Tijd voor een nieuw blogberichtje!!

Ja toch, na 14 dagen willen jullie toch wel weer weten, hoe het met ons gaat?? Nou hier komt-ie dan!

Zoals bekend hebben we Annika's verjaardag gevierd op 29, 30 en 31 januari. Ja je leest het goed, het was een feestje van 3 dagen. Op donderdag 29 januari was het feest op de barnehage. Annika kreeg een mooie kroon en mocht beslissen wat er gegeten werd. Ze kreeg een aantal opties en haar keuze viel op IJS. Nou dacht ik dat we daar buiten genoeg van hadden, maar Annika wilde toch lekker ijs eten. Prima hoor, er werd ijs geserveerd. En ze heeft genoten.

Op 30 januari (haar eigenlijke verjaardag) waren we lekker thuis en is ze verwend met slingers, kadootjes, veel kaarten (bedankt iedereen!) en taart. We hebben niet zoveel gedaan en Annika heeft 's middags lekker kunnen spelen met haar speelgoed.

Zaterdags hebben we Annika's verjaardag nog eens dunnetjes overgedaan voor de visite, de buurtjes. Met nog meer kadootjes, muffins en een papa die ook thuis was. Ik denk dat onze 4-jarige wel genoten heeft.

Na het weekend was het weer feest. Carnaval welteverstaan. Op de barnehage werden Malin en Annika verwacht om carnaval mee te vieren, hoewel ze eigenlijk op maandag niet gaan. Ze hadden van tevoren maskers gemaakt om op te zetten. Dat vonden ze dan ook wel genoeg en de dames wilden ook niet meer dan dat verkleed zijn. Toen we er aankwamen, waren alle kinderen in echte kostuums gehesen, de een met wat meer pret in de ogen dan de ander. Wat me opviel, er was een klein meisje, misschien net 3 jaar, wat in een soort van Morticiaoutfit gehuld was, met make-up en al. Het kind was niet gelukkig. En dan ben ik blij dat onze meiden met alleen hun maskertjes de tijd van hun leven hadden.

Als Malin op woensdag naar de barnehage gaat (alleen) en Annika bij oma Ans is, gaan Caitlin en mama sinds kort naar de babysang. Ja ja, we gaan zingen. Het is leuk om wat noorse kinderliedjes te leren en daarbij de bewegingen te kennen. En... Caitlin geniet. Ze is de oudste met haar 2 jaren, maar dat mag (gelukkig ook voor de anderen) de pret niet drukken. De andere kindjes zijn allemaal onder de 1 jaar. Maar na een telefoontje met de begeleidster van het clubje mocht ik komen met Caitlin. En terwijl de andere kindjes gezellig bij moeders op schoot zitten, staat onze kleine meid, midden in de kring haar dansje te doen. Werkelijk schattig! We zijn nu 2 keer geweest en ik heb het zangboek kunnen lenen van een vriendin. Caitlin kent al een beetje de bewegingen van bepaalde liedjes. Het is echt heel leuk om alleen met Caitlin bezig te zijn en alle aandacht voor haar te hebben. Bovendien krijg ik zo weer wat meer contact met wat noorse vrouwen, die kinderen hebben in de leeftijd van die van ons. En het is een internationaal clubje, met een Russische, een Canadeese en een Nederlandse (dat ben ik dan!) en natuurlijk de Noorse vrouwen. Na het zingen en dansen heeft beurtlings een ander wat lekkers bij zich om uit te delen en kletsen we nog wat na. Ja het is echt gezellig en ik kijk er al weer naar uit. Hopelijk ook onze Caitlin....

We raken al echt ingeburgerd en geïntegreerd. We hebben namelijk afgelopen zondag op de skies gestaan. Gewoon in de straat, gezellig met de buurtjes. Nou ik kan je vertellen, dat valt nog niet mee. Misschien moet ik toch op les?? Ons overbuurmeisje kwam aan met haar skies en natuurlijk wilden Malin en Annika ook op de "lange" latten. Toen ze ze eenmaal aan hadden, vroegen ze of ik ook mee wilde doen. Tja, dan trek je de stoute (ski)schoenen aan en doe je mee. Onze straat is een beetje aflopend bij ons huis, dus naar boven ging wel redelijk goed, maar naar beneden vond ik het toch wel snel gaan. En dan kijk je naar zo'n 7-jarig overbuurmeiske en dan denk je, wat ben ik toch een stijve hark. Maar ja, bang om te vallen, hè?! Ach, we moeten binnenkort maar eens goed gaan oefenen hier bij Nesverk, waar wat loipes zijn. Er is in ieder geval nog genoeg sneeuw.

Wat ik in Nederland altijd al gevreesd heb, heb ik hier niet minder. De tandarts. Nou had ik in Zundert een hele lieve geduldige man, die precies wist hoe ik me voelde in de tandartsstoel. Dat wilde ik natuurlijk hier in Noorwegen ook wel weer. Dus ik eens navraag gedaan bij m'n buurvrouw. Zij adviseerde een praktijk in Arendal, waar zij altijd heel goed en geduldig geholpen werd. Dus ik met de bibbers in m'n benen gebeld en uitgelegd dat ik behoorlijk nerveus ben als het om mijn gebit gaat. Ze hadden alle begrip en ik had al meteen een goed gevoel erbij. Dus een afspraak gemaakt voor een kennismaking. Er werd ruim de tijd genomen voor Hans en mij. We werden geholpen door een jonge vent, met een behoorlijke dosis mensenkennis (en kennis van tandartszaken!). Natuurlijk was er wel het een en ander weer mis, dat hebben wij nou altijd, dus een nieuwe afspraak gemaakt. Ook wat dit betreft zijn we al weer behoorlijk thuis in Noorwegen. Nu moet Hans nog een opticiën zoeken voor zijn lenzen.

Toch zijn er nog wel wat andere zaken, die een beetje blijven hangen. De barnetryggd bijvoorbeeld. Je krijgt hier in Noorwegen 2 soorten kinderbijslag: barnetryggd en een extra centje (of moet ik zeggen kroontje) voor de kinderen tot en met 2 jaar, de kontantstøtte. Omdat ze de kontantstøtte in Nederland niet kennen, kun je gewoon een formulier invullen als je een kind hebt onder de 3 jaar en dan "krijg je dat gewoon". Daar hebben we ook geen enkel probleem mee gehad. Het probleem is de barnetryggd. Je moet aantonen tot wanneer je in Nederland kinderbijslag hebt gehad en dan gaat Noorwegen vanaf die datum verder. Meestal is dat de verhuisdatum. Nou is ons probleem dat Hans al eerder is verhuisd en hier is gaan werken dan de rest van het gezin. En daar zitten we nu nog mee te klungelen. Want eerst kom je erachter (bij toeval) dat de aanvraag is blijven liggen, dan zet je het alsnog in gang en dan moet er informatie komen uit Nederland, die weten de antwoorden niet, zodat je zelf een vragenlijst krijgt, die je terugstuurt naar Nederland, zodat Nederland een "beslissing" gaat nemen. Die beslissing gaat weer richting Noorwegen en dan kan Noorwegen weer verder in de aanvraag. En dit duurt nu al vanaf augustus 2008!! Wat een bureaucratie, nietwaar?! Maar goed dat het met terugwerkende kracht uitbetaald gaat worden. Hebben we straks een lekker zakkroontje voor de vakantie, want ik hoop dat de boel dan wel geregeld zal zijn.

Gelukkig kunnen we wel aanschaffen wat we "nodig" hebben. Hans heeft namelijk een nieuwe hobby ontwikkeld of is in ieder geval nog in volle gang deze hobby onder de knie te krijgen! Hij is van de autootjes overgestapt naar de helikopters. Hij heeft nu een prachtige helikopter, waar t-ie soms lekker aan zit te prutsen. Nou is het natuurlijk zo, dat als je de besturing van een heli kwijtraakt, je prachtige vliegmachine naar beneden suist en tegen de grond knalt. Met alle gevolgen vandien. Hij heeft dus ook een computerprogramma aangeschaft om eerst maar eens even goed te kunnen oefenen. Heerlijk zo'n rood knopje, kun je resetten en dan gewoon weer vliegen. Nee het valt nog niet mee, om zo'n ding goed in de lucht te houden.

En omdat het hier, zeker in de winter, niet te rijden is met een motor, heeft Hans een quad gekocht, een motor op 4 wielen. We kunnen hem pas maandag gaan halen en Hans heeft dan ook al in geen 2 weken geslapen van de spanning. Je kunt er met z'n tweeën op, maar ik moet er toch nog eens goed over nadenken. Toen we hem gingen bekijken met z'n viertjes (Caitlin bleef bij oma Ans) klommen de meiden meteen op de vehicels en vooral Annika vond het prachtig. Ik denk dat, als Hans vraagt of ze meegaat een rondje rijden, ze haar jas pakt en al klaarstaat voordat Hans uitgesproken is. Maar of ik dat zo'n goed idee vind?

Het is een behoorlijk lang bericht geworden. Rest mij alleen nog te vertellen dat we weer bezoek uit Nederland verwachten. Donderdag komen opa en oma van de Rijzen ons weer verblijden en blijven een kleine week in het winterse noorden. Vooral de meiden kijken erg uit naar ze. Want skypen is één ding, maar ze in het echt zien is natuurlijk wel iets heel anders!

Wat een feestelijke dag………..30 januari 2009!

Vrijdag 30 januari 2009 is een wel hele feestelijke dag geworden. Annika werd 4 jaar. En dat ze een zondagskind is…………….dat bleek die dag wel. Om 10.00 uur belde Nicole namens de meiden. Die vroegen zich af waar oma Ans toch bleef. “Je komt toch wel gauw hé oma?”. “Ja hoor, ik kom eraan. Ga gelijk de post uit de brievenbussen halen. Zet alles dus maar klaar. Ik ben er zo”, was mijn antwoord.

Jas aan, schoenen met ijzers eronder aan, de deur achter me in het slot en van de gladde oprit af naar de brievenbus. Ja, de oprit is een ijsbaan. Met de auto (spijkerbanden) en schoenen met ijzers eronder is het goed om te doen. Geen kaarten meer voor de jarige job, maar wel een berichtje dat mama op het postkantoor 2 pakjes op moet halen, een grote envelop voor oma met het nieuwe hobbykrantje erin en ………………..een brief van de politie uit Tvedestrand voor mij. Zo snel als ik kon naar boven, want die brief betekende (hoopte ik toch) goed nieuws.

Het was een warm welkom. De meisjes zijn iedere keer weer door dolle als ik aanbel. Net of ze me weken niet hebben gezien. Maar het is natuurlijk beter zo. Eerst Annika gefeliciteerd en het cadeau (een vrachtwagen van Cars) gegeven. En ik……………ik trok me eventjes terug op de bank. De envelop van de politie moest eerst open. En daar was het GROTE NIEUWS! Ik werd bij hen verwacht, moest een pasfoto meebrengen en dan kreeg ik na 6 maanden over en weer schrijven, bellen en mailen mijn VERBLIJFSVERGUNNING. En die vergunning geldt tot januari 2014. Nou als dat geen mooi verjaardagscadeau is voor Annika, dan weet ik het niet meer. Nu zal er binnenkort nog wel een brief komen dat ik mijn fødselnummer (Noors burgerservicenummer) krijg en dan is alles rond. De maand januari is dus mooi geëindigd, want ik hoor er weer bij. Ik woon hier nu legaal en dan is een fijn gevoel. HOERA!



Oma Ans

Winter, dansles en meer van dat soort zaken.

Het wordt wellicht een beetje saai, maar we hebben nog steeds veel sneeuw. De laatste paar dagen is er misschien alles bij elkaar wel een meter gevallen. We hebben dus heel veel sneeuw geruimd, want je moet toch een uitgang hebben, nietwaar?

Maar zoals je ziet kunnen we weer naar beneden. Ben benieuwd hoe dat morgen weer zal zijn. Da's altijd weer een verrassing. We hebben dus ook al wel geleerd, om de sneeuwschep naast de voordeur te hebben staan. Zo kun je je altijd een weg naar beneden ruimen!!

Toen we laatst een advertentie in de krant zagen staan van de dansschool hier in Tvedestrand, waren onze meiden (Malin en Annika) helemaal opgewonden. Zij wilden ook naar dansles. Dus wij op maandag gaan kijken. Er waren heel veel roze meisjes in tututjes, jurkjes en roze balletschoentjes. Helaas was er geen plaats meer voor onze dansmariekes. Ze mochten zelfs niet aan de kant meedoen. En dit was vooral voor Annika een grote teleurstelling. Malin zat er maar een beetje naar te kijken. Na afloop even een gesprekje met de danslerares gehad en wat bleek, op donderdag was er nog een groep. Weliswaar voor wat oudere meisjes, maar Annika wilde zo graag, dat ze ook mocht komen. Dus op donderdag weer terug. Oma Ans was ook meegegaan om te gaan kijken. We werden als volwassenen echter de deur gewezen. De twee dansleraressen wilden met de meisjes alleen beginnen. De volgende lessen was er wel plaats voor de ouders en kijkers aan de kant. Maar na een half uurtje kwam Malin in tranen de zaal uit, gevolgd door een danslerares. Ze wilde niet meer meedoen, want ze vond het toch niet zo leuk. "Het was helemaal geen dansen, want de leraressen waren de haaien en de kinderen de vissen en we moesten heel snel rennen om niet door de haaien gepakt te worden!" Ik ben toen met Malin weer de zaal ingegaan, waar Annika nog lustig meedeed. We hebben even zitten kijken, maar Annika was wel erg klein tussen al die groten en ze wist ook meest van de tijd niet wat er van haar verwacht werd. Het was dus niet zo'n groot succes als gedacht. Jammer, maar misschien over een jaartje nog eens proberen.

Wat wel een succes was, was de eerste kennismaking met de grote school. Malin wordt in juli 6 jaar en gaat dan naar de 1e klas. Het was inschrijving en papa, mama, Malin en Annika gingen op weg naar Tvedestrand Skole. We werden verwelkomd door de papa van Ellen, een meisje wat ook bij Malin en Annika op de barnehage zit. Dat was dus al een bekend gezicht. Ze mochten kleuren en krijten op het schoolbord, terwijl papa en mama even een praatje maakten met "de meneer". Er werden wat formulieren ingevuld en na een tijdje kwam Malin binnen in het kantoortje en begon een gesprekje met de aardige man. We hadden net van te voren gezegd, dat er wellicht wat aandacht voor Malin aan het noors besteed mocht worden. Echter Malin knoopte heel vlotjes een gesprek aan en daar zaten we dan. Te klapperen met onze oren. Nee, met dat noors komt het wel goed!

Een wat mindere ervaring blijft toch een bezoekje aan de tandarts. Het was wel weer de hoogste tijd, dat we een controle moesten hebben, dus op weg naar Arendal, Hans en ik. In een prachtig oud, restaureerd gebouw in het hartje van de stad werden we vriendelijk behandeld door al het personeel. De tandarts, zijn assistente en de dame aan de balie namen alle tijd voor ons, heerlijk. Natuurlijk mogen we op 12 februari weer terugkomen voor verdere behandeling. De dag dat ik zonder vervolgafspraak weer naar huis ga, ga ik uitgebreid vieren. Ik heb altijd wel wat!!

Afgelopen maandag ben ik naar Grimstad geweest voor een avondje scrappen. Het is zo'n 3 kwartier rijden, maar het was wel heel gezellig. Leuk om weer tussen de creatieve mensen in te zitten en te kijken wat iedereen zoal maakt. Ik maakte een praatje met wat dames en vertelde dat ik er niet zoveel van begreep, van wat er allemaal gezegd werd. "Men vi snakker ikke, vi skravle!" (we praten niet, we babbelen maar een beetje). Ik moest maar vaker langskomen, dan kon ik het vast beter volgen over een tijdje. Nou de toon was gezet en het werd uiteindelijk een heel gezellige avond, voor herhaling vatbaar!!

Wat ons mam en mij ook nog erg verbaasde was onze kleine Caitlin. Wat wordt ze toch een grote meid. Zoals eerder vermeld nu al helemaal zindelijk, want ook 's nachts is ze droog. Maar ook in haar kleine koppie gaat het gewoon door. Zo afgelopen donderdag, toen we samen bij oma Ans op de thee waren. Caitlin zat in de hobbykamer met een klein sjabloontje te spelen. Er stonden allemaal letters op en ze begon te tekenen. Daarna zei ze op een gegeven moment welke letters ze al gemaakt had. Ik kon m'n oren niet geloven en heb er voor de zekerheid een filmpje van gemaakt. Elke letter was goed! En dat voor een kind van net 2 jaar. Wat een wijsheid!!

Zo, jullie zijn weer een beetje op de hoogte van ons wel en wee. Ik hoop dat jullie een berichtje achterlaten onder dit blogbericht. Laat iets van je horen, dat vinden ook wij erg leuk!!

Een wit nieuwjaar en het begin van het einde...

OK, we hadden geen verse sneeuw met kerstmis, maar... we zijn wel getrakteerd op een laag van zo'n, wat zal het zijn, 15 cm in het nieuwe jaar. Gisteren werden we wakker en het witte goedje schitterde ons in de net geöpende ogen. En da's best wít dan, hoor. Maar goed, de meiden konden niet wachten om weer naar buiten te gaan. Natuurlijk moet er toch eerst ontbeten worden, maar toen de pakken weer aan en erop uit. Zelfs Caitlin wilde mee naar buiten. Ze begint er al aan te wennen.

Caitlin met de zandbakspulletjes in de sneeuw

Helaas was het geen plaksneeuw, dus er kon geen sneeuwpop gemaakt worden. Malin en Annika hadden de sleetjes al gauw weer gevonden, maar moesten een andere plek zoeken dan die van de vorige keer. Toen zijn ze telkens van de oprit afgegleden met het gevolg dat daar nu nog steeds een dikke laag ijs op ligt, die maar niet wil verdwijnen. En dat is best lastig met de auto. Dus zijn de meiden uitgeweken naar de zijkant van het huis.

Dat ging best goed, tot dat de sneeuw wat minder werd op die plek en Malin eigenlijk meer óp de rotsen naar beneden ging. Ze vond het niet echt lekker aan de billen! Toen zijn de twee oudsten met oma Ans een mooi plekje in de straat gaan zoeken. En dat was snel gevonden, zo op zondag, (bijna) zonder verkeer. Caitlin vond het wel weer genoeg en kreeg koude handjes. Ze wilde weer naar binnen, dus zijn zij en ik weer de warmte op gaan zoeken in huis.

Over Caitlin gesproken, zij is in een volgende fase beland. Nou klinkt dat allemaal heel heftig en voor haar is dat ook zo natuurlijk. Wat wil het geval, ze heeft de pot ontdekt!! We hadden het potje al eerder in de badkamer gezet, maar na 1 keer een grote boodschap was de liefde over. Dus de pot weer uit het zicht en in de kast. Maar afgelopen zaterdag na het warm eten zei ze ineens: mama, ikke op potje poepen. Ik wist niet wat ik hoorde en ben snel de pot gaan halen. OK, we hebben even "gezeten" met een boekje voor wat afleiding en ja hoor, daar was-tie dan. Ik heb haar helemaal de hemel ingeprezen en we hebben samen afscheid genomen en de wc doorgespoeld. Sindsdien gaat de grote boodschap op de pot. Echter gisteren ging Caitlin weer terug op de schone pot. En wat kwam daar, jawel een grote plas. Weer een hoera en een grote kroel. Gelukkig was het niet de laatste keer, want ook vandaag is de pot gevuld met een mooie grote plas. We zijn dus aan het begin van het einde van het luiertijdperk. Heerlijk!!!

December 2008

Zo in de laatste dagen van het jaar is het weer tijd voor een (wellicht) laatste blogbericht voor 2008. December staat voor de Noren in het teken van Kerstmis. Dat begint al op de 4e zondag voor kerst, de adventszondag. Het huis wordt versierd met "julepynt", de kerstversiering. Je ziet ook in heel veel huizen de 7-armige kandelaar voor de ramen staan. Teken van nog meer licht in deze donkere dagen voor Kerstmis. Wij hadden deze niet en toen Malin er nog 2 in de winkel zag staan, moesten die natuurlijk gekocht worden. Bij ons prijken nu dus ook de kandelaars voor de ramen. En ik moet zeggen, zo'n straat vol huizen met overal dezelfde kandelaars geeft toch een gevoel van saamhorigheid.

De tweede grote feestdag, 13 december, is de dag van Sint Lucia en de dag van de zonnewende. Op deze, kortste dag van het jaar wordt in Noorwegen gevierd dat de dagen weer langer worden. Om dat te vieren wordt het feest van Sint Lucia gevierd met een verkiezing, waarbij het mooiste meisje tot Santa Lucia gekroond wordt en met een kroon van lichtjes voorop mag lopen in een optocht door de school, kerk of stad. Santa Lucia was een heilige die in 304 na Chr. overleed op Sicilië. Haar naam komt van Lucifer, wat letterlijk ´licht´betekent. (met dank aan Wikipedia)

Op de barnehage werd Malin tot haar grote vreugde gekroond tot Santa Lucia. We waren allemaal uitgenodigd om op 12 november (de 13e was op een zaterdag) te komen kijken en te ontbijten op de barnehage. Maar voor we aan tafel gingen was daar eerst de optocht met Malin voorop. De lichten werden uitgedaan, er werd gezongen en de optocht ging door de hele barnehage en toen naar buiten. En je kunt wel begrijpen dat ik behoorlijk trots was op m'n beide dochters. Ze zongen allebei uit volle borst het Noorse liedje van Santa Lucia mee. Zo in het donker gaf dat een prachtige uitstraling, de lichtjes, iedereen in het wit gekleed met allemaal een kaarsje (op baterijen) in de hand. Ik moet eerlijk zeggen dat de trotse tranen me in de ogen schoten.

De magie werd verbroken toen de grote lichten weer aangingen. Maar het werd wel gezellig. Koffie en thee werd geschonken, melk en limonade voor de kleintjes en er werden luciabroodjes geserveerd. Heerlijk warm uit de oven. En natuurlijk werd er gezellig gekletst en gespeeld. Omdat het niet de reguliere dag voor Annika en Malin was, gingen we rond half 10 weer naar huis. Wel werd ons gevraagd of we het leuk vonden om 's middags mee te gaan naar het winkelcentrum om daar ook met de Santa Luciatocht mee te doen. Nou dat hoefde je niet 2 keer te vragen. Natuurlijk ging onze lichtkoningin en haar volgelinge mee.

Ze stonden dan ook om kwart over 12 te trappelen bij de deur. Stel je voor dat we ze misten. Gelukkig waren we op tijd en gingen we in optocht (weliswaar nog niet verkleed) naar Grisen, het winkelcentrum. Achter de schermen werden de kinderen weer in hun versiering gestoken en kon de optocht door het winkelcentrum beginnen. Onder het oog van het winkelend publiek zongen de kinderen wederom het Santa Lucialied. Het bracht een (glim)lach op vele gezichten. Zelfs onze kleinste kreeg een kaarsje en we liepen achter de optocht aan. Na afloop zijn de kinderen getrakteerd op een snoepzakje. Wij zijn nog een ijsje blijven eten en zijn daarna ook weer huiswaarts gekeerd.

Over Grisen, het winkelcentrum gesproken, er werd daar op zondag 21 december van alles georganiseerd voor de kinderen. Julenissen, de kerstman, zou komen om de wenslijstjes van de kids in ontvangst nemen. Ze mochten zich laten beschilderen op het gezicht en er stonden grote tafels waarop de kinderen konden knutselen en kleuren. Het was er erg gezellig. Voor de "groten" was er het Tvedestrands koor wat mooie traditionele en moderne kerstliedjes ten gehore bracht. En natuurlijk werd er risgrøt, een soort rijstepap gegeten. Al met al een leuke zondagmiddag. Helaas heeft de kerstman niet de wenslijstjes van onze kinderen uit de grote zak getrokken. Anders hadden ze nog een kadootje gekregen van hun lijstje. Jammer, niet zoveel geluk als mama.

En dan is daar het grote gebeuren. Dat begint al op de 22e december: svarte jul (zwarte kerst). Het hele huis wordt dan grondig gepoetst en alles krijgt een flinke onderhoudsbeurt. Dan op 23 december is het lille julaften (kleine kerstavond). De voorbereidingen voor julaften, nog naar de kapper, de laatste boodschappen etc. 24 december is de belangrijkste dag voor de Noren ivm kerst: julaften (kerstavond). De winkels en bedrijven zijn al vroeg gesloten en iedereen gaat de maaltijd voorbereiden. Deze wordt dan ook om 5 uur genuttigd. Daarna komt Julenissen met alle kadootjes voor onder de boom.

Wij hebben enigzins afgeweken van deze traditie. De meisjes zijn 's middags bij oma muffins gaan bakken en wij hebben voordat we ook naar beneden zijn gegaan om pannekoeken te gaan eten, alle kadootjes onder de kerstboom gelegd. Toen we dus weer boven kwamen, lag de hele vloer onder de boom vol met kadootjes. De verbaasde en blije gezichten van de meisjes waren prachtig om te zien.

Alles werd uitgepakt en het liefst werd overal tegelijk mee gespeeld en geknutseld. Wij hebben een kopje koffie en thee gedronken. De kerstdagen hebben we rustig doorgebracht. Hans is zelfs 2e kerstdag weer gaan bouwen aan onze nieuwe slaapkamer. Één dag rustig aan was voor Hans genoeg. Deze week moet hij maandag 29 december en dan vrijdag 2 januari alleen maar werken. Verder zijn we benieuwd of er hier met oudejaarsdag veel vuurwerk wordt afgestoken. Ik heb wel begrepen dat er in Tvedestrand zelf alleen vuurwerk is bij het kommunehus en niet in het oude stadsdeel. Met al die oude houten huizen wel zo veilig.

Vanaf deze plek willen wij iedereen die ons volgt een heel goed uiteinde van 2008 toewensen en natuurlijk een fantastisch 2009. We hopen dat jullie via dit blog nog lang bij ons blijven.

Caitlin wordt 2 jaar

Het is alweer even geleden (30 november), maar een blogje mag er toch aan besteed worden. De verjaardag van Caitlin. Ze is voor de eerste keer jarig in Noorwegen en is 2 jaar geworden. Het was een leuke dag voor haar. We hadden de buurtjes uitgenodigd en om 10 uur stonden de meesten op de stoep. Caitlin werd overladen met kadootjes. En ze vond het heel leuk om het papier van de pakjes af te scheuren. Èn om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Papa had lekkere taart gebakken en toen die op tafel kwam stonden er natuurlijk 2 kaarsjes in. Ze wist alleen niet zo goed, wat te doen met die vlammetjes, maar grote zus Malin heeft Caitlin geholpen om de kaarsjes uit te blazen. Er werd vanalles gedronken en gegeten en het was erg gezellig.

Veel kadootjes voor de jarige Jet. Een boerderij van Fisher Price, nieuwe winterlaarzen (maatje 21!), James de trein (van Thomas en zijn vrienden) en een mooie telefoon van Poehbeer.

Terwijl de visite het gezellig heeft, bouwen en spelen Caitlin en Annika met de treinbaan.

Het is dan toch eindelijk gelukt!!!!!!!!!!

Afgelopen dinsdag hebben we weer contact gezocht met het NAV in Tønsberg en na een aantal doorverbindingen kreeg ik een aardige man aan de lijn. Ik vroeg hem of hij het formulier E121 van mij binnen had gekregen. Nee, dat was niet het geval. Intussen zwerven er nu tussen NAV Tvedestrand en NAV Tønsberg zo’n 6 kopietjes rond. Maar, hij had dus niets.
Vorige week had ik al gebeld naar het CvZ en daar gaven ze mij het advies om erachter te komen wat het faxnummer van het NAV was. Zij zouden dan alsnog een formulier doorfaxen.
Ik heb hen dus gebeld en jawel hoor, zij hebben het formulier gefaxt. Intussen zag ik het helemaal niet meer zitten, dus Nicole nam de telefoon van me over. Zij heeft weer gebeld naar het NAV en ja hoor, hij had het gekregen en schrik niet………………..ook al ingevuld. Jammer genoeg was de post al weg, maar hij beloofde het woensdag op te zullen sturen naar Nederland. “Dat is prima”, zei Nicole, “maar wij willen ook een kopie”. Dat zou hij doen.
Jullie begrijpen dat wij vandaag dus vol spanning uitkeken naar de post. Ja, er was reclame, wat brieven van de bank, enveloppen met kerstkaarten en jawel hoor ook een brief van het NAV. Het lang verwachte papier zat erin. Ingevuld en ondertekend en wel. Dat was een hele opluchting na 5 maanden.
Dinsdagmiddag hadden we ook contact gehad met het UDI (verblijfsvergunning). Begin oktober had ik hen, op hun verzoek, al een aantal documenten gestuurd. Ja, ze waren wel aangekomen (stond in de computer), maar de documenten konden ze niet vinden. Misschien toch nog even een kopie sturen. Dat heb ik gistermiddag dus gedaan. Heb nu ook een kopie gemaakt van de documenten, die ik van het NAV heb gekregen en die ook naar het UDI verstuurd.
Daarnet kreeg Nicole nog een telefoontje vanuit Tønsberg. Een mevrouw vertelde haar dat ik verzekerd ben en dat ze zo spoedig mogelijk een brief op zal sturen, waarmee ik naar het NAV in Tvedestrand moet gaan voor een pasje. Nicole en Hans krijgen voor hun gezin ook zo’n brief en krijgen dan ook een pasje.
Ja, het heeft eventjes geduurd. Is een hele zorg minder.