Brons...

Het geluk lacht me toe hier in Noorwegen! Ik heb wéér gewonnen en ik wil dan ook iedereen bedanken die hieraan heeft meegewerkt. Want ongetwijfeld heb ik enorm veel te danken aan al die mensen, die ons blog lezen en hebben gestemd op mijn foto. Weten jullie het nog? Ik had toch meegedaan aan de fotowedstrijd van de plaatselijke krant. Om met een foto op de nieuwe kalender van 2009 te komen? Wat wil het geval: ik ben derde geworden met m'n foto!! Het stond vandaag in de krant. Zie de foto's hieronder.

"Brons: Nicole van Gremberghe kwam op de derde plaats met deze foto."

"Bronzenpaddestoel.

De foto, die de lezers op de derde plaats hebben gezet, is gefotografeerd door Nicole van Gremberghe. Zij heeft de weelderige paddenstoelengroei in de buurt van Bøklia vereeuwigd."

Iedereen hartelijk bedankt!

Aan het einde van de dag.....

..... zijn we allemaal bekaf van het in de sneeuw spelen. Alleen het huis is gestofzuigd, de strijk staat er nog en aan de kerstkaartjes is ook niets gedaan (ach misschien vanavond nog). Caitlin wilde liever bij oma spelen en ik ben met Malin en Annika de sneeuw ingegaan. En het was heerlijk. We hebben een grote sneeuwpop gemaakt bij oma voor de deur, hebben sneeuwsoep "gegeten", klaargemaakt door Annika en natuurlijk met de sleetjes de berg afgeroetsjt, zelfs mama. Toen het tegen half 4 begon te schemeren zijn we weer naar binnen gegaan en na het eten, bij de kachel, lekker in pyjama nog een beetje spelen voor we naar bedje gaan. Over spelen gesproken, Hans heeft zijn snøfrees uit de garage gehaald en is nog bezig een mooi pad te maken naar beneden. Dus ook hij heeft plezier in de sneeuw!

Sneeuw, Sneeuw en nog eens Sneeuw!!

We werden vanmorgen wakker en onze héle wereld was wit! Werkelijk álles was ondergedompeld in het witte goedje wat we sneeuw noemen. Een prachtig plaatje met zo'n 40 cm reeds. En we hebben geluk, want een kleine 7 km naar het zuiden richting Arendal, hebben ze "sludd" een combinatie van natte sneeuw en regen. Er was dan ook al een ongeluk gebeurd op de E18. Nee, dan heb ik toch liever een pak sneeuw voor de deur.

Het is dan ook pret voor de hele familie. De meiden zitten nu nog te kleuren, maar als ze zometeen aangekleed zijn, zullen ze vast gaan sleetjerijden. Hans verheugt zich vanmiddag, als t-ie om 4 uur thuis is op het eerste gebruik van onze gloednieuwe snøfress (een soort grasmachine voor sneeuw). Ik ben blij dat ik gisteren nog naar de supermarkt ben geweest en vandaag niets hoef (behalve stofzuigen en strijken) en oma Ans is blij dat, stel je voor dát de stroom uitvalt, ze dan naar boven kan komen, waar de kachel lekker snort! Als ik zometeen dan ook klaar ben met m'n huishoudelijke taakjes, ga ik weer heerlijk aan de kerstkaartjes werken. Want je weet nooit of je met kerst hetzelfde plaatje buiten hebt en dan kun je natuurlijk alvast maar in de kerststemming komen!

Een jaar langer...

Morgen is het feest omdat Caitlin 2 jaar wordt, maar vandaag hadden we ook al een klein feestje te vieren. Toen de postbode was geweest, had hij, buiten nog een paar kaartjes voor onze kleinste telg, ook 5 brieven bij zich van de politie uit Tvedestrand. Daar was ik afgelopen dinsdag geweest om de formulieren in te leveren voor een vernieuwing van onze verblijfsvergunning. Toen zei de, ons ondertussen bekende dame dat zij er in januari mee aan de slag zou gaan. "O, da blir det ikke en julepressang?" (het wordt dus geen kerstkadootje?), vroeg ik. "Nei, desverre, men dere har en oppholdstillatelse for 2008, så det går bra" (nee, jammer genoeg niet, maar jullie hebben een verblijfsvergunning voor 2008, dus dat zit wel goed). Prima, dacht ik, we zien het wel verschijnen in januari.

Toen de brieven dus in de bus zaten, dacht ik eerst dat er nog wat informatie bij moest. Tot ik de enveloppen openmaakte. In elke enveloppe zat een brief in van de betreffende dame en voor ons ieder een prachtige pasje, onze verblijfsvergunningen voor 2009.

We blijven dus zeker nog een jaartje!!

Enne..... geen zorgen, Hans en ik hebben er natuurlijk ook ééntje gekregen.

Mijn oude trouwe Volvo is Noorse geworden!

Laat ik eerst eens even vertellen dat de sneeuw verdwenen is. Eigenlijk alweer een tijdje geleden. De meiden hebben er niet echt lang van kunnen genieten, maar goed. Zelf ben ik er niet zo héél rouwig om. Je moet er toch op uit, nietwaar? En dan liever zonder sneeuw dan mét.

Zo moest ik op 30 oktober naar Kristiansand, een kleine 100 km van ons vandaan. We waren nog steeds bezig om mijn Volvo in te voeren en ik had eindelijk alle benodigde papieren (vanuit Duitsland en Oslo) binnen om een nieuwe afspraak te maken en hopelijk voor de derde en laatste keer er een dag aan te besteden. Het was op een donderdag, dus de oudste 2 naar de barnehage gebracht, Caitlin in de auto gezet, alle spullen, zoals eten, drinken, luiers, speelgoedjes (én papieren) ingepakt en op weg naar Kristiansand. Het was een mooie tocht, langs de Sørlandse kunstlijn met een gezellig meisje achterin en m'n moeder naast me. Nu ben ik niet zo'n autorijder, dus ik was toch wel wat nerveus voor de (voor mij) lange rit. Maar het ging heel goed. Je rijdt dan wel over de E18, maar de maximum snelheid is hooguit 80 km per uur. En dat bevalt me wel. Nu is Kristiansand voor onze begrippen als "plattelanders" een grote stad. Ik vond het dus wel prettig dat ik er met Hans al 2 keer geweest was en daardoor wist ik ook waar ik moest zijn. Eerst naar Statens Vegvesen (SV), een soort RDW, om eindelijk de godkjenning van m'n auto te mogen ontvangen. Met de papieren uit Duitsland en Oslo in de hand stapte ik vol goede moed het kantoortje binnen. Om van alles zeker te zijn, had ik een paar dagen van tevoren de papieren al gefaxd om te horen of ik alle papieren ook daadwerkelijk had. En dat was het geval. Ik hoefde ook niet mijn auto weer mee te brengen. Uiteraard kreeg ik dan ook bijna een hartverzakking toen de baliemedewerker vroeg waar ik m'n auto geparkeerd had. Standaardvragen, zoals bleek, want na goed bekijken van de formulieren, was het inderdaad niet nodig de auto nogmaals te zien. Gelukkig! Ons geïnstalleerd op de stoeltjes, alle jassen uitgetrokken en het wachten begon. Hopelijk niet te lang, want vóór 12 uur moesten we weer bij Tollvesen (de douane) zijn, om de invoerrechten te (mogen) betalen. En kom je net te laat, dan kun je protesteren zoveel je wil, maar "u kunt de volgende dag weer terecht, mevrouw". Toch een beetje zenuwachtig zaten we dus op onze stoeltjes heen en weer te schuiven bij SV. Blij was ik dan ook, te horen, dat alles in orde was en we konden vertrekken naar Tollvesen. Daar waren we op tijd binnen. Én we werden vriendelijk geholpen door de beambten ter plaatse. Ook toen ik vroeg om nog een formulier, wat ik de eerste keer dat ik er was op 2 september, was vergeten, ging de man in de systemen zoeken en een paar minuten later rolde het uit de printer. Toen we het gigantische bedrag aan invoerrechten hadden betaald (m'n auto is minder waard!), gingen we weer terug naar SV. Daar moesten we vervolgens de nieuwe Noorse kentekenplaten ophalen. We kwamen binnen en het was er druk, druk, druk. Maar we waren eigenlijk zo aan de beurt. Het gevolg van gescheiden loketten, bleek later. De mevrouw aan de balie typte wat gegevens in, liep naar achteren en haalde de prachtige, blinkende Noorse nummerplaten uit het papier. Is het geen geweldig nummer?

Opluchting dat dat gedeelte van integratie achter de rug was, zijn we weer terug gereden naar huis. Onderweg, net buiten Kristiansand, zijn we laat maar lekker wezen lunchen. De mooie tocht weer hervat, met een slapende Caitlin achterin.

Reageren....

Ik wil nog even doorgeven dat jullie, tot en met Caitlins verjaardag op 30 november, kunnen reageren op mijn foto voor op de kalender.

(enne... eenieder die de hint begrijpt, weet wat Caitlin leuk zou vinden ;-))

Hopelijk deze week heb ik weer even de tijd 's avonds om er weer een leuk weblogje op te zetten. Blijf ons volgen, OK?