Arbeidscultuur?

Nou kan ik natuurlijk een heel verhaal op gaan hangen, over hoe relaxed het er hier allemaal aan toegaat op het werk en hoe geweldig het allemaal wel niet is, maar evengoed blijft het natuurlijk gewoon werk, met een stuk verantwoordelijkheid, waar ze hier overigens niet dol op zijn en natuurlijk ook een bepaalde hoeveelheid druk op de schouders, waar ze ook niet echt wild van zijn. Maar er zijn ook wel degelijk verschillen.

In tegenstelling tot wat wel eens beweerd wordt over Sørland, kennen ze hier wel degelijk stress. Vaak gaat het over niks, maar ze maken zich wel eens druk. Meestal gaat het dan over hele kleine dingen of een beslissing die ze nu toch echt moeten nemen. Ze zullen ook nooit direct zeggen, wat ze nou werkelijk bedoelen, maar ze vermommen het een beetje: "gut, lange stuklijst zeg, heb je nou echt al die onderdelen nodig voor dit ontwerp??". Dan bedoelen ze dus eigenlijk dat het moelijker is, dan ze verwacht hadden. "Er staan wel veel onderdelen op deze tekening", betekent dat het liever over twee of drie tekeningen verspreid had moeten worden. "Daar zouden we eens een tekening van moeten hebben", betekent dat IK naar Duitsland moet bellen (want Nederland grenst nou eenmaal aan Duitsland), om aan die goede mensen een tekening te vragen.

Als je eenmaal hebt leren luisteren naar al hetgeen wat nou juist niet uitgesproken wordt, dan valt het allemaal best mee. Verder zijn ze ook enorm geinteresseerd in de mens achter het hele verhaal. Ze vragen nooit of een project goed loopt, maar eerder of je er nog plezier in hebt, of je het nog leuk vindt, of het wel is wat je ervan had verwacht, of de klant vriendelijk is, en meer van dat soort dingen.



Eigen initiatief is ook nul: "gut een probleem....." en dan stopt alles. Niemand durft een harde uitspraak te doen, niemand neemt een beslissing, want voor je het weet, heb je ineens de verantwoording, en dat wil je natuurlijk niet. Dus wachten ze gelaten af tot die maffe Nederlander komt, dan kan die de beslissing nemen, en dan kunnen we later altijd zeggen dat het zijn schuld was. Handig, vandaar dat ik waarschijnlijk ook mijn vaste aanstelling al heb bij AMEK.

Tijdens de middagpauze eten we en praten we tegelijk, tafelmanieren kennen ze hoegenaamd niet. Ze praten over van alles en nog wat maar absoluut niet over werk en nemen daar dan ook gerust alle tijd voor. Afhankelijk van het onderwerp duurt de pauze dus een half uur tot een uur.

Je begint met werken tussen zeven en negen, en na acht arbeidsuren hou je dan ook weer op. Niemand controleert dat, je registreert niks, alles gaat in goed vertrouwen. Zo had ik na een maand al de sleutel en de code van het alarm en dat vertrouwen werkt. Op de spreekwoordelijke uitzondering op de regel na, maakt daar niemand misbruik van, je zorgt gewoon dat je er bent en je probeert gewoon zo goed mogelijk je ding te doen. In de praktijk betekent dat, dat ik iets voor zevenen binnen kom rollen, en tussen drie uur en half vier rol ik weer naar buiten. Je krijgt vervolgens 25 en 12 vakantiedagen, want het moet natuurlijk ook weer niet teveel op werk gaan lijken. Verder heb ik mijn eigen kantoortje met uitzicht op een royaal bosperceel met bijbehorende berghelling en kabbelend beekje, goed voor de sfeer, maar iets minder voor de werklust. Ook de route naar het werk, door prachtige bossen en bergen, met twee echte, ambachtelijk uitgehakte tunneltjes doet daar geen goed aan (de werklust wel te verstaan).

Ook doen die stugge en terughoudende Noren er alles aan om me maar op mijn gemak te laten voelen. Een zeldzaam gastvrij, open en behulpzaam volkje, niet altijd naar ik heb vernomen, maar in ons specifieke geval konden we ons geen warmer welkom wensen, ook op het werk.

De eerste sneeuw

Gisteravond kwam onze buurman Rune met het bericht dat er vannacht 5-10 cm sneeuw zou vallen. O jeetje, dachten we, het gaat er dus nu echt van komen. Hans is nog allereerst begonnen om onder zijn auto de winterbanden te leggen en daarna moest ook de auto van Nicole eraan geloven. We waren dus voorbereid.

Maar toen ik vanmorgen wakker werd, zag ik nog niets wat op sneeuw leek. Er waren wel wolken en het was somber weer, maar het was droog. Nicole was al blij, want ze wilde vroeg boodschappen gaan doen. Ik ben dus om half 9 naar boven gegaan om op de meiden te passen en net toen Nicole terug was (zo rond de klok van half 11) gebeurde er dit.

Het wordt ook kouder.Nicole heeft hout gehaald voor de kachel en ik heb de "varme pumpe" aangedaan. Ja, de herfst is hier voorbij en Koning Winter heeft zijn entree gemaakt. De meiden vinden het geweldig en verheugen zich nu al op het spelen in de sneeuw. Sleetje rijden en een sneeuwman maken zijn favoriet.

Morgen moeten we naar Kristiansand. We hopen dat de sneeuw dan een beetje weg zal zijn, maar het blijft de hele dag doorgaan. Het wordt dus vast een verrassende tocht.

Toen ze dan eindelijk het boterhammetje op hadden, zijn we met pakken aan lekker naar buiten gegaan. Malin en Annika hadden het geweldig naar de zin en zijn gelijk begonnen met het maken van een mooie sneeuwpop. En de sneeuw plakt hier goed, dus die extra bewoner stond binnen een mum van tijd in de tuin.

Onze kleine Caitlin vond dat witte, koude goedje maar een beetje vreemd. Ze wilde al snel weer naar binnen en vanuit de heerlijk warme kamer lekker vanachter het raam (geraniums hebben we hier niet!) naar de zussen kijken.

En zie hier het resultaat!

HOERA, GEWONNEN!!

Heb net hier in Tvedestrand met m'n drie meiden even een vreugdedansje gemaakt. Ik heb namelijk gewonnen!! Nu zul je denken, waarmee dan? Dat zal ik je vertellen.

Om de zoveel tijd krijg ik een nieuwsbrief van Magnolia. Dat zijn hele leuke stempels, waar je mooie kaarten mee kunt maken. In die nieuwsbrief zit altijd een link naar de blogcandy, een soort wedstrijd. Bij Magnolia hoef je slecht een reactie te geven onder een blogbericht. Bij de Santa collectie heb ik ook eens een keertje meegedaan. En nu hebben ze me eruit gehaald, als zijnde de winnaar!! En wel uit 933 reacties van over de hele wereld, echt Azië, Australië, Nieuw-Zeeland, Duitsland, USA, Canada, Frankrijk, Ierland, Nederland, Noorwegen, Zweden, Finland, UK... en IK heb gewonnen! Ik kan het nog steeds niet geloven.

En wat is m'n prijs? Maar liefst 19 stempels ter waarde van zo'n slordige € 133,- uit de Santa collectie van Magnolia! Allemaal om kaartjes voor de kerst te maken. Natuurlijk houd ik nu de postbode angstvallig in de gaten.....

Lekker spelen met water, zand, steentjes en stokken

Eind september was het op een middag nog zulk mooi weer, dat ik (oma) samen met Malin en Annika nog een keertje naar het Tjenna meer wilde wandelen. Gelukkig had mama nog wat oud brood, zodat we ook de eendjes blij konden maken. Het zonnetje scheen en goed gemutst gingen we op weg. We hadden afgesproken dat we heen zouden lopen en terug zouden gaan met de bus. Want ja, dan moesten we weer bergop en dat valt soms niet mee met die korte beentjes van onze Annika.

Onderweg gingen we nog even langs Euronics. Ik had nieuwe cartridges nodig voor mijn printer. “Moet dat nu echt oma, we willen naar het meer”, riepen ze in koor. “Ja, het duurt maar even en voor we het weten, zijn we weer op weg”. Oké.

We wandelden gezellig en kletsten intussen over van alles en nog wat. Vorige keer hadden we gezien dat er een kortere weg naar het meer moest zijn en dus keken we goed waar die weg dan wel begon. Ja hoor, we vonden hem. Maar het was een erg steil bergweggetje. “Zullen we hier langs gaan of toch niet”, vroeg ik. “Nee oma, we willen eerst nog naar de bakker. Dan nemen we een lekkere muffin mee en ook wat te drinken”, stelde Malin voor. “En wie gaat dat betalen”, vroeg ik. “Jij natuurlijk oma, wij hebben geen geld”, ging het wederom in koor. Nou vooruit dan maar. Jullie zijn ook niet de eerste de beste.

Zo na een halfuurtje kwamen we bij Tjenna aan. Het was er niet druk. De scholen zijn alweer begonnen en we zagen wel wat jongelui, die moesten wachten op hun bus. De eendjes kwamen van heinde en verre om de broodkruimels, die we mee hadden gebracht, te verorberen. Wat waren ze gulzig. Het leek wel of ze in dagen geen brood hadden gehad. Maar wij wisten wel beter. Want we hadden al eens gezien, dat de jongelui hun brood niet opaten, maar lekker voerden aan de eendjes. “Dat doen wij niet hé Annika”, zei Malin. Nou ik weet niet wat ze over zo’n 10 jaar wel of niet zullen doen. Misschien ook wel hun brood aan de eenden voeren.

De meiden hadden lekker gespeeld met water en zand. Toen bedachten ze opeens dat het ook wel leuk zou zijn om steentjes en stokjes in het water te gooien. Kijken wie het verste zou komen. Het was een gespetter van jewelste, maar ze hadden enorm plezier. Het water was wel koud. Schoentjes en broeken werden wel een beetje nat, maar dat gaf niks. Het droogt wel.

Op een gegeven moment liep er een mevrouw langs ons tafeltje en even verderop stond ze stil. Ze voelde even of het water koud was of niet. En wij vonden het koud, maar zij schijnbaar niet. Want ze kleedde zich uit, deed haar badpak aan en sprong in het water. We keken heel verbaasd. Want wie gaat er nu, eind september, nog zwemmen in ijskoud water. Zij dus. Volgens mij viel het haar ook een beetje tegen, maar ze zwom rustig tussen de eendjes een aantal baantjes op en neer. Na een poosje kwam ze er weer uit, droogde zich af en trok haar kleding weer aan. En ze vertrok richting het bos. Over het bruggetje en de berg op. Koud zal ze het wel niet meer gehad hebben, want van klimmen word je warm. Ik heb nog even gedacht om ook langs die weg terug te lopen en de bus de bus te laten, maar de meiden wilden perse met de bus.

We hadden weer een hele fijne middag gehad aan het meer en het strandje. Met de bus mochten we gratis mee. “Dus dat doen we vaker oma”, zeiden de meisjes. Naar huis moesten we nog een stukje lopen en we hoopten er een beetje op dat papa van zijn werk zou komen en we dus mee konden liften naar huis. Maar we hadden pech, papa moest een halfuurtje langer werken en toen we net thuis waren, kwam hij ook.

Wat een geweldige verrassing

Het is hier ontzettend slecht weer vandaag. Veel regen en wind en je ziet de blaadjes neerdwarrelen. De herfst is hier dus echt begonnen. Door de regen en de wind voelt het ook nog eens koud aan, dus we konden wel iets leuks gebruiken om ons te verwarmen.

Zo tegen de klok van 11 uur kwam de postbode en ik liep naar beneden om te kijken of er iets in de brievenbus zat. Hoop iedere dag een beetje dat er eindelijk eens uitsluitsel komt over mijn verblijfsvergunning. Reclame, een uitnodiging om ergens aan mee te doen. Een prijs had ik al gewonnen stond er in die brief. Maar nee geen brief dat de verblijfsvergunning binnen is.
Maar toch had de postbode iets leuks meegebracht. Een pakje voor mij. De meisjes hadden al gezien dat ik naar de brievenbus liep en toen ik het pad naar boven weer opliep, stonden ze alle drie te dansen voor het raam. Ik zag Malin vragen voor wie het pakje was. Ik beduidde voor oma, maar met haar vingertje vroeg ze of ik naar boven wilde komen. Samen met mij wilden ze het pakje open maken. Nou vooruit dan maar. Ik naar boven.

Het pakje zat goed dichtgeplakt. Geen probleem. De stevige vingertjes van Malin kregen het open. Een schaar hadden we echt niet nodig.
En wat zat erin………………………….. een doosje waar gebraden haantjes in thuis hoorden. Maar die haantjes zaten er niet meer in.De meisjes werden onderhand ongeduldig van het wachten. En toen ik het doosje open had gemaakt, keken ze eerst een beetje raar. Er zaten pakjes in en wat moest oma daar nou mee. Ik vertelde ze dat we hier iets mee konden maken. Ja, maar wat dan………………….. vooruit oma vertel het ons. Toen ik zei dat het custardpoeder, vanillestokjes en cacaopoeder dachten ze eerst dat ik een grapje maakte. Ga je de poeder en de stokjes gebruiken om een kaart te maken of ga je er iets mee doen in het scrapboek. Nee, geen kaart en geen scrapboek. Maar wat dan oma…………………kom op, vertel het ons. Hier kan oma of mama heerlijke vanille- en chocoladevla mee maken.

Nou, er ging een gejuich op. Malin en Annika glunderden al helemaal en Caitlin zag je denken, waarom doen jullie nou zo gek. Die begreep er echt niets van. "Oma, wie heeft dit dan naar ons toegestuurd?"vroeg Malin. Ik vertelde ze dat een hele lieve vriendin van oma uit Nederland ons hiermee heeft verwend.
Ons diner voor vanavond wordt geweldig. We hebben van Noorse kennissen een stukje eland gekregen om eens te proeven en dat staat nu lekker in de pan te sudderen. En ons nagerecht …………………….3x raden! Vanillevla.

Lieve Hennie, ontzettend bedankt. Je hebt er mij en mijn (klein)kinderen een enorm plezier mee gedaan.

Oma Ans

September (deel 2)

We hebben hele gezellige buren, Elin en Rune. Zij vroegen ons een paar weken terug of wij meegingen naar de trial kijken. De broer van Elin deed ook mee. Eerlijk gezegd wist ik eerst niet precies wat ik er me bij voor moest stellen. Tot Hans me herinnerde aan een paar jaar geleden, toen we eens (met z'n tweetjes nog) in België naar trailrijden zijn wezen kijken in de Ardennen. Dat was ook spectaculair om te zien, dus ik wist dat vooral onze Annika er ontzettend van zou genieten. Ze houdt van alles wat zich op wielen voorbeweegt. Het was op een zondag en we hadden afgesproken, dat we om 9 uur zouden vertrekken. OK, dat werd half 10 maar goed, dat heb je met kinderen. Er moet werkelijk van alles mee, de wandelwagen, koffie, sap, broodjes, koekjes, luiertas, extra schoenen en je lekker warm aankleden. Gelukkig was het niet zo heel ver rijden. Toen we aankwamen was het net begonnen. Er waren 3 verschillende parcours uitgezet op de rotsen en daar moesten de speciaal uitgerustte auto's de routes volgen zonder de afzetting van het parcours te raken. En dat natuurlijk zo snel mogelijk. Je kunt wel nagaan dat Annika genoot, zo ook papa Hans. Malin trok op een gegeven moment de bossen in om takjes, steentjes en propjes te verzamelen. Caitlin hobbelde er soms achteraan en soms keek ze haar ogen uit naar de grote auto's, die toch wel veel lawaai en rook veroorzaakten. Op een gegeven moment is Caitlin in de wandelwagen in slaap gevallen. Door alle herrie heen!! Het was een gezellige dag en we zijn rond half 5 weer thuis aangekomen.


Wat ook ontzettend leuk was, voor iedereen, was de open dag bij de brandweer. Onze overbuurman, Kenneth, is vrijwillig brandweerman en hij liet weten dat de brandweerkazerne voor het publiek geopend was. Je mocht in de brandweerauto zitten en de hele uitrusting van de auto was tevoorschijn gehaald. In de kazerne, was er een rondgang uitgezet door middel van vragen die de kinderen konden beantwoorden over brand en de brandweer. Op het eind kwamen we terecht in de huiskamer en er werden heerlijke noorse wafels gebakken. Ook dit was weer een geslaagde dag, temeer we later nog een mooie nieuwe houtkachel hebben gekocht.

Zoals al eerder verteld, hebben wij hier in de straat diverse grote en kleinere rotspartijen. Als de oudere kinderen van de hoger gelegen huizen van school thuiskomen, lopen zij natuurlijk niet helemaal om de rotsen heen, nee ze nemen de kortste weg en klimmen met tassen en al (in de zomer zelfs soms op blote voeten) de rotsen op. Met het grootste ontzag hebben onze meiden al diverse keren staan kijken naar deze noorse acrobaatjes. Nadat ze zelf genoeg zelfvertrouwen had opgebouwd, wilde Malin het ook proberen. Dus goede schoenen aangetrokken en na een stevige aanmoediging was Malin boven. "Mama, de juffrouw (in Nederland) zei nog wel dat ik niet zo goed kon klimmen!" Ja meid, ze zou je nu eens moeten zien. Nou ik moet zeggen, ik doe het haar niet na! Uiteraard kon Annika niet achterblijven. Maar zij had toch een beetje het probleem van te korte beentjes. Met een beetje hulp van Malin is het Annika toch gelukt. Daarna nog even de kleinere rotsen getrotseerd. Dat was "makkie", zoals de dames mij vermeldden. Ach ja, over een poosje zijn de grote rotsen misschien ook wel "makkie"!

Hallo,

blijven jullie nog even wachten op het nieuwe blogberichtje? Als straks de kindertjes op bed liggen, wil ik deel 2 van september erop zetten. Nu gaan we eerst even eten, OK?

Tot straks....