MALIN WORDT 5 JAAR!!

Vorige week zaterdag heeft Malin haar kinderfeestje mogen geven. En het was heel erg leuk. Ze heeft erg genoten om zo in de belangstelling te staan van al haar vriendinnetjes. We waren met 9 meisjes en ze hadden allemaal een mooie foto en hun kliederschort meegebracht. We hebben met z'n allen een mooi schilderij gemaakt en tussendoor allemaal Oud-Hollandse spelletjes gedaan, zoals spijkerpoepen, kegelgooien, koppen snellen (=ballen gooien) en eendjes hengelen. Na afloop nog een heerlijk bordje poffertjes met drinken en de middag was al weer om.

Voor het slapengaan zijn de meiden, oma Ans en ik nog naar de ijssalon gelopen om ter afsluiting een heerlijk ijsje te eten. Rond half 9 zijn ze uitgeput in slaap gevallen. Malin zei dat ze het heel fijn vond, dat ze nog een feestje mocht geven, zeker omdat ze 5 wordt als we al in Noorwegen wonen. En ik moet zeggen zelfs oma Ans én mama hebben erg genoten van deze dag.

Deel 2 van onze Nedernoor

Weekend van 14 en 15 juni,

We beginnen de zaterdag een beetje druilerig en met een stevige rooklucht in het dal. Ik begin stilletjes met een bakje koffie èn ik zet de voordeur wagenwijd open. Dat is mijn handelsmerk, dan weet iedereen dat ik er weer ben en dat werkt. Ik poets en stofzuig wat en maak een lijstje, want ik moet natuurlijk benzine hebben voor mijn nieuwe grasmaaier en een grashark, een nieuw draadje voor de strimmer en kwasten. Dus hop, eerst naar de pomp, in mijn beste Noors vraag ik om een jerrycan en in vloeiend Engels beantwoordt het mannetje mijn vraag en zegt dat die links achterin staan. En wederom is mijn reputatie mij vooruitgesneld….. vervolgens naar de felleskjøpet, ook hier heb ik al mijn mannetje, die me al ziet aankomen. Ik koop mijn kwastje, hark, draadje en een roerhoutje, en als ik afreken krijg ik een petje, kijk dat valt dan weer mee. Rune van de Felleskjøpet heeft me precies uitgelegd hoe ik dat draadje in die strimmer moet doen en aangeboden om het voor me te doen als het niet lukt. Weinig vertrouwen of hoge service graad (??), ik houd het voorlopig op het laatste. Ik doe de graskantjes, zwaai vriendelijk naar de buren, doe nog een bakkie, haal de oude gordijnrails naar beneden, roer de verf, werk wat plekjes bij, start de grasmaaier, ik doe het restantje van mijn gras, frot alles in de klikko, wat hier dus niet mag,…. dus die sleep ik weer de berg op, en kieper ik leeg in een speciaal hoekje van de tuin. Ik begin een praatje met de buurman, Rune, die van schrik zijn vrouw Elin erbij roept. Later blijkt dat ie een hutje heeft op 10-12 km van Mykland waar het brandt en de wind staat verkeerd. Ik hang mijn nieuwe rolgardiener op, jawel die heten hier echt zo. Verf nog wat kleine plekjes, wring een oude pot met witte verf open, die blijkt dus op olie basis te zijn, waar ik pas achterkom als ik mijn handen probeer te wassen………….werk nog wat witte plekjes bij. Stofzuig nog maar eens een keer, bak mijn ribbelfrietjes, kijk naar de 24 uur van Le Mans en bewonder tevreden mijn nieuwe gordijntjes en weggewerkte plekjes (die je niet kunt bewonderen want die zijn er niet meer).

Zondags word ik wakker van de regen, en niet zo’n beetje, nou is het acht uur, dus het kan weer wel. Ik stiefel door het huis en doe alle rolgordijntjes omhoog, ik heb ze nou eenmaal, dus nou zal ik ze gebruiken ook. Niet dat we buren hebben die binnen kunnen kijken, maar dat moet nog slijten, denk ik. Na een bakje koffie ga ik wat knutselen, het belooft een rustige dag te worden. Het is een beetje druilerig buiten, en alles en iedereen slaapt nog. De brand in Froland is dankzij de regen van vannacht aardig onder controle, de burgemeester kan zelfs al weer een beetje lachen op TV. Buurman Rune met zijn hutje ook denk ik.

De derde week,

Yet another day at the office. Wederom een beetje druilerige maandag weer, maar gelukkig is de bosbrand in Froland kommune nu wel onder controle. Ik ben al dusdanig ingeburgerd dat het gewoon “another day at the office” is. Ik doe gewoon mijn ding, knipper dus drie keer met mijn ogen, en de dag zit er al weer op. Zelfs het programma werkt mee, ik kan al een aardig eindje prutsen met het apparaat. Dus mijn vertrouwen is weer volledig hersteld. Thuis heb ik verder weinig te doen. Alles is opgeruimd en gepoetst. Ik heb verder geen boodschappen, dus ik draai nog maar eens een wasje, en kijk wat TV. Nou versta ik daar verder niks van, dus met een kwartiertje zappen heb ik alle zestien kanalen wel gezien. Na wat heen en weer geijsbeer zie ik dat overbuur Kenneth enigszins aangeslagen onder de kap van zijn 15 jaar oude Nissan staat te turen. Ik besluit om hem een hart onder de riem te gaan steken, maar eenmaal aangekomen, blijkt dat toch echt alle hoop is vervlogen, roest…..tja het blijft Japans hé. Ik vraag heel naïef of ie er nog iets aan gaat doen (stukje uitslijpen, nieuw stukje erin lassen, beetje bijwerken?), maar gezien de aanschafprijs van drie plurken is het apparaat natuurlijk gewoon total-loss. Hij oppert om de rest van de auto dan ook maar kaal te schuren, dan is alles roest, en valt het niet meer op. Tja het is maar hoe je het bekijkt hé. Het einde van de verveling is inzicht, dus ik nodig hem uit om koffie te komen drinken en wat foto’s te bekijken van de kinderen. Nou daar heeft ie wel oren naar, we doen een bakkie, en praten over koetjes en kalfjes (Noorse dan hé, van die kleine Telemarkse). Omdat ie brandweerman is, weet ie van elk huis en straatje wel iets te vertellen. Of ik het stadje eens wil zien? Nou dat lijkt me wel wat.
Het wordt een prachtige tocht door Tvedestrand en ik krijg overal uitgebreid een verhaaltje bij. We zien prachtige kleine weggetjes, het centrum met de smalle steegjes in Bokbyen, en de haven. Het is een uur of elf voordat we weer terug zijn en zo te horen aan zijn reactie vond hij het ook geweldig. We besluiten het nog een keer over te doen als we meer tijd en vooral licht hebben.

Midden in de week onweert het nog wat, en omdat alle elektriciteit hier nog boven de grond aan palen hangt, slaat de computer iedere keer op tilt als de bliksem ergens in de bergen de grond raakt. Maar goed ik heb de tijd, en na drie keer opnieuw opstarten, drijven de wolken weg en begint de zon te schijnen. Ik besluit om eens naar Lindland te rijden. Kenneth had me al verteld dat dat een mooi weggetje moest zijn, en ook Harald kon dat bevestigen. Na een prachtige imposante tocht door de bergen kom ik toch weer op de E18 uit (zoals altijd). Ik besluit om eens in Risør boodschappen te gaan doen. In een krantje van ABCenter stond een mooi winkeltje met verhuurmogelijkheid midden in Risør te koop. De boodschappen waren zo gedaan, er was zeker drie man in de winkel, dus op naar het pandje. Nou het was zeker de moeite waard, werkelijk midden in het dorp, en redelijk groot. Naar huis gereden over Laget, ik weet de weggetjes al aardig te vinden. Nog even gestopt bij de Rema 1000 in Tvedestrand, want ik zat bijna zonder ijs. Maar goed, thuis aangekomen heb ik het pandje even aan de vrouw voorgelegd, maar die was zo maar matig enthousiast. Op de een of andere manier is ze allergisch voor bedragen met meer dan drie getallen voor de komma, en dat is hier dus al gauw! Donderdag begin ik om 7 uur, dan mag je namelijk weer om half vier naar huis. En dat wil ik best wel eens proberen. Ik krijg een nieuwe computer, niet dat ik enig verschil merk, hij maakt geluid, maar verder doet ie hetzelfde als die andere. Maar goed, het zal wel. Ik kan in ieder geval weer mooie plaatjes maken. Ik hang mijn externe schijfje eraan, en speel wat muziek. Ik krijg nu echt de smaak te pakken. Ik besluit om ook maar eens een prikbord te kopen en op te hangen, want ik wil ook foto’s van de kinderen op hangen. Nou is dat simpel gezegd, maar het kost me toch bijna een uur voordat ik iets heb gevonden wat er op lijkt. Om half vier ’s-middags is iedereen hier allang weg, dus houd ik het ook maar voor gezien, flexibele werktijden is één ding, maar het was in Nederland altijd wel de bedoeling dat je dan ook werkelijk aan de 40 uur kwam. Beetje naïef van mij misschien. Maar ja, als je nou niks thuis hebt zitten wat op je zit te wachten, dan kun je ook teveel vrije tijd hebben natuurlijk. Ik besluit gelijk maar weer eens boodschappen te gaan doen, want ja, morgen is het zaterdag, en dan is het natuurlijk oerdruk………….in Nederland dan………..hier dus niet………maar dat moet ik nog leren. Ik rijdt over Sogne terug naar Tvedestrand , want vriend Harald heeft me uitgelegd dat er nog een weggetje is, en dat moet ik natuurlijk even proberen. En inderdaad na 16 km berg sta ik toch gewoon weer op de E18, prachtig toch. Het is weekend, en ik heb werkelijk geen flauw idee wat ik morgen zal gaan doen. Dàt is lang geleden………

Op naar deel 3

Het verslag van een “eenzame” Nedernoor…………

Zaterdag 7 juni,

Naar Torp geweest, uitgevonden hoe de parkeermeter werkt en de vrouw op het vliegtuig gezet.
Enigszins onwennig weer terug naar “huis”gereden. Onderweg wilde ik wat drinken, dus ik draai aan het dopje van het, door Col zo zorgvuldig gemaakte, flesje drinken, wil het oppakken en knijp het helemaal in elkaar. Door de zon was het zo warm geworden, dat het plastic flesje helemaal zacht was geworden. Doordat ik het op wil pakken, knijp ik het dus plat, waardoor het zo zorgvuldig aangelengde plakspul nu overal zit: de handrem, pook etc. en mijn handen natuurlijk, dus ook het stuur en alles wat je tijdens het rijden met een auto maar aanraakt, het zit na verloop van tijd allemaal onder. Enigszins verhit (op wie ben ik nou eigenlijk kwaad?) besluit ik dan maar niks te drinken, dat zal dat flesje leren !

De fotocamera, die we heel de week de hemel in hebben zitten prijzen, besluit er ook mee op te houden. En als ik thuis kom, blijkt onze nieuwe plant al zijn bloemetjes te zijn verloren, nou is dat nog het minst erge, want ik had het toch al niet zo op die stinkerd. Maar goed het oogt zo rottig, al die blaadjes in een kringetje op de grond, alsof ie het wist.

Maar goed, het is zaterdag, dus er moeten frietjes komen. Nou zijn dat van die ellendige kleine plut franse frietjes, het lijkt er eigenlijk niet eens op, maar toch smaken ze best. Nog een beetje op de computer gekeken, vliegtuig vertrok veel te laat, maar bleek toch aardig op tijd aangekomen te zijn. Nog even erachteraan gebeld en geskypt, en jawel hoor de missus is helemaal terug in Nederland. Na deze bevestiging ben ik zomaar op eigen houtje kennis gaan maken met de overburen. De namen ben ik allang weer kwijt, maar de koffie was lekker. Ze hebben één dochter Raghnild en zij is zes.

Van pure ellende maar om 11 uur mijn mandje ingerold en nog wat gelezen. Wel een spannend boek, maar ja, Dirk Pitt kan ik nu ondertussen wel dromen.


Zondag 8 juni,

Zondag ochtend om 7,30 het mandje weer uitgerold, uit pure verveling eerst maar de pc opgestart, en ja hoor, broerlief is online. Vanwege enige opstart problemen durfde hij de pc niet meer uit te zetten, dus eerst maar voorzichtig een berichtje gestuurd, maar nee hoor, hij was echt al wakker.

Na de koffie en een bammetje lekker aan de radiografisch bestuurbare autootjes gaan knutselen. Het was wederom een prachtige dag, wel heel rustig, want ondanks het gegeven, dat het dan buitenmensen zijn (want ze blijven rustig tot drie uur buiten zitten op zaterdagavond), zijn het dan weer géén vroegertjes op de zondag. Om 10 uur kwamen de eerste tekenen van leven pas en zelfs dàt met gepaste traagheid.
Lekker bezig kunnen blijven de hele dag, af en toe skypt er eens iemand. Ik heb heel de familie gehad, want hij is toch zo zielig alleen daar in het hoge koude noorden, echt niet. Niks koud en hartstikke druk. Maar goed, eind van de middag stond de DF03 buggy met brushless drive toch mooi klaar om een proefrondje te maken. Gunnar, de nieuwe overbuurman vond het geweldig, en als echte techneuten hebben we even de technische details doorgenomen, Ondanks dat het dan geen ethanol was, vond ie het toch wel leuk.

Tussen alle bedrijven door toch nog kans gezien om twee wasjes te draaien, te drogen en een bordje met pasta te maken. Na een lekkere frisse douche heb ik een appeltje geschild en mijn bammetjes gesmeerd. Op tijd het mandje in, want morgen moet ik weer werken.

De eerste werkweek

De werkdagen gaan hier snel voorbij: na drie keer te hebben geknipperd met mijn ogen en een klein kwartiertje werk, althans zo lijkt het toch, zitten de dagen er al weer op. Om de omgeving te leren kennen en dan vooral de verschillende routes naar huis, probeer ik elke middag (jawel, zo rond half 4!) een andere weg te kiezen. En natuurlijk kies je af en toe een weggetje uit, om vervolgens weer op de standaardweg uit te komen.

De weg via Laget wordt m’n favoriet.

Het zijn de avonden die het zo spannend maken. Ik maak kennis met al mijn buren en dan vooral de mannen natuurlijk. Gunnar, de technisch chef bij Bosvik in Risør, Kenneth zit bij de brandweer, Richard is leraar en doet vertaalwerk en Ruhne moet nog even loskomen, maar is wel heel behulpzaam en vriendelijk.

De bosbrand in Froland-kommune, een paar 100 km van Tvedestrand, houdt deze week de gemoederen hier nogal bezig, nooit eerder heeft het over zo’n grote oppervlakte gebrand. Aangezien Kenneth bij de brandweer zit moet ie donderdags ook naar Mykland om te helpen blussen.

Na een paar avonden bestraald eten te hebben genuttigd uit de overigens ouderwetse opwarm-magnetron, besluit ik om ’s woensdag mijn eerste avondmaal te prepareren. Ik probeer direct te skypen, maar zoals gebruikelijk is er nooit iemand te vinden als je werkelijk wat te melden hebt. Ik besluit het dan maar vast te leggen op beeldmateriaal. Vooral ook omdat niemand anders geloofd dat ik dat zelf heb gemaakt! Of het nou de trots is of toeval, het smaakt in ieder geval best. Voldaan en voor het eerst in dagen ga ik, na een bakje ijs, eens even lekker uitbuiken op de bank.

Natuurlijk moet ook mijn huishouden draaiende blijven en zo was ik eens een wasje, stop de boel vervolgens in de droger en haal mijn boodschappen. Ik probeer daarbij alle supermarkten uit: de Rema1000 (“rematusen”), de Coop, de Kiwi en de Meny (voor de wat meer bijzondere producten). Ook worden door mij met een bezoekje verblijd, de Europris (een radio voor op het werk), Princess (rolgordijntjes), Euronics (een kacheltje voor de wat killere avonden), de Monter (een bouwmarkt ,voor schrikbarend dure schroefjes) en de Felleskjøpet (handveger en blik, bladhark, enz.).

Na zo’n eerste week komen de woordjes ook al een aardig eind in de richting. Hoewel er op het werk veel Engels wordt gesproken (dat moeten ze daar leren!!) gaat de eerste arbeidsmøte (werkoverleg) natuurlijk grotendeels in het Noors. En ik moet zeggen, ik kan het aardig volgen!! Zeker als de jongens, in het Engels, even de ontbrekende delen aanvullen, krijg ik een goed plaatje waar de møte over ging. Ja, ja, ik leer het wel. Zeker ook de gesprekken met de buurtjes in het Noors helpen me goed op weg om een goed ingeburgerde Nedernoor te worden.

Wordt vervolgd……………………

Binnenkort.....

... komt er een verslagje van Hans. Hij heeft mij zijn "dagboekje" gemaild en daar zal ik eens een leuk verslag uit halen voor het blog.

Maar nu gaan we eerst vandaag Malin haar verjaardagsfeestje vieren. Ze wordt 5 jaar als we al in Noorwegen zijn en anders kunnen haar schoolvriendinnetjes niet meefeesten. Daarom hebben we het iets vervroegd en gaan we er vandaag dus met 10 meisjes een knalfeest van maken!!

Wat leuk!

We zijn de 1000 bezoekers gepasseerd, zag ik net! Leuk dat er zoveel mensen zijn die ons volgen. En reakties vinden we natuurlijk ook erg leuk om te ontvangen. Bedankt aan de mensen, die regelmatig een stukje aan ons schrijven. En als je (nog) niet tot diegenen behoort: kom op, mensen, laat ons weten wat jullie van ons blog vinden. Want ik hoor toch van velen, dat ze wel ons blog lezen, maar nog geen reaktie achterlaten. En dat vinden we nou juist zo leuk!!!

Ruimen, inpakken en...

... het huishoudelijke en sociale leven moet ook nog gewoon doorgaan! Pfffffffff.... ik word er moe van! Ik ben blij dat ons mam zo goed als bij ons woont. Het gaat naar m'n gevoel heel langzaam, het inpakken. En toch, als ik het zo eens bekijk, zijn er al heel wat doosjes die klaarstaan. Elke morgen neem ik me voor om eens lekker vroeg m'n bedje in te gaan en elke avond weer is het na elven als ik daadwerkelijk m'n bedje zie. De vermoeidheid begint een beetje toe te slaan. En natuurlijk ook het gemis van m'n mannetje.

Je kunt ook aan de kinderen merken, dat ze een beetje uit hun doen zijn. En dat ze papa missen. Aan Malin vooral. Laatst schrok ik me een hoedje toen ze ineens in de serre stond, nadat ik ze naar bed had gebracht. Ik was met Hans aan het skypen en had niet in de gaten dat ze naar beneden geslopen was. Op dat soort momenten heeft ons meiske het wel even moeilijk. Ze kan al niet slapen en als ze er dan ook nog op gewezen wordt, dat papa ver weg in Noorwegen zit, raakt ze een enigzins van de kaart. Maar goed, even weer een lekkere kroel, aai over de bol en dikke kussen van mama en dan toch maar proberen om te gaan slapen.

Het is ook maar goed dat ik een agenda heb. Hij staat nog boordevol afspraken en things-to-do. En de dagen en weken vliegen voorbij. Ik hoop maar dat ik ook administratief overal aan gedacht heb. Dat baart me dan ook nog wel wat zorgen, maar goed. Zeer blij ben ik dan ook dat Hans toch nog een 10 dagen in Nederland is, om nog wat mee te helpen en op te ruimen. We laten ook nog een vuilcontainer komen om alles wat we niet meer willen hebben en meenemen, erop te gooien.

Aan de ene kant gaan de dagen en weken snel, zoals ik al zei. Maar aan de andere kant, kan het me niet snel genoeg gaan en zou ik willen dat we al in Noorwegen zitten met z'n allen. Dan is al het werk, wat er nu nog in het vooruitschiet zit, achter de rug. OK, het zal daar natuurlijk ook eerst uitpakken geblazen zijn, maar dat kan op je gemakje zonder een deadline.
En dan kan het genieten en ontdekken van ons nieuwe leventje beginnen.

Wat gaat de tijd toch snel!

Nog 20 nachtjes slapen……….. dan staat de verhuisauto voor de deur. Als ik er soms aan denk, krijg ik het even benauwd. Want er moet nog veel gebeuren. Ben nog lang niet klaar met inpakken. Gisteren ben ik de hele dag boven bezig geweest en daar zit nu bijna alles in dozen. Dus nu komen de keuken, kelder, kamer, gangkast en de garage nog aan de beurt. Op zolder moeten de kerstspullen nog ingepakt worden. Ben toch wel benieuwd of ik genoeg verhuisdozen heb gekregen van de verhuizer.
Omdat Hans al in Noorwegen woont en werkt, ben ik nu zoveel mogelijk bij Nicole en de meiden. Een extra steuntje kunnen ze wel gebruiken. Ook hier moet nog veel gebeuren. Er staan inmiddels wel ingepakte dozen in de garage en toen Hans en Nicole vorige week naar Noorwegen vertrokken, is er ook wel wat meegegaan, maar toch …………………… Enfin, als 4 juli bij mij alles achter de rug is, gaan we ons richten op het inpakken en opruimen hier. O ja, maandag 23 juni krijg ik nog een container, waar ik de “rommel” die niet meegaat en die niemand kan gebruiken mooi in kwijt kan. Het is soms onvoorstelbaar wat een mens allemaal bewaart in de 43 jaar dat ik in Wernhout heb gewoond. Het zal een hele verandering zijn voor mij, maar ik heb er wel zin in hoor. Wil eigenlijk heel graag met eigen ogen mijn nieuwe “huisje” bekijken en inrichten. Een nieuwe start maken.
Natuurlijk was ik alweer vroeg wakker vandaag en heb mooi even de tijd gehad dit berichtje te schrijven. Zo meteen komen de meiden naar beneden en begint het dagelijkse ontbijtritueel weer. Daarna gaan Nicole en ik nog even op “hobby-jacht”. Eens kijken of we hier nog leuke dingen kunnen kopen, want in Tvedestrand willen we onze scraphobby weer oppakken. Eigenlijk hopen we een beetje dat we meer mensen daar zo “gek” kunnen maken om met ons mee te doen en wie weet waar dat in de toekomst toe gaat leiden.
Oma Ans