Skogfaret 43

Onze eerste week op Skogfaret

Dan nu de beloofde update van onze eerste weken in Noorwegen. Zoals ons mam al in haar stukje schreef, hebben we een goede reis gehad met, richting kop van Denemarken, 2 slapende meisjes achterin de auto.

Zelfs ik heb in de auto mijn oogjes kunnen sluiten, terwijl Hans ons veilig liet aankomen in Frederikshaven. Op deze manier kon Hans op de boot gaan slapen en ben ik met de kids de boot gaan verkennen. Er was van alles te doen op dek 9 voor de kinderen. Dit is het voordeel van in het vakantieseizoen varen. Ze konden kleuren, rennen, klimmen, met de trein spelen, luisteren naar verhaaltjes (in het Deens en Noors!). Er was goed aan de kleine passagiers gedacht.

Na het boterhammetje is ons Caitlinneke bij papa gekropen en heeft ook nog een middagdutje gedaan. Tegen 3 uur werden ze wakker en zijn we met z'n viertjes gaan eten in het restaurant. Dat was natuurlijk ook een hele belevenis. Om half 7 's avonds waren we in Oslo en konden we op weg naar Tvedestrand, toch nog altijd een 3 uurtjes rijden. Onderweg moesten we even langs Torp, het vliegveld om Hans zijn auto op te halen. Annika heeft mama vergezeld in papa's auto en Caitlin is bij papa gebleven in mama's auto! Tegen 10 uur waren we thuis, moe maar voldaan. Onze buurtjes kwamen meteen even kijken en informeren hoe het met ons ging en hoe de reis verlopen was. De benodigde spulletjes uitgeladen en rond het klokje van 12 met z'n viertjes in het 2 persoonsbed gekropen in de leilighet.

Het was echter een korte nacht (we sliepen uiteindelijk pas tegen half 2), want om exact 8 uur 's morgens stonden de verhuizers op de stoep. Wederom een dag vroeger dan in eerste instantie afgesproken, met de inboedel van ons mam voor in de leilighet. De meisjes sliepen lekker door, ondanks het gestaag voltassen van de overige kamers om hen heen. En je zult het niet geloven, maar alle buurmannen (Rune, Kenneth en Gunnar) waren present om te helpen! Annika en Caitlin werden pas wakker toen de vrachtwagen weer weg was om onze trailer met inboedel te halen. In de tussentijd heb ik ze mooi kunnen aankleden, een boterhammetje kunnen geven en ons vervolgens naar boven kunnen verplaatsen.

Ook het uitladen van onze inboedel was met behulp van 6 mannen eigenlijk zo gepiept. Zelfs de loodzware kisten met Hans zijn gereedschap (waar in Nederland een vrachtwagen met laadklep voor nodig was), werd zonder morren door de manschappen getild en op zijn plaats in de garage gezet. We boffen toch maar met zulke sterke armen in de buurt. Waar vind je dat nog in Nederland?! Via het terras kon ik aangeven, met behulp van mijn inboedellijst, waar welke doos moest komen te staan. En even verderop zaten Annika en Caitlin lekker met wat speelgoed te spelen.

En toen was het daar:

OVERAL DOZEN!

En hoe meer je uitpakt, hoe moeilijker je overal doorheen komt, letterlijk en figuurlijk. Zeker toen het speelgoed tevoorschijn kwam. De meisjes wilden werkelijk overal mee spelen en het liefst met alles tegelijk! Er leek geen doorkomen aan. Maar je gaat door en werkelijk er komt een eind aan.

Langzaam maar zeker, heeft alles zijn plekje gevonden en konden we donderdag, 24 juli Malin haar verjaardag een beetje vieren. Ik had alle verjaardagskaarten, die al klaarlagen toen we 's maandags aankwamen, aan ons mam gegeven, zodat zij ze stiekem in de brievenbus kon stoppen. Zo was het net alsof ze op haar verjaardag een heleboel kaarten tegelijk kreeg. Ze was helemaal verrukt met zoveel aandacht. Iedereen bedankt hiervoor!!! Zelfs de dagen erna, kwam er af en toe nog een kaartje. En dan kwam Malin weer met een glimlach op haar gezichtje, want ze herkende natuurlijk wel haar naam op de enveloppe: "mama, alwèèr een kaartje voor mij!" Ze heeft er bijna 20 gekregen. Nogmaals iedereen héél erg bedankt.

En zo is de eerste week eigenlijk heel snel voorbij gegaan. We zijn bezig geweest met uitpakken, alles een plaatsje geven, genieten van het weer, wat met rond de 27 - 28 graden, toch wel warm was. Ook de buurtjes kwamen geregeld langs om te vragen of ze ergens mee konden helpen. Toen Kenneth, Mona en hun dochter Rachel een paar dagen de bergen ingingen, kregen we zelfs hun voorraad fruit, "want anders zou het toch maar bederven"! We wonen hier nog maar net, maar we worden in ieder geval warm verwelkomd.

Stay tuned!

De verhuisdozen zijn bijna allemaal uitgepakt en het "gewone" leven gaat hier beginnen. De laatste weken zijn echter zeer hectisch en druk geweest. We willen jullie dan ook vragen om nog even geduld te hebben. Zeer binnenkort komt er een eerste indruk van ons leventje hier in Noorwegen.

Om alvast een tipje van de sluier op te lichten, het is hier prachtig mooi, het weer is verrukkelijk en ons rode huisje begint steeds meer te zitten als een "oude jas". Onze spulletjes krijgen langzaam maar zeker een plekje en de meisjes genieten volop.

Maar zoals ik al zei, zal er snel meer volgen (met foto's natuurlijk) van ons nieuwe plekje op deze aardkloot, so... stay tuned!!

Eindelijk op ons nieuwe stekkie

De verhuiswagen inladen ging supersnel, want om 12.00 uur zat alles erin en zaten Hans, Nicole en ik in een leeg huis. 's Middags een beetje opgeruimd en de laatste dingetjes weggewerkt. Lekker gegeten bij de ouders van Hans. Die kregen opeens 6 logees voor het weekend. De volgende dag hebben Nicole en ik het huis nog een beetje schoongemaakt en toen om 14.00 uur de bezichtiging was, kregen ze een compliment voor het nette en opgeruimde huis. Dat was fijn om te horen. Daarna naar de notaris, de sleutels (een hele bos) overhandigd aan de nieuwe bewoners en toen was ook dit verleden tijd.

In het weekend was er natuurlijk nog van alles te doen voor Hans en Nicole. Jammer dat het weer niet zo meewerkte, want dan hadden de meiden lekker buiten kunnen spelen. Maar helaas..... pindakaas. Het regende volop. Dus binnenblijven en ons daar maar vermaken. Maar het is gelukt hoor.

Na het afscheid van familie en vrienden (toch vloeide er nog een traantje, maar dat mag) zijn Nicole, Hans en de 2 jongste meisjes zondag om 20.00 uur vertrokken richting Noorwegen. Om 23.00 uur was er rust in de auto. De meiden lagen lekker te slapen. Het regende vreselijk, dus dat was wel vervelend. Maar gelukkig arriveerden ze op tijd in Frederikshavn voor de boot naar Oslo. Hans heeft toen nog een paar uurtjes kunnen slapen en Nicole heeft zich wel vermaakt met de meisjes. Ze keken hun ogen uit. Er was wel wat vermaak voor de jeugd, maar de ballenbak waar ze op gehoopt hadden, ontbrak helaas.

Daarna nog een reisje van 3 uurtjes naar Tvedestrand, waar ze om 21.30 uur aankwamen. Ze werden welkom geheten door de buurtjes. Nog even wat drinken en toen naar bed.

Maar van uitslapen kwam niets terecht, want om 08.00 uur werden ze gewekt door…………………….. de verhuizers.Dus snel in de kleren. De kleintjes sliepen gewoon door ondanks al het gesjouw en misschien ook wel de herrie.

Malin en ik zijn dinsdag met het vliegtuig vertrokken. Een hele belevenis voor haar. Het was dan ook voor de 1e keer dat ze in een vliegtuig stapte. Maar het is heel goed gegaan. Toen we op Sandefjord aankwamen, stond de taxi al te wachten. Hans had heel veel hulp gekregen van een aantal buurmannen bij het uitladen van de verhuiswagen en hij hoefde dus niet op en neer te rijden om ons te komen halen.
De reis naar ons nieuwe stekkie was fantastisch. Het was iedere keer weer genieten van het uitzicht, maar voor ons Malinneke kon het niet snel genoeg gaan. Ze wilde naar haar papa, mama en de zussies. Het was dan ook een warm welkom. En dat in de figuurlijke en letterlijke betekenis van het woord WARM. Na een lekker bordje frites hebben we de avond verder doorgebracht op het terras. Woensdag beginnen we met het uitpakken en het zal vast wel een tijdje duren voor alles op zijn plekje staat.

Oma Ans

Nou vooruit dan...

nog één berichtje vanuit het Nederlandse. Morgen gaan we rijden. Alles is ingeladen en de diverse formulieren ingevuld en richting de verhuizers. We hebben op onze inventarislijst aangegeven waar alles dinsdag weggezet kan worden door de verhuizers en we zijn administratief helemaal op orde.

Morgenochtend nog even relaxen. Ik heb Malin beloofd dat we nog een paar verhuiskaartjes naar (oud-)klasgenootjes zullen brengen. Nog even een laatste wandeling door Rijsbergen dus. Hans gaat 's middags, net als Caitlin, alvast een slaapje doen. Hij moet tenslotte 's nachts van zondag op maandag rijden, zodat we maandag om 9 uur 's morgens aan de kade in Frederikshaven staan.

Er komen nog wat vrienden en familieleden afscheid nemen. En dan is het zover. Dan kunnen we (eindelijk) vertrekken naar "huis", naar Noorwegen. Ik heb er natuurlijk erg veel zin in, hoewel ik nog niet echt het gevoel heb dat ik er naar uit heb gekeken. In die zin dat ik hier nog veel te doen heb gehad. Het loopt nu een beetje op zijn eind, dus wellicht dat het besef van de verhuizing spoedig zal volgen. Het zal wel vreemd zijn om Malin en ons mam achter te moeten laten. Zij komen dinsdag met het vliegtuig. Je gaat morgen toch een beetje met een half gezin op weg, nietwaar?! Gelukkig komen zij ook snel achterop. Hopelijk vinden de kinderen de reis leuk en kunnen Annika en Caitlin slapen in de auto. En dan voor Malin, ook spannend hoor, zo'n vliegreis. We zullen het allemaal snel weten en jullie hopelijk ook snel op de hoogte kunnen brengen van dit deel van het Noorse avontuur!!

Bijna.....

is het zover. Morgenvroeg komt de verhuiswagen onze spullen halen. Het is nu net na middernacht en we hebben nog best veel te doen. Maar goed, we gaan eerst maar even lekker slapen.

Zoals jullie wellicht zullen begrijpen, komt het er niet zo erg van om ons blog op dit moment bij te houden. Er is wel veel te melden, maar de tijd ontbreekt ons om er een mooi verhaal van te maken.

Toch wil ik jullie even een beknopt verslagje geven. We zijn vandaag naar de gemeente geweest om ons uit te schrijven en we zijn ook al dagen bezig om alles in te pakken. De meisjes zijn veel uit spelen geweest. Hoewel ze het erg leuk vinden, is het ook erg vermoeiend voor ze. Ach, wat dat betreft lopen we allemaal een klein beetje als automatische piloten rond.

Maar morgen, donderdag, komt dus de verhuiswagen. We hopen dat ze alles mee kunnen nemen, anders komen ze vrijdagmorgen nog even terug. Vrijdagmiddag gaan we naar de notaris om onze tuin en ons huis te verkopen. We logeren nog een paar nachten bij Hans zijn ouders en dan gaan Hans, ik en de jongste twee zondagavond rijden. We komen dan als het goed is maandagavond in Tvedestrand aan. Dinsdagmorgen zou de vrachtwagen er zijn met onze spulletjes. De buurmannen hebben al aangeboden om te helpen uitladen. Dinsdagmiddag komen dan oma Ans en Malin met het vliegtuig op Torp aan. Dus dinsdagavond zijn we allemaal in Noorwegen en kan het grote uitpakken beginnen!!

Als het goed is hebben we in Noorwegen al internet, dus het moet niet zo heel lang duren eer ik misschien weer achter de pc kan kruipen om jullie op de hoogte te brengen van de verdere vorderingen. Maar.... hou me ten goede, OK?!

Voor nu welterusten!

Vaarwel Wernhout

Dinsdag 1 juli stopte om 08.00 uur (stipt op tijd) de verhuisauto voor de deur. En echt, precies voor de deur zoals je op de foto kunt zien. Ik had erop gerekend dat het inladen van mijn spulletjes de hele dag zou duren en dat de auto ook helemaal vol zou staan. Maar dat was niet waar. Om 10.00 uur stond alles erin en had ik in de auto maar de helft gebruikt. Nicole en Hans hebben dus nog volop ruimte. Want achter deze auto komt nog een aanhanger. Dus Hans…………………. al het gereedschap kan mee en dat is wel zo handig natuurlijk. Vooral voor alle klusjes, die er nog moeten gebeuren in Tvedestrand.

Op zaterdag 5 juli had ik ’s middags een afscheidsfeestje georganiseerd voor alle vrienden en bekenden. Iedereen, die ik had uitgenodigd, was gekomen. Malin was al met mij meegegaan, want ze wilde wel eens zien hoe oma Ans haar huis er nu uitzag. Alle meubeltjes eruit en je kon dus heerlijk rennen in de kamer. En lekker hard gillen……………. klonk wel raar. Een beetje hol.Toen het tijd was om naar het feestje te gaan, zei Malin bij het weggaan: “Dag lief huisje van oma”. Ik moest toen wel eventjes slikken. Ja, ik heb er ook 43 jaar gewoond en lief en leed gedeeld.
Door de vrienden en bekenden ben ik erg verwend. Heb een paar hele leuke manden gekregen met allerlei Hollandse lekkernijen. Dan kan ik nog eens terugdenken aan ons vertrouwde landje.

Drie dagen later, dinsdag 8 juli, heb ik om kwart voor 8 voor de allerlaatste keer mijn huissleutel omgedraaid in het slot. Heb alle rolluiken opengemaakt, nog even in de tuin gekeken, de ramen opengezet en nog wat kleine dingetjes in de auto gelegd. En om kwart over 8 kwam de makelaar en even daarna de jongelui, die mijn huis hebben gekocht. We maakten een inspectieronde door het huis (gelukkig geen opmerkingen of moeilijke vragen), de stand van de meters opnemen en toen was het tijd om te vertrekken naar de notaris. Nicole was intussen ook gekomen en had de twee jongste meiden meegebracht. Jammer genoeg het fototoestel vergeten. Dus van de ondertekening hebben we geen herinnering. Wel fijn dat Piet Boemaars, de notaris, alle tijd nam om alles goed uit te leggen. We kennen hem heel goed. Tenslotte heeft Nicole een aantal jaren voor hem gewerkt. Bij het afscheid wenste hij ons alle succes en geluk in Noorwegen.
Omdat ik al vanaf eind mei in Rijsbergen “logeer”, veranderde er dus niet zo heel veel. Ja, intussen was Hans thuisgekomen en is het hier een drukte van belang. De kinderbedjes zijn al uit elkaar gehaald en staan in de garage te wachten op de verhuiswagen. De meiden vinden het fantastisch om met oma op een groot matras op de grond te slapen. Het lijkt een beetje op kamperen.
Dit is ons laatste weekend in het huis van Nicole. Iedere dag komt er nog wel even iemand binnenlopen of wordt er opgebeld door familie en vrienden van Hans en Nicole. Iedereen vindt het een spannend avontuur dat we tegemoet gaan. En wij zijn het volledig met hen eens.

Oma Ans