hebben me werkelijk van alles gevraagd. Ze waren ook heel nieuwsgierig wat de Noorse vrouwen in hun vrije tijd doen. Er wordt hier heel veel gebreid en ook worden er natuurlijk kaarten gemaakt. Maar dat zijn voornamelijk scrapkaarten. In Nederland wordt veel meer geborduurd en met 3d gewerkt. ’s Avonds had Adje een heerlijke zuurkoolschotel gemaakt. Smaakte voortreffelijk. Kijk, zoiets mis ik natuurlijk wel. Na het eten nog naar een vriendin van Nicole (ook een Nicole). Vanuit Noorwegen had ik een leuk hobbypakketje meegenomen en wat lekkers voor de meiden. Nou, Jolie en Cato lusten de Noorse chocolade echt wel hoor.

Woensdagmorgen had ik afgesproken met Ria en Anneke, twee hobbyvriendinnen uit Roosendaal. Adje ging gezellig mee en we werden ook hier verwend met een heerlijk stukje gebak en we hebben lekker zitten kletsen. Nog wat gewinkeld in Roosendaal en natuurlijk kon ik niet om Witteveen heen. Ja hoor, weer wat leuks gekocht.

De helft van de vakantie zat er intussen alweer op, toen ik donderdag op de koffie ging bij mijn broer in Etten-Leur. Hij was dolblij om me weer te zien en dat kan ik me wel voorstellen natuurlijk. Hij is verstandelijk gehandicapt en ik was ruim 25 jaar voor hem zijn steun en toeverlaat. Ben ’s middags in Zundert naar de markt geweest en heb daar nog even gezellig gekletst met de eigenaresse van de hobbykraam. Heb nog wat leuke hebbedingetjes gekocht bij haar. ’s Avonds naar mijn oude scrapclubje. En dat was supergezellig. Heb heel wat mooie albums bekeken.Nog 2 dagen en dan is alles alweer voorbij.

Maar eerst naar de beurs in Rijswijk. Ria was met me meegegaan. Het was heel erg stil op de beurs, maar dat heeft wel het voordeel dat je alles goed kunt zien en heel veel kunt vragen. Er is dan ook voldoende tijd om volop uitleg te krijgen. Ik heb scrapmallen en een boek gekocht, borders van Crealies, nog wat stempels van Eline, een Cuttlebug embossing folder en een kaartenpakket. Kan dus straks weer aan de slag. Nog een kopje koffie met een appelflap en toen weer op weg naar de trein. We waren net bij het station toen er een behoorlijk regenbui losbarstte. Dat is nou wat je noemt geluk hebben. In Rotterdam afscheid genomen van Ria en daarna ben ik doorgereisd naar Best, naar Ton en Lucy. Ook hier werd ik hartelijk ontvangen. Lucy had een heel speciaal gerecht gemaakt in de oven en we hebben de avond gezellig kletsend over van alles en nog wat doorgebracht.

De laatste dag van de vakantie en daar had ik echt naar uitgekeken. Ton bracht me naar de Zuidwester in Eindhoven. Ook dat was een belevenis. De hele randweg rondom Eindhoven wordt aangepast en ik zag door de bomen het bos niet meer. Wat een wegen. Ongelooflijk! Om 11 uur was ik er. In de zaal zaten heel wat “”vriendinnen” van me, die ik alleen maar ken via de site van het hobbyjournaal. Ze zwaaiden naar me en het was geweldig om mijn maatjes nu eens in het echt te zien. Heb veel gekletst en gelachen. Het was de bedoeling dat je nog een kaartje maakte, maar …………….ik heb wel een plaatje geknipt en daar is het bij gebleven. Ik heb alleen maar genoten en plezier gehad. Was om 6 uur weer in Rijsbergen waar ik, samen met het gezin van Erik, heb genoten van de vertrouwde zaterdagse friet.
Dat de nacht een uurtje korter was, vond ik niet zo heel erg. Ik wilde weer terug naar Noorwegen…………….naar huis. Adje en Leo hebben me naar Schiphol gebracht. Het inchecken van de koffer, passeren van de douane en toen op mijn gemak naar gate 29 gewandeld. Onderweg nog een winkeltje binnengelopen. We vertrokken op tijd en na een prima vlucht was ik om 5 uur weer op Torp. Hans en Annika kwamen me afhalen. Annika was blij dat ik er weer was, maar ze was ook heel nieuwsgierig wat er allemaal voor leuke dingen in de koffer zaten. Malin en Nicole hadden muffins gebakken en toen ik de keuken inliep stak Caitlin haar beide armpjes naar me uit. Heerlijk om weer thuis te komen.

Ans

Stroomuitval, bollen bakken en nog veel meer!

Zo, de afwas in de vaatwasser, de kids schoon in hun bedjes, de kamer weer begaanbaar en een glaasje ijsthee bij de hand. Tijd voor een nieuw blogberichtje.

Wat is er de laatste tijd zoal gebeurd hier? De sneeuw is aan het smelten, het is af en toe een vieze blubbermassa. De skies kunnen weer in de kast en de regenlaarzen (met warm bontje) kunnen weer aan. Want het kan toch nog wel behoorlijk koud zijn. En dan bedoel ik die Nederlandse natte kou. Nee, geef mij dan maar een zonnig vriesweertje, desnoods -6 of -7. Beter dan die natte blubberzooi. Maar goed we hebben het niet voor het kiezen. Volgens onze buurmannen nog een paar weken en dan is de sneeuw gesmolten en kan het voorjaar beginnen.



In de carnavalsvakantie zijn opa en oma van de Rijzen hier geweest. Het was erg gezellig. Zeker de kinderen hebben erg genoten (en wij ook natuurlijk). Ze hadden iedere dag een klein kadootje en dat was erg leuk. (bedankt opa en oma!). Ook zijn de rookworsten weer aangevuld en de knakworstjes van Unox kunnen ook weer genuttigd worden. Hans is met zijn vader een paar keer på tur geweest. Maar opa heeft ook veel sneeuw geruimd, tja dat gaat gewoon door. En verder was het gewoon gezellig om opa en oma op bezoek te hebben. Op naar het volgende gezelschap, so to speak...

Begin maart stond hier in de krant dat op een dinsdag we de hele dag geen stroom zouden hebben. Dat betekent nogal wat, want alles gaat hier op stroom: het licht, de verwarming, koken noem het maar op. OK, we zouden de kachel kunnen aanmaken, dus koud zouden we het niet hebben. Maar het is ook verstandig om de koelkast en diepvries toch zoveel mogelijk dicht te houden. We kregen bericht van de barnehage (onze buren) dat de kinderen zich extra warm moesten aankleden, een set extra kleding en een thermos met warm drinken moesten meebrengen. Ze zouden die dag de bossen ingaan, vuurtje stoken en worstjes grillen. Nou was het niet erg fijn weer hiervoor, hoewel het natuurlijk wel een leuk uitstapje is, dus we besloten dat Malin en Annika thuis zouden blijven. Vooral Malin zag er erg tegenop. We hebben alles ingepakt en zijn naar Arendal gereden. Er een leuk uitje van gemaakt, met lekkere broodjes tussen de middag, wat winkelen en een ijsje na afloop. Toen we om kwart over 3 weer thuis kwamen, was het nog een kwartiertje en toen hadden we weer stroom. Dat was dus erg goed gepland, al zeg ik het zelf!

Vergeet ik bijna te vertellen dat we de week ervoor naar Jumbo Lekeland zijn geweest, een indoorspeelparadijs waar de kids erg hebben genoten. Er was een gedeelte voor 6 jaar en ouder en een deel voor de kleinere kinderen. Helaas toen wij aankwamen was het er ook erg druk. Dus geen plaats in het deel voor de jongsten. Maar na een poosje kwam er een plekje vrij en we konden heerlijk op een terras zitten en de kinderen konden lekker spelen. Lekeland bleek gerund te worden door een Nederlander getrouwd met een Noorse. Hij kwam nog even gezellig bij ons een praatje maken. Het was een enerverend dagje, voor herhaling vatbaar. De meiden waren zo moe, dat we het wijkje nog niet uitwaren of ze sliepen al!!

Omdat het nu zo nat wordt en nog steeds koud is, gaan de meiden niet zoveel naar buiten. Dat wordt dus binnen het vertier zoeken. We hebben laatst dan ook "bolletjes" gebakken. Caitlin op bed, de schorten voor en koksmutsen op en de mixer uit de kast. Het beslag maken was zo gebeurd en dat is maar goed ook, want ze konden niet wachten om lekker met de handjes allerlei figuren te maken van het deeg. Malin en Annika hebben alles zelf gedaan, behalve de bollen in de warme oven. Dat was een taakje voor mama. Bij elkaar hadden onze kokjes 10 bolletjes. Na de vorming van het deeg, moest het rijzen en daarna afgebakken worden. Zodra het kookwekkertje ging, vlogen ze als vliegen op stroop op de bollen af. Maar ze moesten nog even wachten tot het deegwaar afgekoeld was. Maar daarna... waren de bollen zo op. Tja, wat is er lekkerder dan eigengebakken broodjes?

Mannetjelief heeft het ook naar de zin. Hij vindt het heerlijk om, zeker nu het al wat langer licht blijft, na het werk nog een tochtje te maken met z'n quad. Even alle gedachten de revue laten passeren en uit te blazen en te genieten van het mooie noorse land. Hans neemt ook steevast de fotocamera mee. Hij komt dan ook altijd thuis met wederom hele mooie plaatjes. Er is één nadeel, hij hoort z'n mobiel niet en door de trilling van de quad, voelt hij de gsm ook niet trillen. Dat heeft er een keer in geresulteerd dat-ie de hond in de pot vond!! Nou ja, bijna dan. Even de hap bestralen en dan eten, in je eentje...

Zo jullie zijn weer een beetje op de hoogte van ons wel en wee. Laat eens een berichtje achter, zoda we weten wie onze belevenissen volgen. Want de teller loopt door, maar wie komen ons eigenlijk allemaal bezoeken? Klik eens op "reacties" onderaan het blogberichtje, vul het reactieveld in en klik op naam. Daar kun je je naam invullen, dus laat eens van je horen. Dat zouden we erg leuk vinden.

Leuk dat je weer langskwam en tot blogs!!

Eindelijk.............................ik hoor er nu ook bij !

Na 7 maanden kan ik me dan eindelijk inwoner noemen van Tvedestrand. Ja, ik woonde hier al vanaf juli 2008, maar ben nu officieel ingeschreven in de kommune. Toen ik mijn verblijfsvergunning eind januari had gekregen, heb ik gelijk papieren ingevuld en opgestuurd naar Skatt sør in Tønsberg. Je zou denken dat je gewoon naar de kommune hier in Tvedestrand gaat en je inschrijft, maar zo werkt het niet. Wil je je inschrijven dan moet er een formulier naar Tønsberg. Want daar zetelt de afdeling inwonersregistratie.

Gisteren kwam dan de bevestiging vanuit Tønsberg. Heb nu zelf ook een eigen fødselnummer (hetzelfde als een burgerservicenummer in Nederland) en dat betekent dat ik zaken zelf kan regelen. Kan bijv een auto of huis kopen, maar nu ook een pasje aanvragen dat ik verzekerd ben voor ziektekosten. Had wel een papieren document gekregen, maar een pasje is altijd handiger. In de chip staan alle gegevens al vermeld. Kortom…………….ik hoor er bij. En dat geeft een goed gevoel. En dat gevoel wilde ik graag even met jullie delen.

Ans

Tijd voor een nieuw blogberichtje!!

Ja toch, na 14 dagen willen jullie toch wel weer weten, hoe het met ons gaat?? Nou hier komt-ie dan!

Zoals bekend hebben we Annika's verjaardag gevierd op 29, 30 en 31 januari. Ja je leest het goed, het was een feestje van 3 dagen. Op donderdag 29 januari was het feest op de barnehage. Annika kreeg een mooie kroon en mocht beslissen wat er gegeten werd. Ze kreeg een aantal opties en haar keuze viel op IJS. Nou dacht ik dat we daar buiten genoeg van hadden, maar Annika wilde toch lekker ijs eten. Prima hoor, er werd ijs geserveerd. En ze heeft genoten.

Op 30 januari (haar eigenlijke verjaardag) waren we lekker thuis en is ze verwend met slingers, kadootjes, veel kaarten (bedankt iedereen!) en taart. We hebben niet zoveel gedaan en Annika heeft 's middags lekker kunnen spelen met haar speelgoed.

Zaterdags hebben we Annika's verjaardag nog eens dunnetjes overgedaan voor de visite, de buurtjes. Met nog meer kadootjes, muffins en een papa die ook thuis was. Ik denk dat onze 4-jarige wel genoten heeft.

Na het weekend was het weer feest. Carnaval welteverstaan. Op de barnehage werden Malin en Annika verwacht om carnaval mee te vieren, hoewel ze eigenlijk op maandag niet gaan. Ze hadden van tevoren maskers gemaakt om op te zetten. Dat vonden ze dan ook wel genoeg en de dames wilden ook niet meer dan dat verkleed zijn. Toen we er aankwamen, waren alle kinderen in echte kostuums gehesen, de een met wat meer pret in de ogen dan de ander. Wat me opviel, er was een klein meisje, misschien net 3 jaar, wat in een soort van Morticiaoutfit gehuld was, met make-up en al. Het kind was niet gelukkig. En dan ben ik blij dat onze meiden met alleen hun maskertjes de tijd van hun leven hadden.

Als Malin op woensdag naar de barnehage gaat (alleen) en Annika bij oma Ans is, gaan Caitlin en mama sinds kort naar de babysang. Ja ja, we gaan zingen. Het is leuk om wat noorse kinderliedjes te leren en daarbij de bewegingen te kennen. En... Caitlin geniet. Ze is de oudste met haar 2 jaren, maar dat mag (gelukkig ook voor de anderen) de pret niet drukken. De andere kindjes zijn allemaal onder de 1 jaar. Maar na een telefoontje met de begeleidster van het clubje mocht ik komen met Caitlin. En terwijl de andere kindjes gezellig bij moeders op schoot zitten, staat onze kleine meid, midden in de kring haar dansje te doen. Werkelijk schattig! We zijn nu 2 keer geweest en ik heb het zangboek kunnen lenen van een vriendin. Caitlin kent al een beetje de bewegingen van bepaalde liedjes. Het is echt heel leuk om alleen met Caitlin bezig te zijn en alle aandacht voor haar te hebben. Bovendien krijg ik zo weer wat meer contact met wat noorse vrouwen, die kinderen hebben in de leeftijd van die van ons. En het is een internationaal clubje, met een Russische, een Canadeese en een Nederlandse (dat ben ik dan!) en natuurlijk de Noorse vrouwen. Na het zingen en dansen heeft beurtlings een ander wat lekkers bij zich om uit te delen en kletsen we nog wat na. Ja het is echt gezellig en ik kijk er al weer naar uit. Hopelijk ook onze Caitlin....

We raken al echt ingeburgerd en geïntegreerd. We hebben namelijk afgelopen zondag op de skies gestaan. Gewoon in de straat, gezellig met de buurtjes. Nou ik kan je vertellen, dat valt nog niet mee. Misschien moet ik toch op les?? Ons overbuurmeisje kwam aan met haar skies en natuurlijk wilden Malin en Annika ook op de "lange" latten. Toen ze ze eenmaal aan hadden, vroegen ze of ik ook mee wilde doen. Tja, dan trek je de stoute (ski)schoenen aan en doe je mee. Onze straat is een beetje aflopend bij ons huis, dus naar boven ging wel redelijk goed, maar naar beneden vond ik het toch wel snel gaan. En dan kijk je naar zo'n 7-jarig overbuurmeiske en dan denk je, wat ben ik toch een stijve hark. Maar ja, bang om te vallen, hè?! Ach, we moeten binnenkort maar eens goed gaan oefenen hier bij Nesverk, waar wat loipes zijn. Er is in ieder geval nog genoeg sneeuw.

Wat ik in Nederland altijd al gevreesd heb, heb ik hier niet minder. De tandarts. Nou had ik in Zundert een hele lieve geduldige man, die precies wist hoe ik me voelde in de tandartsstoel. Dat wilde ik natuurlijk hier in Noorwegen ook wel weer. Dus ik eens navraag gedaan bij m'n buurvrouw. Zij adviseerde een praktijk in Arendal, waar zij altijd heel goed en geduldig geholpen werd. Dus ik met de bibbers in m'n benen gebeld en uitgelegd dat ik behoorlijk nerveus ben als het om mijn gebit gaat. Ze hadden alle begrip en ik had al meteen een goed gevoel erbij. Dus een afspraak gemaakt voor een kennismaking. Er werd ruim de tijd genomen voor Hans en mij. We werden geholpen door een jonge vent, met een behoorlijke dosis mensenkennis (en kennis van tandartszaken!). Natuurlijk was er wel het een en ander weer mis, dat hebben wij nou altijd, dus een nieuwe afspraak gemaakt. Ook wat dit betreft zijn we al weer behoorlijk thuis in Noorwegen. Nu moet Hans nog een opticiën zoeken voor zijn lenzen.

Toch zijn er nog wel wat andere zaken, die een beetje blijven hangen. De barnetryggd bijvoorbeeld. Je krijgt hier in Noorwegen 2 soorten kinderbijslag: barnetryggd en een extra centje (of moet ik zeggen kroontje) voor de kinderen tot en met 2 jaar, de kontantstøtte. Omdat ze de kontantstøtte in Nederland niet kennen, kun je gewoon een formulier invullen als je een kind hebt onder de 3 jaar en dan "krijg je dat gewoon". Daar hebben we ook geen enkel probleem mee gehad. Het probleem is de barnetryggd. Je moet aantonen tot wanneer je in Nederland kinderbijslag hebt gehad en dan gaat Noorwegen vanaf die datum verder. Meestal is dat de verhuisdatum. Nou is ons probleem dat Hans al eerder is verhuisd en hier is gaan werken dan de rest van het gezin. En daar zitten we nu nog mee te klungelen. Want eerst kom je erachter (bij toeval) dat de aanvraag is blijven liggen, dan zet je het alsnog in gang en dan moet er informatie komen uit Nederland, die weten de antwoorden niet, zodat je zelf een vragenlijst krijgt, die je terugstuurt naar Nederland, zodat Nederland een "beslissing" gaat nemen. Die beslissing gaat weer richting Noorwegen en dan kan Noorwegen weer verder in de aanvraag. En dit duurt nu al vanaf augustus 2008!! Wat een bureaucratie, nietwaar?! Maar goed dat het met terugwerkende kracht uitbetaald gaat worden. Hebben we straks een lekker zakkroontje voor de vakantie, want ik hoop dat de boel dan wel geregeld zal zijn.

Gelukkig kunnen we wel aanschaffen wat we "nodig" hebben. Hans heeft namelijk een nieuwe hobby ontwikkeld of is in ieder geval nog in volle gang deze hobby onder de knie te krijgen! Hij is van de autootjes overgestapt naar de helikopters. Hij heeft nu een prachtige helikopter, waar t-ie soms lekker aan zit te prutsen. Nou is het natuurlijk zo, dat als je de besturing van een heli kwijtraakt, je prachtige vliegmachine naar beneden suist en tegen de grond knalt. Met alle gevolgen vandien. Hij heeft dus ook een computerprogramma aangeschaft om eerst maar eens even goed te kunnen oefenen. Heerlijk zo'n rood knopje, kun je resetten en dan gewoon weer vliegen. Nee het valt nog niet mee, om zo'n ding goed in de lucht te houden.

En omdat het hier, zeker in de winter, niet te rijden is met een motor, heeft Hans een quad gekocht, een motor op 4 wielen. We kunnen hem pas maandag gaan halen en Hans heeft dan ook al in geen 2 weken geslapen van de spanning. Je kunt er met z'n tweeën op, maar ik moet er toch nog eens goed over nadenken. Toen we hem gingen bekijken met z'n viertjes (Caitlin bleef bij oma Ans) klommen de meiden meteen op de vehicels en vooral Annika vond het prachtig. Ik denk dat, als Hans vraagt of ze meegaat een rondje rijden, ze haar jas pakt en al klaarstaat voordat Hans uitgesproken is. Maar of ik dat zo'n goed idee vind?

Het is een behoorlijk lang bericht geworden. Rest mij alleen nog te vertellen dat we weer bezoek uit Nederland verwachten. Donderdag komen opa en oma van de Rijzen ons weer verblijden en blijven een kleine week in het winterse noorden. Vooral de meiden kijken erg uit naar ze. Want skypen is één ding, maar ze in het echt zien is natuurlijk wel iets heel anders!