"Thuis"

We wonen nu 4 weken in Tvedestrand en voelen ons al helemaal thuis in ons Noorse land. Het is de laatste vakantieweek voor de meisjes. Malin en Annika gaan dinsdag a.s., de 19e augustus naar Bøklia Barnehage (onze buren). Dat wordt weer wat meer regelmaat en ritme en dat vooruitzicht bevalt me wel. Malin en Annika hebben er ook zin in, want ze vragen geregeld hoeveel nachtjes ze nog moeten slapen. We zijn er afgelopen dinsdag (op m'n verjaardag) nog even geweest om te vragen én te bekijken welke kledingstukken belangrijk zijn, om in eerste instantie aan te schaffen. Het is de bedoeling dat er op de barnehage een soort regenpak, laarzen, binnenschoenen, ondergoed en later een sneeuwpak, handschoenen, muts, sokken en nog een aantal andere zaken liggen. Allemaal voorzien van naam en in de juiste maat natuurlijk. Omdat ik deze dingen, als regenpak, sneeuwpak en zo toch met eigen ogen wilde zien, zijn de meisjes, oma en ik even naar de barnehage gelopen. Malin en Annika stelden zich netjes voor: "jeg heter Malin" en "jeg heter Annika". Ze installeerden zich tussen de andere kinderen en vonden het jammer dat we weer gingen. Nee, dat gaat wel goed komen.

De afgelopen weken hebben ze zich goed kunnen vermaken. Van de buren, Rune en Elin hebben de girls twee tenten met slaapzakken, zaklampjes en bijbehorende kompassen gekregen. Daar hebben ze lekker mee gespeeld, zowel binnen als buiten. Ook met het overbuurmeisje, Rachel kunnen Annika en vooral Malin goed spelen. Ondanks het feit dat ze elkaar niet kunnen verstaan, begrijpen ze elkaar prima. Zelfs een bordspel wordt "uitgelegd" en met veel pret gespeeld. Ook zijn Malin en Annika vaak aan de overkant te vinden. Rachel heeft een trampoline en klim- en speeltoestel in de tuin staan en samen met de zandbak zijn dat dingen die wij nog niet hebben. En Rachel vindt het ook hartstikke leuk dat er meisjes rond haar leeftijd in de straat zijn komen wonen. Ze hebben zelfs al bij elkaar gegeten: Rachel bij ons en Malin bij Rachel.

We hebben ook al visite gehad. Uit Nederland zijn op een zondag John en Chantal met de kinderen geweest. Zij komen in Vegårshei te wonen, wat niet zo ver bij ons vandaag ligt. Het was erg gezellig en ze zijn lekker blijven eten. Natuurlijk wordt er volop informatie uitgewisseld en we hebben onze (korte) woonervaring hier in Noorwegen gedeeld. Wij waren benieuwd waar zij kwamen te wonen en op een middag zijn we een tochtje gaan maken en hebben hun stekkie opgezocht. Ze hebben een prachtig uitzicht in een hele mooie, (maar voor ons toch té) stille omgeving. Ik vind het wel prettig om een beetje tussen de mensen te zitten en niet te ver van de bewoonde wereld vandaan. Maar goed, dat is ieders zijn voorkeur, toch? Ik hoop van ganse harte dat zij zich ook zo snel thuis zullen voelen, net als wij. John en Chantal, nog even een paar maandjes in Nederland en dan zitten jullie ook hier samen met jullie vrienden...

Op mijn verjaardag heb ik zelfs visite gehad. Emmy uit Risør heeft me verblijd met een bezoekje én een kadootje! Het was een gezellige avond en we hebben even lekker kunnen bijkletsen. De mooie kandelaartjes met de kaarsjes hebben een eigen plekje gekregen op de logeerkamer. Opa en oma van de Rijzen slapen er nu.

Over slapen gesproken, Malin en Caitlin slapen erg goed in hun bedjes op hun nieuwe kamers. Ze vinden de rust hier om goed in slaap te komen en worden opgewekt weer wakker. Alleen ons Annika is vaak in ons bed te vinden de laatste tijd. Ik moet erbij blijven als ze in slaap moet komen, want anders "is ze bang voor de beelten", oftewel de schaduwen. Met 10 minuten slaapt ze dikwijls wel, maar zo rond het klokje van middernacht wordt ze weer wakker en kruipt bij ons. Terugsturen heeft geen zin, want dan brult ze alles bij elkaar, met het gevolg dat de rest ook wakker wordt. Dus dan maar even zo. Ik hoop dat het maar weer een fase is. Zoals zovelen fases, die kinderen hebben.

We hebben ook een nieuwe auto gekocht. Een Subaru Forrester. Een Noorse vierwielaangedreven, hoog op z'n wielen staande, zilvergrijze, voor woon-werkverkeer bestemde auto. Met spijkerbanden erbij voor de winter en verder alle noodzakelijke opties voor het Noorse landschap. Mijn auto moet nog worden ingevoerd en we zijn ook nog aan het debatteren over wat te doen met Hans zijn Volvo V70. Invoeren kost veel tijd en geld dus we moeten er goed over nadenken.

Verder gaan hier de dagen snel voorbij. De kinderen spelen, het huishouden loopt en Hans gaat gewoon naar zijn werk. Eigenlijk niet zoveel anders dan in Nederland. En toch voelt het heel anders hier. Het hele tempo waarin DE DINGEN gaan ligt een stuk lager dan in Nederland. En dat is prettig. Daardoor lijken de dagen toch weer langer dan normaal. Waar ik nog wel aan moet wennen, zijn de sluitingstijden van de winkels. OK, de supermarkten zijn tot 22.00 u open, maar de gewone winkels in de stad, het kommunehus en bijvoorbeeld het postkantoor sluiten om 15.00 u, uiterlijk 16.00 u hun deuren. En aangezien Caitlin dikwijls slaapt van half 2 tot half 4, blijft er weinig tot geen tijd over, om 's middags nog te gaan winkelen. Zo heb ik bijvoorbeeld nog steeds geen gelegenheid gehad (en genomen, hoor!) om naar Risør te rijden, naar het winkeltje "Scrapp og Lapp" om eens voor de hobby te gaan neuzen. Ik ben nog steeds benieuwd wat ze hier allemaal hebben. En of hier ook scrapclubjes bestaan. Maar goed dat komt wel, mettertijd.

Op dit moment zijn Hans zijn ouders er. Dat was voor Malin en Annika ook reden om nachtjes te tellen, wanneer opa en oma naar ons huis in Noorwegen zouden komen kijken. Annika is mee geweest om ze op te halen van het vliegveld. Geweldig hoe ze met een Noors vlaggetje op opa en oma afrende en ze een dikke kroel gaf. De kinderen genieten van alle aandacht die ze van Adje en Leo krijgen. Hans en ik hebben al een mooie rondrit met ze gemaakt in de omgeving. We zijn afgelopen zaterdag naar Arendal geweest, naar een heel groot winkelcentrum. We hebben een wandeling gemaakt in Tvedestrand en verder genieten ze van de rust door lekker op de veranda een goed boek te lezen. Het is jammer dat Hans maandag en dinsdag moet werken. Gelukkig is hij woensdag en donderdag weer vrij. Wellicht kunnen we dan nog een mooie tocht maken.

Zoals jullie kunnen lezen, vergaat het ons hier goed. Wel ben ik erg benieuwd wat de winter ons zal brengen. Aan de ene kant kan ik niet wachten, aan de andere kant, tja je weet niet wat je te wachten staat. De tijd zal het ons leren.

Dank je wel!

Malin heeft voor haar verjaardag een heleboel kaarten gekregen, zoals ik al vertelde. Maar ook wij, als gezin hebben meer dan 20 kaartjes mogen ontvangen voor onze verhuizing. Zelfs vanuit vakantieadressen hebben jullie aan ons gedacht. En daarom zeggen wij, zoals ze hier in Noorwegen zeggen:

Takk skal du ha!

Skogfaret 43

Onze eerste week op Skogfaret

Dan nu de beloofde update van onze eerste weken in Noorwegen. Zoals ons mam al in haar stukje schreef, hebben we een goede reis gehad met, richting kop van Denemarken, 2 slapende meisjes achterin de auto.

Zelfs ik heb in de auto mijn oogjes kunnen sluiten, terwijl Hans ons veilig liet aankomen in Frederikshaven. Op deze manier kon Hans op de boot gaan slapen en ben ik met de kids de boot gaan verkennen. Er was van alles te doen op dek 9 voor de kinderen. Dit is het voordeel van in het vakantieseizoen varen. Ze konden kleuren, rennen, klimmen, met de trein spelen, luisteren naar verhaaltjes (in het Deens en Noors!). Er was goed aan de kleine passagiers gedacht.

Na het boterhammetje is ons Caitlinneke bij papa gekropen en heeft ook nog een middagdutje gedaan. Tegen 3 uur werden ze wakker en zijn we met z'n viertjes gaan eten in het restaurant. Dat was natuurlijk ook een hele belevenis. Om half 7 's avonds waren we in Oslo en konden we op weg naar Tvedestrand, toch nog altijd een 3 uurtjes rijden. Onderweg moesten we even langs Torp, het vliegveld om Hans zijn auto op te halen. Annika heeft mama vergezeld in papa's auto en Caitlin is bij papa gebleven in mama's auto! Tegen 10 uur waren we thuis, moe maar voldaan. Onze buurtjes kwamen meteen even kijken en informeren hoe het met ons ging en hoe de reis verlopen was. De benodigde spulletjes uitgeladen en rond het klokje van 12 met z'n viertjes in het 2 persoonsbed gekropen in de leilighet.

Het was echter een korte nacht (we sliepen uiteindelijk pas tegen half 2), want om exact 8 uur 's morgens stonden de verhuizers op de stoep. Wederom een dag vroeger dan in eerste instantie afgesproken, met de inboedel van ons mam voor in de leilighet. De meisjes sliepen lekker door, ondanks het gestaag voltassen van de overige kamers om hen heen. En je zult het niet geloven, maar alle buurmannen (Rune, Kenneth en Gunnar) waren present om te helpen! Annika en Caitlin werden pas wakker toen de vrachtwagen weer weg was om onze trailer met inboedel te halen. In de tussentijd heb ik ze mooi kunnen aankleden, een boterhammetje kunnen geven en ons vervolgens naar boven kunnen verplaatsen.

Ook het uitladen van onze inboedel was met behulp van 6 mannen eigenlijk zo gepiept. Zelfs de loodzware kisten met Hans zijn gereedschap (waar in Nederland een vrachtwagen met laadklep voor nodig was), werd zonder morren door de manschappen getild en op zijn plaats in de garage gezet. We boffen toch maar met zulke sterke armen in de buurt. Waar vind je dat nog in Nederland?! Via het terras kon ik aangeven, met behulp van mijn inboedellijst, waar welke doos moest komen te staan. En even verderop zaten Annika en Caitlin lekker met wat speelgoed te spelen.

En toen was het daar:

OVERAL DOZEN!

En hoe meer je uitpakt, hoe moeilijker je overal doorheen komt, letterlijk en figuurlijk. Zeker toen het speelgoed tevoorschijn kwam. De meisjes wilden werkelijk overal mee spelen en het liefst met alles tegelijk! Er leek geen doorkomen aan. Maar je gaat door en werkelijk er komt een eind aan.

Langzaam maar zeker, heeft alles zijn plekje gevonden en konden we donderdag, 24 juli Malin haar verjaardag een beetje vieren. Ik had alle verjaardagskaarten, die al klaarlagen toen we 's maandags aankwamen, aan ons mam gegeven, zodat zij ze stiekem in de brievenbus kon stoppen. Zo was het net alsof ze op haar verjaardag een heleboel kaarten tegelijk kreeg. Ze was helemaal verrukt met zoveel aandacht. Iedereen bedankt hiervoor!!! Zelfs de dagen erna, kwam er af en toe nog een kaartje. En dan kwam Malin weer met een glimlach op haar gezichtje, want ze herkende natuurlijk wel haar naam op de enveloppe: "mama, alwèèr een kaartje voor mij!" Ze heeft er bijna 20 gekregen. Nogmaals iedereen héél erg bedankt.

En zo is de eerste week eigenlijk heel snel voorbij gegaan. We zijn bezig geweest met uitpakken, alles een plaatsje geven, genieten van het weer, wat met rond de 27 - 28 graden, toch wel warm was. Ook de buurtjes kwamen geregeld langs om te vragen of ze ergens mee konden helpen. Toen Kenneth, Mona en hun dochter Rachel een paar dagen de bergen ingingen, kregen we zelfs hun voorraad fruit, "want anders zou het toch maar bederven"! We wonen hier nog maar net, maar we worden in ieder geval warm verwelkomd.

Stay tuned!

De verhuisdozen zijn bijna allemaal uitgepakt en het "gewone" leven gaat hier beginnen. De laatste weken zijn echter zeer hectisch en druk geweest. We willen jullie dan ook vragen om nog even geduld te hebben. Zeer binnenkort komt er een eerste indruk van ons leventje hier in Noorwegen.

Om alvast een tipje van de sluier op te lichten, het is hier prachtig mooi, het weer is verrukkelijk en ons rode huisje begint steeds meer te zitten als een "oude jas". Onze spulletjes krijgen langzaam maar zeker een plekje en de meisjes genieten volop.

Maar zoals ik al zei, zal er snel meer volgen (met foto's natuurlijk) van ons nieuwe plekje op deze aardkloot, so... stay tuned!!

Eindelijk op ons nieuwe stekkie

De verhuiswagen inladen ging supersnel, want om 12.00 uur zat alles erin en zaten Hans, Nicole en ik in een leeg huis. 's Middags een beetje opgeruimd en de laatste dingetjes weggewerkt. Lekker gegeten bij de ouders van Hans. Die kregen opeens 6 logees voor het weekend. De volgende dag hebben Nicole en ik het huis nog een beetje schoongemaakt en toen om 14.00 uur de bezichtiging was, kregen ze een compliment voor het nette en opgeruimde huis. Dat was fijn om te horen. Daarna naar de notaris, de sleutels (een hele bos) overhandigd aan de nieuwe bewoners en toen was ook dit verleden tijd.

In het weekend was er natuurlijk nog van alles te doen voor Hans en Nicole. Jammer dat het weer niet zo meewerkte, want dan hadden de meiden lekker buiten kunnen spelen. Maar helaas..... pindakaas. Het regende volop. Dus binnenblijven en ons daar maar vermaken. Maar het is gelukt hoor.

Na het afscheid van familie en vrienden (toch vloeide er nog een traantje, maar dat mag) zijn Nicole, Hans en de 2 jongste meisjes zondag om 20.00 uur vertrokken richting Noorwegen. Om 23.00 uur was er rust in de auto. De meiden lagen lekker te slapen. Het regende vreselijk, dus dat was wel vervelend. Maar gelukkig arriveerden ze op tijd in Frederikshavn voor de boot naar Oslo. Hans heeft toen nog een paar uurtjes kunnen slapen en Nicole heeft zich wel vermaakt met de meisjes. Ze keken hun ogen uit. Er was wel wat vermaak voor de jeugd, maar de ballenbak waar ze op gehoopt hadden, ontbrak helaas.

Daarna nog een reisje van 3 uurtjes naar Tvedestrand, waar ze om 21.30 uur aankwamen. Ze werden welkom geheten door de buurtjes. Nog even wat drinken en toen naar bed.

Maar van uitslapen kwam niets terecht, want om 08.00 uur werden ze gewekt door…………………….. de verhuizers.Dus snel in de kleren. De kleintjes sliepen gewoon door ondanks al het gesjouw en misschien ook wel de herrie.

Malin en ik zijn dinsdag met het vliegtuig vertrokken. Een hele belevenis voor haar. Het was dan ook voor de 1e keer dat ze in een vliegtuig stapte. Maar het is heel goed gegaan. Toen we op Sandefjord aankwamen, stond de taxi al te wachten. Hans had heel veel hulp gekregen van een aantal buurmannen bij het uitladen van de verhuiswagen en hij hoefde dus niet op en neer te rijden om ons te komen halen.
De reis naar ons nieuwe stekkie was fantastisch. Het was iedere keer weer genieten van het uitzicht, maar voor ons Malinneke kon het niet snel genoeg gaan. Ze wilde naar haar papa, mama en de zussies. Het was dan ook een warm welkom. En dat in de figuurlijke en letterlijke betekenis van het woord WARM. Na een lekker bordje frites hebben we de avond verder doorgebracht op het terras. Woensdag beginnen we met het uitpakken en het zal vast wel een tijdje duren voor alles op zijn plekje staat.

Oma Ans

Nou vooruit dan...

nog één berichtje vanuit het Nederlandse. Morgen gaan we rijden. Alles is ingeladen en de diverse formulieren ingevuld en richting de verhuizers. We hebben op onze inventarislijst aangegeven waar alles dinsdag weggezet kan worden door de verhuizers en we zijn administratief helemaal op orde.

Morgenochtend nog even relaxen. Ik heb Malin beloofd dat we nog een paar verhuiskaartjes naar (oud-)klasgenootjes zullen brengen. Nog even een laatste wandeling door Rijsbergen dus. Hans gaat 's middags, net als Caitlin, alvast een slaapje doen. Hij moet tenslotte 's nachts van zondag op maandag rijden, zodat we maandag om 9 uur 's morgens aan de kade in Frederikshaven staan.

Er komen nog wat vrienden en familieleden afscheid nemen. En dan is het zover. Dan kunnen we (eindelijk) vertrekken naar "huis", naar Noorwegen. Ik heb er natuurlijk erg veel zin in, hoewel ik nog niet echt het gevoel heb dat ik er naar uit heb gekeken. In die zin dat ik hier nog veel te doen heb gehad. Het loopt nu een beetje op zijn eind, dus wellicht dat het besef van de verhuizing spoedig zal volgen. Het zal wel vreemd zijn om Malin en ons mam achter te moeten laten. Zij komen dinsdag met het vliegtuig. Je gaat morgen toch een beetje met een half gezin op weg, nietwaar?! Gelukkig komen zij ook snel achterop. Hopelijk vinden de kinderen de reis leuk en kunnen Annika en Caitlin slapen in de auto. En dan voor Malin, ook spannend hoor, zo'n vliegreis. We zullen het allemaal snel weten en jullie hopelijk ook snel op de hoogte kunnen brengen van dit deel van het Noorse avontuur!!