Een weekje op vakantie in Nederland

Net zoals Hans, Nicole en de meiden voel ik me hier intussen al heel goed thuis en dat is natuurlijk een heel goed signaal. Maar toen ik begin februari las dat er weer een aantal hobbybeurzen in Nederland werden georganiseerd, wilde ik toch weer eens kijken wat er allemaal voor nieuws op de markt was. En toen er nog eens een hobbymaatjesdag in Eindhoven op het programma stond, was ik verkocht. Ik besloot een weekje naar Nederland te gaan.Het was mijn allereerste reisje in mijn uppie met het vliegtuig. En dat was toch best wel even spannend. Had dus niet zo heel denderend geslapen en was vrijdag de 20e al vroeg uit de veren.Hans bracht me ’s middags naar het vliegveld Torp en daar stond de Cityhopper naar Amsterdam al op me te wachten. We zouden om 17.25 uur vertrekken, maar doordat er ijsafzetting op de vleugels zat, moest dat eerst weggehaald worden. Het werd dus 17.50 uur. Net toen ik een beetje in wilde dutten, begon het vliegtuig de landing al in te zetten. Ik zette om 19.12 uur weer voet op Nederlandse bodem. Maar ik had niet het gevoel thuis te komen. Het was me een drukte van jewelste op Schiphol en ik heb nog gedacht…………………..waar ben ik aan begonnen. Maar goed, mijn koffer kwam eraan en ik ben dus verder gereisd naar mijn zus in Den Haag.

Zaterdags hebben we ouderwets gewinkeld op de Leyweg en ik heb alleen maar een bloesje gekocht. Ja, dat is toch wel een voordeel als je met het vliegtuig gaat, er kan niet zoveel mee terug. Wel hebben we op een terrasje gezeten, want dat kon de rest van de week echt niet meer. Heel veel regen.Zondagmiddag ben ik doorgereisd naar Brabant naar Adje en Leo. Daar ben ik de rest van de “vakantie” gebleven. En ik kan het iedereen aanbevelen………….het is een fantastisch logeeradres. Ben echt verwend.
In Noorwegen had ik al een plannetje gemaakt waar ik allemaal heen wilde en bij wie ik op bezoek ging. Heb dus heel wat oude bekenden en vrienden ontmoet. Overal koffie met wat lekkers………………dus ik verwachtte echt wel dat er flink wat kilo’s bij waren gekomen. Maar dat was gelukkig niet zo. Mijn gewicht is niet veranderd.

’s Maandags eerst wat boodschapjes gedaan. Levensmiddelen gekocht, die mee terug moesten en die we lekker vinden, maar niet kunnen kopen in Noorwegen. Je kunt je voorstellen dat er een hoera stemming was toen de koffer weer openging en al het lekkers eruit kwam. Ik had van de meisjes tekeningen meegekregen voor hun “oude” juffrouwen en die heb ik ’s middags op de scholen afgegeven. En ik heb ook nog het huis waar Hans en Nicole hebben gewoond van binnen en van buiten mogen bekijken. Toch wel vreemd. Er was natuurlijk van alles veranderd. Heb er foto’s van gemaakt. Nu maar hopen dat ik morgen, als ik naar Wernhout ga, mijn oude huisje ook kan bekijken.

Maar ik had dinsdag pech. De bewoners van mijn “oude” huis (heb daar 43 jaar gewoond) waren er niet en dus kon ik de veranderingen niet zien. Misschien wel goed zo. De dames van de hobbyclub vonden het erg leuk dat ik er was en ze hebben me werkelijk van alles gevraagd. Ze waren ook heel nieuwsgierig wat de Noorse vrouwen in hun vrije tijd doen. Er wordt hier heel veel gebreid en ook worden er natuurlijk kaarten gemaakt. Maar dat zijn voornamelijk scrapkaarten. In Nederland wordt veel meer geborduurd en met 3d gewerkt. ’s Avonds had Adje een heerlijke zuurkoolschotel gemaakt. Smaakte voortreffelijk. Kijk, zoiets mis ik natuurlijk wel. Na het eten nog naar een vriendin van Nicole (ook een Nicole). Vanuit Noorwegen had ik een leuk hobbypakketje meegenomen en wat lekkers voor de meiden. Nou, Jolie en Cato lusten de Noorse chocolade echt wel hoor.

Woensdagmorgen had ik afgesproken met Ria en Anneke, twee hobbyvriendinnen uit Roosendaal. Adje ging gezellig mee en we werden ook hier verwend met een heerlijk stukje gebak en we hebben lekker zitten kletsen. Nog wat gewinkeld in Roosendaal en natuurlijk kon ik niet om Witteveen heen. Ja hoor, weer wat leuks gekocht.

De helft van de vakantie zat er intussen alweer op, toen ik donderdag op de koffie ging bij mijn broer in Etten-Leur. Hij was dolblij om me weer te zien en dat kan ik me wel voorstellen natuurlijk. Hij is verstandelijk gehandicapt en ik was ruim 25 jaar voor hem zijn steun en toeverlaat. Ben ’s middags in Zundert naar de markt geweest en heb daar nog even gezellig gekletst met de eigenaresse van de hobbykraam. Heb nog wat leuke hebbedingetjes gekocht bij haar. ’s Avonds naar mijn oude scrapclubje. En dat was supergezellig. Heb heel wat mooie albums bekeken.Nog 2 dagen en dan is alles alweer voorbij.

Maar eerst naar de beurs in Rijswijk. Ria was met me meegegaan. Het was heel erg stil op de beurs, maar dat heeft wel het voordeel dat je alles goed kunt zien en heel veel kunt vragen. Er is dan ook voldoende tijd om volop uitleg te krijgen. Ik heb scrapmallen en een boek gekocht, borders van Crealies, nog wat stempels van Eline, een Cuttlebug embossing folder en een kaartenpakket. Kan dus straks weer aan de slag. Nog een kopje koffie met een appelflap en toen weer op weg naar de trein. We waren net bij het station toen er een behoorlijk regenbui losbarstte. Dat is nou wat je noemt geluk hebben. In Rotterdam afscheid genomen van Ria en daarna ben ik doorgereisd naar Best, naar Ton en Lucy. Ook hier werd ik hartelijk ontvangen. Lucy had een heel speciaal gerecht gemaakt in de oven en we hebben de avond gezellig kletsend over van alles en nog wat doorgebracht.

De laatste dag van de vakantie en daar had ik echt naar uitgekeken. Ton bracht me naar de Zuidwester in Eindhoven. Ook dat was een belevenis. De hele randweg rondom Eindhoven wordt aangepast en ik zag door de bomen het bos niet meer. Wat een wegen. Ongelooflijk! Om 11 uur was ik er. In de zaal zaten heel wat “”vriendinnen” van me, die ik alleen maar ken via de site van het hobbyjournaal. Ze zwaaiden naar me en het was geweldig om mijn maatjes nu eens in het echt te zien. Heb veel gekletst en gelachen. Het was de bedoeling dat je nog een kaartje maakte, maar …………….ik heb wel een plaatje geknipt en daar is het bij gebleven. Ik heb alleen maar genoten en plezier gehad. Was om 6 uur weer in Rijsbergen waar ik, samen met het gezin van Erik, heb genoten van de vertrouwde zaterdagse friet.
Dat de nacht een uurtje korter was, vond ik niet zo heel erg. Ik wilde weer terug naar Noorwegen…………….naar huis. Adje en Leo hebben me naar Schiphol gebracht. Het inchecken van de koffer, passeren van de douane en toen op mijn gemak naar gate 29 gewandeld. Onderweg nog een winkeltje binnengelopen. We vertrokken op tijd en na een prima vlucht was ik om 5 uur weer op Torp. Hans en Annika kwamen me afhalen. Annika was blij dat ik er weer was, maar ze was ook heel nieuwsgierig wat er allemaal voor leuke dingen in de koffer zaten. Malin en Nicole hadden muffins gebakken en toen ik de keuken inliep stak Caitlin haar beide armpjes naar me uit. Heerlijk om weer thuis te komen.

Ans

Stroomuitval, bollen bakken en nog veel meer!

Zo, de afwas in de vaatwasser, de kids schoon in hun bedjes, de kamer weer begaanbaar en een glaasje ijsthee bij de hand. Tijd voor een nieuw blogberichtje.

Wat is er de laatste tijd zoal gebeurd hier? De sneeuw is aan het smelten, het is af en toe een vieze blubbermassa. De skies kunnen weer in de kast en de regenlaarzen (met warm bontje) kunnen weer aan. Want het kan toch nog wel behoorlijk koud zijn. En dan bedoel ik die Nederlandse natte kou. Nee, geef mij dan maar een zonnig vriesweertje, desnoods -6 of -7. Beter dan die natte blubberzooi. Maar goed we hebben het niet voor het kiezen. Volgens onze buurmannen nog een paar weken en dan is de sneeuw gesmolten en kan het voorjaar beginnen.



In de carnavalsvakantie zijn opa en oma van de Rijzen hier geweest. Het was erg gezellig. Zeker de kinderen hebben erg genoten (en wij ook natuurlijk). Ze hadden iedere dag een klein kadootje en dat was erg leuk. (bedankt opa en oma!). Ook zijn de rookworsten weer aangevuld en de knakworstjes van Unox kunnen ook weer genuttigd worden. Hans is met zijn vader een paar keer på tur geweest. Maar opa heeft ook veel sneeuw geruimd, tja dat gaat gewoon door. En verder was het gewoon gezellig om opa en oma op bezoek te hebben. Op naar het volgende gezelschap, so to speak...

Begin maart stond hier in de krant dat op een dinsdag we de hele dag geen stroom zouden hebben. Dat betekent nogal wat, want alles gaat hier op stroom: het licht, de verwarming, koken noem het maar op. OK, we zouden de kachel kunnen aanmaken, dus koud zouden we het niet hebben. Maar het is ook verstandig om de koelkast en diepvries toch zoveel mogelijk dicht te houden. We kregen bericht van de barnehage (onze buren) dat de kinderen zich extra warm moesten aankleden, een set extra kleding en een thermos met warm drinken moesten meebrengen. Ze zouden die dag de bossen ingaan, vuurtje stoken en worstjes grillen. Nou was het niet erg fijn weer hiervoor, hoewel het natuurlijk wel een leuk uitstapje is, dus we besloten dat Malin en Annika thuis zouden blijven. Vooral Malin zag er erg tegenop. We hebben alles ingepakt en zijn naar Arendal gereden. Er een leuk uitje van gemaakt, met lekkere broodjes tussen de middag, wat winkelen en een ijsje na afloop. Toen we om kwart over 3 weer thuis kwamen, was het nog een kwartiertje en toen hadden we weer stroom. Dat was dus erg goed gepland, al zeg ik het zelf!

Vergeet ik bijna te vertellen dat we de week ervoor naar Jumbo Lekeland zijn geweest, een indoorspeelparadijs waar de kids erg hebben genoten. Er was een gedeelte voor 6 jaar en ouder en een deel voor de kleinere kinderen. Helaas toen wij aankwamen was het er ook erg druk. Dus geen plaats in het deel voor de jongsten. Maar na een poosje kwam er een plekje vrij en we konden heerlijk op een terras zitten en de kinderen konden lekker spelen. Lekeland bleek gerund te worden door een Nederlander getrouwd met een Noorse. Hij kwam nog even gezellig bij ons een praatje maken. Het was een enerverend dagje, voor herhaling vatbaar. De meiden waren zo moe, dat we het wijkje nog niet uitwaren of ze sliepen al!!

Omdat het nu zo nat wordt en nog steeds koud is, gaan de meiden niet zoveel naar buiten. Dat wordt dus binnen het vertier zoeken. We hebben laatst dan ook "bolletjes" gebakken. Caitlin op bed, de schorten voor en koksmutsen op en de mixer uit de kast. Het beslag maken was zo gebeurd en dat is maar goed ook, want ze konden niet wachten om lekker met de handjes allerlei figuren te maken van het deeg. Malin en Annika hebben alles zelf gedaan, behalve de bollen in de warme oven. Dat was een taakje voor mama. Bij elkaar hadden onze kokjes 10 bolletjes. Na de vorming van het deeg, moest het rijzen en daarna afgebakken worden. Zodra het kookwekkertje ging, vlogen ze als vliegen op stroop op de bollen af. Maar ze moesten nog even wachten tot het deegwaar afgekoeld was. Maar daarna... waren de bollen zo op. Tja, wat is er lekkerder dan eigengebakken broodjes?

Mannetjelief heeft het ook naar de zin. Hij vindt het heerlijk om, zeker nu het al wat langer licht blijft, na het werk nog een tochtje te maken met z'n quad. Even alle gedachten de revue laten passeren en uit te blazen en te genieten van het mooie noorse land. Hans neemt ook steevast de fotocamera mee. Hij komt dan ook altijd thuis met wederom hele mooie plaatjes. Er is één nadeel, hij hoort z'n mobiel niet en door de trilling van de quad, voelt hij de gsm ook niet trillen. Dat heeft er een keer in geresulteerd dat-ie de hond in de pot vond!! Nou ja, bijna dan. Even de hap bestralen en dan eten, in je eentje...

Zo jullie zijn weer een beetje op de hoogte van ons wel en wee. Laat eens een berichtje achter, zoda we weten wie onze belevenissen volgen. Want de teller loopt door, maar wie komen ons eigenlijk allemaal bezoeken? Klik eens op "reacties" onderaan het blogberichtje, vul het reactieveld in en klik op naam. Daar kun je je naam invullen, dus laat eens van je horen. Dat zouden we erg leuk vinden.

Leuk dat je weer langskwam en tot blogs!!

Eindelijk.............................ik hoor er nu ook bij !

Na 7 maanden kan ik me dan eindelijk inwoner noemen van Tvedestrand. Ja, ik woonde hier al vanaf juli 2008, maar ben nu officieel ingeschreven in de kommune. Toen ik mijn verblijfsvergunning eind januari had gekregen, heb ik gelijk papieren ingevuld en opgestuurd naar Skatt sør in Tønsberg. Je zou denken dat je gewoon naar de kommune hier in Tvedestrand gaat en je inschrijft, maar zo werkt het niet. Wil je je inschrijven dan moet er een formulier naar Tønsberg. Want daar zetelt de afdeling inwonersregistratie.

Gisteren kwam dan de bevestiging vanuit Tønsberg. Heb nu zelf ook een eigen fødselnummer (hetzelfde als een burgerservicenummer in Nederland) en dat betekent dat ik zaken zelf kan regelen. Kan bijv een auto of huis kopen, maar nu ook een pasje aanvragen dat ik verzekerd ben voor ziektekosten. Had wel een papieren document gekregen, maar een pasje is altijd handiger. In de chip staan alle gegevens al vermeld. Kortom…………….ik hoor er bij. En dat geeft een goed gevoel. En dat gevoel wilde ik graag even met jullie delen.

Ans

Tijd voor een nieuw blogberichtje!!

Ja toch, na 14 dagen willen jullie toch wel weer weten, hoe het met ons gaat?? Nou hier komt-ie dan!

Zoals bekend hebben we Annika's verjaardag gevierd op 29, 30 en 31 januari. Ja je leest het goed, het was een feestje van 3 dagen. Op donderdag 29 januari was het feest op de barnehage. Annika kreeg een mooie kroon en mocht beslissen wat er gegeten werd. Ze kreeg een aantal opties en haar keuze viel op IJS. Nou dacht ik dat we daar buiten genoeg van hadden, maar Annika wilde toch lekker ijs eten. Prima hoor, er werd ijs geserveerd. En ze heeft genoten.

Op 30 januari (haar eigenlijke verjaardag) waren we lekker thuis en is ze verwend met slingers, kadootjes, veel kaarten (bedankt iedereen!) en taart. We hebben niet zoveel gedaan en Annika heeft 's middags lekker kunnen spelen met haar speelgoed.

Zaterdags hebben we Annika's verjaardag nog eens dunnetjes overgedaan voor de visite, de buurtjes. Met nog meer kadootjes, muffins en een papa die ook thuis was. Ik denk dat onze 4-jarige wel genoten heeft.

Na het weekend was het weer feest. Carnaval welteverstaan. Op de barnehage werden Malin en Annika verwacht om carnaval mee te vieren, hoewel ze eigenlijk op maandag niet gaan. Ze hadden van tevoren maskers gemaakt om op te zetten. Dat vonden ze dan ook wel genoeg en de dames wilden ook niet meer dan dat verkleed zijn. Toen we er aankwamen, waren alle kinderen in echte kostuums gehesen, de een met wat meer pret in de ogen dan de ander. Wat me opviel, er was een klein meisje, misschien net 3 jaar, wat in een soort van Morticiaoutfit gehuld was, met make-up en al. Het kind was niet gelukkig. En dan ben ik blij dat onze meiden met alleen hun maskertjes de tijd van hun leven hadden.

Als Malin op woensdag naar de barnehage gaat (alleen) en Annika bij oma Ans is, gaan Caitlin en mama sinds kort naar de babysang. Ja ja, we gaan zingen. Het is leuk om wat noorse kinderliedjes te leren en daarbij de bewegingen te kennen. En... Caitlin geniet. Ze is de oudste met haar 2 jaren, maar dat mag (gelukkig ook voor de anderen) de pret niet drukken. De andere kindjes zijn allemaal onder de 1 jaar. Maar na een telefoontje met de begeleidster van het clubje mocht ik komen met Caitlin. En terwijl de andere kindjes gezellig bij moeders op schoot zitten, staat onze kleine meid, midden in de kring haar dansje te doen. Werkelijk schattig! We zijn nu 2 keer geweest en ik heb het zangboek kunnen lenen van een vriendin. Caitlin kent al een beetje de bewegingen van bepaalde liedjes. Het is echt heel leuk om alleen met Caitlin bezig te zijn en alle aandacht voor haar te hebben. Bovendien krijg ik zo weer wat meer contact met wat noorse vrouwen, die kinderen hebben in de leeftijd van die van ons. En het is een internationaal clubje, met een Russische, een Canadeese en een Nederlandse (dat ben ik dan!) en natuurlijk de Noorse vrouwen. Na het zingen en dansen heeft beurtlings een ander wat lekkers bij zich om uit te delen en kletsen we nog wat na. Ja het is echt gezellig en ik kijk er al weer naar uit. Hopelijk ook onze Caitlin....

We raken al echt ingeburgerd en geïntegreerd. We hebben namelijk afgelopen zondag op de skies gestaan. Gewoon in de straat, gezellig met de buurtjes. Nou ik kan je vertellen, dat valt nog niet mee. Misschien moet ik toch op les?? Ons overbuurmeisje kwam aan met haar skies en natuurlijk wilden Malin en Annika ook op de "lange" latten. Toen ze ze eenmaal aan hadden, vroegen ze of ik ook mee wilde doen. Tja, dan trek je de stoute (ski)schoenen aan en doe je mee. Onze straat is een beetje aflopend bij ons huis, dus naar boven ging wel redelijk goed, maar naar beneden vond ik het toch wel snel gaan. En dan kijk je naar zo'n 7-jarig overbuurmeiske en dan denk je, wat ben ik toch een stijve hark. Maar ja, bang om te vallen, hè?! Ach, we moeten binnenkort maar eens goed gaan oefenen hier bij Nesverk, waar wat loipes zijn. Er is in ieder geval nog genoeg sneeuw.

Wat ik in Nederland altijd al gevreesd heb, heb ik hier niet minder. De tandarts. Nou had ik in Zundert een hele lieve geduldige man, die precies wist hoe ik me voelde in de tandartsstoel. Dat wilde ik natuurlijk hier in Noorwegen ook wel weer. Dus ik eens navraag gedaan bij m'n buurvrouw. Zij adviseerde een praktijk in Arendal, waar zij altijd heel goed en geduldig geholpen werd. Dus ik met de bibbers in m'n benen gebeld en uitgelegd dat ik behoorlijk nerveus ben als het om mijn gebit gaat. Ze hadden alle begrip en ik had al meteen een goed gevoel erbij. Dus een afspraak gemaakt voor een kennismaking. Er werd ruim de tijd genomen voor Hans en mij. We werden geholpen door een jonge vent, met een behoorlijke dosis mensenkennis (en kennis van tandartszaken!). Natuurlijk was er wel het een en ander weer mis, dat hebben wij nou altijd, dus een nieuwe afspraak gemaakt. Ook wat dit betreft zijn we al weer behoorlijk thuis in Noorwegen. Nu moet Hans nog een opticiën zoeken voor zijn lenzen.

Toch zijn er nog wel wat andere zaken, die een beetje blijven hangen. De barnetryggd bijvoorbeeld. Je krijgt hier in Noorwegen 2 soorten kinderbijslag: barnetryggd en een extra centje (of moet ik zeggen kroontje) voor de kinderen tot en met 2 jaar, de kontantstøtte. Omdat ze de kontantstøtte in Nederland niet kennen, kun je gewoon een formulier invullen als je een kind hebt onder de 3 jaar en dan "krijg je dat gewoon". Daar hebben we ook geen enkel probleem mee gehad. Het probleem is de barnetryggd. Je moet aantonen tot wanneer je in Nederland kinderbijslag hebt gehad en dan gaat Noorwegen vanaf die datum verder. Meestal is dat de verhuisdatum. Nou is ons probleem dat Hans al eerder is verhuisd en hier is gaan werken dan de rest van het gezin. En daar zitten we nu nog mee te klungelen. Want eerst kom je erachter (bij toeval) dat de aanvraag is blijven liggen, dan zet je het alsnog in gang en dan moet er informatie komen uit Nederland, die weten de antwoorden niet, zodat je zelf een vragenlijst krijgt, die je terugstuurt naar Nederland, zodat Nederland een "beslissing" gaat nemen. Die beslissing gaat weer richting Noorwegen en dan kan Noorwegen weer verder in de aanvraag. En dit duurt nu al vanaf augustus 2008!! Wat een bureaucratie, nietwaar?! Maar goed dat het met terugwerkende kracht uitbetaald gaat worden. Hebben we straks een lekker zakkroontje voor de vakantie, want ik hoop dat de boel dan wel geregeld zal zijn.

Gelukkig kunnen we wel aanschaffen wat we "nodig" hebben. Hans heeft namelijk een nieuwe hobby ontwikkeld of is in ieder geval nog in volle gang deze hobby onder de knie te krijgen! Hij is van de autootjes overgestapt naar de helikopters. Hij heeft nu een prachtige helikopter, waar t-ie soms lekker aan zit te prutsen. Nou is het natuurlijk zo, dat als je de besturing van een heli kwijtraakt, je prachtige vliegmachine naar beneden suist en tegen de grond knalt. Met alle gevolgen vandien. Hij heeft dus ook een computerprogramma aangeschaft om eerst maar eens even goed te kunnen oefenen. Heerlijk zo'n rood knopje, kun je resetten en dan gewoon weer vliegen. Nee het valt nog niet mee, om zo'n ding goed in de lucht te houden.

En omdat het hier, zeker in de winter, niet te rijden is met een motor, heeft Hans een quad gekocht, een motor op 4 wielen. We kunnen hem pas maandag gaan halen en Hans heeft dan ook al in geen 2 weken geslapen van de spanning. Je kunt er met z'n tweeën op, maar ik moet er toch nog eens goed over nadenken. Toen we hem gingen bekijken met z'n viertjes (Caitlin bleef bij oma Ans) klommen de meiden meteen op de vehicels en vooral Annika vond het prachtig. Ik denk dat, als Hans vraagt of ze meegaat een rondje rijden, ze haar jas pakt en al klaarstaat voordat Hans uitgesproken is. Maar of ik dat zo'n goed idee vind?

Het is een behoorlijk lang bericht geworden. Rest mij alleen nog te vertellen dat we weer bezoek uit Nederland verwachten. Donderdag komen opa en oma van de Rijzen ons weer verblijden en blijven een kleine week in het winterse noorden. Vooral de meiden kijken erg uit naar ze. Want skypen is één ding, maar ze in het echt zien is natuurlijk wel iets heel anders!

Wat een feestelijke dag………..30 januari 2009!

Vrijdag 30 januari 2009 is een wel hele feestelijke dag geworden. Annika werd 4 jaar. En dat ze een zondagskind is…………….dat bleek die dag wel. Om 10.00 uur belde Nicole namens de meiden. Die vroegen zich af waar oma Ans toch bleef. “Je komt toch wel gauw hé oma?”. “Ja hoor, ik kom eraan. Ga gelijk de post uit de brievenbussen halen. Zet alles dus maar klaar. Ik ben er zo”, was mijn antwoord.

Jas aan, schoenen met ijzers eronder aan, de deur achter me in het slot en van de gladde oprit af naar de brievenbus. Ja, de oprit is een ijsbaan. Met de auto (spijkerbanden) en schoenen met ijzers eronder is het goed om te doen. Geen kaarten meer voor de jarige job, maar wel een berichtje dat mama op het postkantoor 2 pakjes op moet halen, een grote envelop voor oma met het nieuwe hobbykrantje erin en ………………..een brief van de politie uit Tvedestrand voor mij. Zo snel als ik kon naar boven, want die brief betekende (hoopte ik toch) goed nieuws.

Het was een warm welkom. De meisjes zijn iedere keer weer door dolle als ik aanbel. Net of ze me weken niet hebben gezien. Maar het is natuurlijk beter zo. Eerst Annika gefeliciteerd en het cadeau (een vrachtwagen van Cars) gegeven. En ik……………ik trok me eventjes terug op de bank. De envelop van de politie moest eerst open. En daar was het GROTE NIEUWS! Ik werd bij hen verwacht, moest een pasfoto meebrengen en dan kreeg ik na 6 maanden over en weer schrijven, bellen en mailen mijn VERBLIJFSVERGUNNING. En die vergunning geldt tot januari 2014. Nou als dat geen mooi verjaardagscadeau is voor Annika, dan weet ik het niet meer. Nu zal er binnenkort nog wel een brief komen dat ik mijn fødselnummer (Noors burgerservicenummer) krijg en dan is alles rond. De maand januari is dus mooi geëindigd, want ik hoor er weer bij. Ik woon hier nu legaal en dan is een fijn gevoel. HOERA!



Oma Ans

Winter, dansles en meer van dat soort zaken.

Het wordt wellicht een beetje saai, maar we hebben nog steeds veel sneeuw. De laatste paar dagen is er misschien alles bij elkaar wel een meter gevallen. We hebben dus heel veel sneeuw geruimd, want je moet toch een uitgang hebben, nietwaar?

Maar zoals je ziet kunnen we weer naar beneden. Ben benieuwd hoe dat morgen weer zal zijn. Da's altijd weer een verrassing. We hebben dus ook al wel geleerd, om de sneeuwschep naast de voordeur te hebben staan. Zo kun je je altijd een weg naar beneden ruimen!!

Toen we laatst een advertentie in de krant zagen staan van de dansschool hier in Tvedestrand, waren onze meiden (Malin en Annika) helemaal opgewonden. Zij wilden ook naar dansles. Dus wij op maandag gaan kijken. Er waren heel veel roze meisjes in tututjes, jurkjes en roze balletschoentjes. Helaas was er geen plaats meer voor onze dansmariekes. Ze mochten zelfs niet aan de kant meedoen. En dit was vooral voor Annika een grote teleurstelling. Malin zat er maar een beetje naar te kijken. Na afloop even een gesprekje met de danslerares gehad en wat bleek, op donderdag was er nog een groep. Weliswaar voor wat oudere meisjes, maar Annika wilde zo graag, dat ze ook mocht komen. Dus op donderdag weer terug. Oma Ans was ook meegegaan om te gaan kijken. We werden als volwassenen echter de deur gewezen. De twee dansleraressen wilden met de meisjes alleen beginnen. De volgende lessen was er wel plaats voor de ouders en kijkers aan de kant. Maar na een half uurtje kwam Malin in tranen de zaal uit, gevolgd door een danslerares. Ze wilde niet meer meedoen, want ze vond het toch niet zo leuk. "Het was helemaal geen dansen, want de leraressen waren de haaien en de kinderen de vissen en we moesten heel snel rennen om niet door de haaien gepakt te worden!" Ik ben toen met Malin weer de zaal ingegaan, waar Annika nog lustig meedeed. We hebben even zitten kijken, maar Annika was wel erg klein tussen al die groten en ze wist ook meest van de tijd niet wat er van haar verwacht werd. Het was dus niet zo'n groot succes als gedacht. Jammer, maar misschien over een jaartje nog eens proberen.

Wat wel een succes was, was de eerste kennismaking met de grote school. Malin wordt in juli 6 jaar en gaat dan naar de 1e klas. Het was inschrijving en papa, mama, Malin en Annika gingen op weg naar Tvedestrand Skole. We werden verwelkomd door de papa van Ellen, een meisje wat ook bij Malin en Annika op de barnehage zit. Dat was dus al een bekend gezicht. Ze mochten kleuren en krijten op het schoolbord, terwijl papa en mama even een praatje maakten met "de meneer". Er werden wat formulieren ingevuld en na een tijdje kwam Malin binnen in het kantoortje en begon een gesprekje met de aardige man. We hadden net van te voren gezegd, dat er wellicht wat aandacht voor Malin aan het noors besteed mocht worden. Echter Malin knoopte heel vlotjes een gesprek aan en daar zaten we dan. Te klapperen met onze oren. Nee, met dat noors komt het wel goed!

Een wat mindere ervaring blijft toch een bezoekje aan de tandarts. Het was wel weer de hoogste tijd, dat we een controle moesten hebben, dus op weg naar Arendal, Hans en ik. In een prachtig oud, restaureerd gebouw in het hartje van de stad werden we vriendelijk behandeld door al het personeel. De tandarts, zijn assistente en de dame aan de balie namen alle tijd voor ons, heerlijk. Natuurlijk mogen we op 12 februari weer terugkomen voor verdere behandeling. De dag dat ik zonder vervolgafspraak weer naar huis ga, ga ik uitgebreid vieren. Ik heb altijd wel wat!!

Afgelopen maandag ben ik naar Grimstad geweest voor een avondje scrappen. Het is zo'n 3 kwartier rijden, maar het was wel heel gezellig. Leuk om weer tussen de creatieve mensen in te zitten en te kijken wat iedereen zoal maakt. Ik maakte een praatje met wat dames en vertelde dat ik er niet zoveel van begreep, van wat er allemaal gezegd werd. "Men vi snakker ikke, vi skravle!" (we praten niet, we babbelen maar een beetje). Ik moest maar vaker langskomen, dan kon ik het vast beter volgen over een tijdje. Nou de toon was gezet en het werd uiteindelijk een heel gezellige avond, voor herhaling vatbaar!!

Wat ons mam en mij ook nog erg verbaasde was onze kleine Caitlin. Wat wordt ze toch een grote meid. Zoals eerder vermeld nu al helemaal zindelijk, want ook 's nachts is ze droog. Maar ook in haar kleine koppie gaat het gewoon door. Zo afgelopen donderdag, toen we samen bij oma Ans op de thee waren. Caitlin zat in de hobbykamer met een klein sjabloontje te spelen. Er stonden allemaal letters op en ze begon te tekenen. Daarna zei ze op een gegeven moment welke letters ze al gemaakt had. Ik kon m'n oren niet geloven en heb er voor de zekerheid een filmpje van gemaakt. Elke letter was goed! En dat voor een kind van net 2 jaar. Wat een wijsheid!!

Zo, jullie zijn weer een beetje op de hoogte van ons wel en wee. Ik hoop dat jullie een berichtje achterlaten onder dit blogbericht. Laat iets van je horen, dat vinden ook wij erg leuk!!

Een wit nieuwjaar en het begin van het einde...

OK, we hadden geen verse sneeuw met kerstmis, maar... we zijn wel getrakteerd op een laag van zo'n, wat zal het zijn, 15 cm in het nieuwe jaar. Gisteren werden we wakker en het witte goedje schitterde ons in de net geöpende ogen. En da's best wít dan, hoor. Maar goed, de meiden konden niet wachten om weer naar buiten te gaan. Natuurlijk moet er toch eerst ontbeten worden, maar toen de pakken weer aan en erop uit. Zelfs Caitlin wilde mee naar buiten. Ze begint er al aan te wennen.

Caitlin met de zandbakspulletjes in de sneeuw

Helaas was het geen plaksneeuw, dus er kon geen sneeuwpop gemaakt worden. Malin en Annika hadden de sleetjes al gauw weer gevonden, maar moesten een andere plek zoeken dan die van de vorige keer. Toen zijn ze telkens van de oprit afgegleden met het gevolg dat daar nu nog steeds een dikke laag ijs op ligt, die maar niet wil verdwijnen. En dat is best lastig met de auto. Dus zijn de meiden uitgeweken naar de zijkant van het huis.

Dat ging best goed, tot dat de sneeuw wat minder werd op die plek en Malin eigenlijk meer óp de rotsen naar beneden ging. Ze vond het niet echt lekker aan de billen! Toen zijn de twee oudsten met oma Ans een mooi plekje in de straat gaan zoeken. En dat was snel gevonden, zo op zondag, (bijna) zonder verkeer. Caitlin vond het wel weer genoeg en kreeg koude handjes. Ze wilde weer naar binnen, dus zijn zij en ik weer de warmte op gaan zoeken in huis.

Over Caitlin gesproken, zij is in een volgende fase beland. Nou klinkt dat allemaal heel heftig en voor haar is dat ook zo natuurlijk. Wat wil het geval, ze heeft de pot ontdekt!! We hadden het potje al eerder in de badkamer gezet, maar na 1 keer een grote boodschap was de liefde over. Dus de pot weer uit het zicht en in de kast. Maar afgelopen zaterdag na het warm eten zei ze ineens: mama, ikke op potje poepen. Ik wist niet wat ik hoorde en ben snel de pot gaan halen. OK, we hebben even "gezeten" met een boekje voor wat afleiding en ja hoor, daar was-tie dan. Ik heb haar helemaal de hemel ingeprezen en we hebben samen afscheid genomen en de wc doorgespoeld. Sindsdien gaat de grote boodschap op de pot. Echter gisteren ging Caitlin weer terug op de schone pot. En wat kwam daar, jawel een grote plas. Weer een hoera en een grote kroel. Gelukkig was het niet de laatste keer, want ook vandaag is de pot gevuld met een mooie grote plas. We zijn dus aan het begin van het einde van het luiertijdperk. Heerlijk!!!