September 2009

Jullie dachten vast, waar blijft dat volgende blogberichtje nou?
Hier is-tie dan!!

Begin september is Hans naar Nederland gegaan, in zijn eentje, om z'n broer te helpen. Erik en z'n gezin hadden een ander huis gekocht en daar moest veel aan opgeknapt worden. En natuurlijk is Hans dan de uitgelezen persoon om rond je heen te hebben. Dus met een auto volgeladen met gereedschap en een koffertje met kleding vertrok hij om 6 uur 'smorgens naar Kristiansand naar de boot. Na een lange reis van 17 uur was hij terug in Rijsbergen bij z'n ouders. Het waren voor ons allemaal 10 lange dagen waarin veel gesmst, geskypt en ook gebeld is. Maar Hans heeft Erik goed kunnen helpen en was erg blij dat hij op 13 september weer thuis in Noorwegen was. De conclusie kon getrokken worden, hij hoeft niet meer in Nederland te wonen. Gelukkig maar, stel je toch eens voor dat het andersom was!

In die dikke week dat Hans in Nederland was heb ik hier veel bezoek gehad. M'n jeugdvriendinnetje Annelies met haar gezinnetje is hier geweest na een vakantie in Noorwegen. Het was heel erg gezellig om weer lekker te kunnen babbelen en haar en haar mannen weer even te zien. We hadden voor haar zoontje, Sean een kadootje gekocht omdat hij net jarig was geweest. Een echte trollenpuzzel die wel in de smaak viel. Net als de ketting die hij van onze meiden kreeg. Ja, het was een leuk weerzien!

Ook zijn onze nedernoorse kennissen familie Olthuis op bezoek geweest. Zij waren in Risør geweest bij het Akvarium en kwamen nog even doorgereden naar Tvedestrand. Erg leuke middag gehad, waarin we gezellig hebben gebabbeld over van alles en nog wat. Jammer dat Hans nou net niet thuis was, maar goed.

Op de eerste zondag dat Hans dus in Nederland was zijn bij ons de schilders aan de gevel begonnen. Ja op zondag! De gevel aan de regenkant moest hoognodig geschilderd worden, want de verf was er letterlijk aan het afbladderen. Nou is dat hier in Noorwegen niet zo'n heel groot drama, maar wij blijven ook op dit punt toch Nederlanders. Hout moet toch goed in de verf zitten, nietwaar? Met een paar man zijn ze begonnen met afschuren (wat er los zat) en de gevel daarna te wassen. Hier in Noorwegen wassen de Noren regelmatig hun huis. In de week die volgde hebben ze ons geveltje dus weer prachtig in de rode verf gezet. De groene lijsten hebben we wit laten maken. Het contrast is prachtig en heel fris. Weer een klusje minder voor Hans als hij thuiskomt!

Verder hebben we een rustige week gehad. Malin is naar school geweest en Caitlin en Annika naar de barnehage. Ook heeft Malin haar eerste bursdagsfest (verjaardagsfeestje) van een klasgenootje gehad. Dat was voor de eerste keer natuurlijk erg spannend. Alle meisjes van de 2 eerste klassen (17 stuks) waren uitgenodigd en ons Malinneke heeft genoten.

Toen Hans weer terugkwam uit het zuiden heeft hij z'n ouders meegebracht. Opa en oma van de Rijzen zijn een weekje bij ons gebleven en dat was weer erg gezellig. Natuurlijk was het voor papa een gewone werkweek en voor de dames gewoon naar school en barnehage.

Ik heb met Leo en Adje heerlijk in de tuin gewerkt en 'm winterklaar gemaakt. Oma Adje en oma Ans zijn met z'n tweetjes wezen winkelen in Arendal en opa Leo heeft op z'n gemakje kunnen aquarellen in de tuin. Voor de natuur hoef je niet ver weg hier. Toch zijn Hans en z'n vader nog een paar mooie tochtjes wezen maken. Tja dat hoort er gewoon bij. Zaterdags zijn alle dames en dametjes naar de høstmarked (herfstmarkt) van Malins school geweest. Dat was ook erg leuk. En daarna nog door naar het Ullfest (wolfeest) in Arendal. Er waren, en dat was natuurlijk het leukste, echte schapen. Want ja, voor wol heb je schapen nodig, nietwaar?

Voordat opa Leo weer naar huis vertrok heeft hij nog bolletjes geplant met de meisjes. Ze hebben een klein stukje tuin, waar nu dus hopelijk in het voorjaar een paar mooie bloemetjes gaan groeien.

Zondags zijn opa en oma weer huiswaarts gekeerd. Maar de volgende groep vakantiegangers stond alweer bijna voor de deur. M'n vroegere vriendinnenclub. 4 gezellige meiden waarmee ik in Nederland regelmatig achter het naaimachine kroop om kleding voor onszelf maar vooral voor ons kroost voor maakte. Ik had een kleine week om alles weer op en top gezellig te maken. Maar dat is gelukt. Over dit bezoekje vertel ik in het volgend blogbericht. Nu is het bedtijd met een nieuwe werk- en schoolweek voor de deur.

Tot de volgende keer!

Verjaardag, asfalt, appelmoes en terug naar school...

Ik heb een ontzettend leuk weekend met 4 vriendinnen uit Nederland achter de rug. Het was beregezellig meiden!! Maar daar ga ik een ander keertje over vertellen. We gaan eerst een eindje terug in de tijd. Want in augustus is er ook weer veel gebeurd.

Omdat de vakantie vroeg begon, zijn de scholen en barnehages ook weer vroeg begonnen. Op 4 augustus was het voor Annika en Caitlin zover om zich weer te melden bij Bøklia barnehage. Voor Caitlin de eerste keer voor het "echie", maar ze had er reuze veel zin in. Annika ook, omdat ze dan weer met haar vriendinnetjes kon spelen. Met de leiding had ik afgesproken dat Caitlin een paar uurtjes kon blijven om te wennen. Het was heel goed gegaan en ze had lekker veel gespeeld. Maar ze was wel heel moe van alle indrukken en de hele tijd de noorse taal om zich heen. Ons kleine meiske begon dan ook te huilen, van blijdschap en vermoeidheid, dat ze mama weer zag. Nu gaat het uitstekend en met z'n tweetjes gaan ze met veel plezier elke dinsdag en donderdag naar de barnehage.

Op 12 augustus heb ik m'n verjaardag gevierd met man en kinderen in Risør bij het Akvarium. Dat was heel leuk, lekker klein en knus en alles op ooghoogte voor de kids. We hebben heel veel roggen gezien, kreeften in alle leeftijden (er was een soort groeiwand), grote en kleine vissen en een mooi tropisch aquarium met prachtig gekleurde vissen en andere zeebewoners.

Na afloop zijn we een lekker ijsje gaan eten in Grisen storsenter. Dat is natuurlijk altijd feest.
's Avonds een rustig avondje met m'n mannetje op de bank, een perfecte afsluiting van een perfecte verjaardag.




Op onze (schuine) oprit lagen kiezels. Dat is intussen anders. We wilden graag asfalt, vanwege het onkruid en het gemak met sneeuwruimen. De kiezels vlogen altijd bij Hans rond de oren als hij met de snøfrees de oprit schoonmaakte. Eind mei is onze Skogfaret opnieuw geasfalteerd en de gemeenteambtenaar vertelde al eerder, dat het mogelijk was om onze oprit dan meteen mee te nemen. De kiezels werden toen dus ook al verwijderd, maar het asfalteren bleef uit. Het asfalt was op!! We moesten het maar even afwachten. Dat hebben we gedaan en na een paar telefoontjes kwamen ze dan toch eindelijk op 13 augustus met grof geschut onze oprit op. En na een paar uurtjes met dampend asfalt in de weer geweest te zijn, hebben we nu een prachtige stukje zwarte "weg" naar beneden.

De week daarop, op 17 augustus begon voor Malin een nieuw ritme. Ze ging voor het eerst naar school. Wat was ze enthousiast en ongedurig. Met de nieuwe spulletjes in haar nieuwe rugzak vertrokken Malin en mama naar de Tvedestrand skole. Daar werden de kinderen hartelijk onthaald door de rector en de jufjes. De stoeltjes werden aangewezen, de kapstokjes en de plankjes voor de extra kleding, schoenen en gymkleding. De papa's en mama's mochten er nog een uurtje bijblijven, maar daarna ging ik huiswaarts. "Daag mama, tot straks", met een glimlach op haar gezicht. Het duurde de eerste dag maar tot 11 uur. Gelukkig was het vanaf dag 2 de gewone uurtjes draaien op school. En dat zijn er nog niet zo heel veel. De langste dag is tot kwart voor 2 en de kortste tot kwart voor 11!! Maar goed, ik hoef in ieder geval niet tussen de middag op en neer, ze eten allemaal gezamelijk op school.

Ook krijgt Malin vanaf dag 1 al huiswerk. Het is niet zo veel, maar zo krijgen ze toch al het besef, bij school hoort huiswerk, aldus de denkwijze van de Tvedestrand skole. En dat is prima. Malin gaat in ieder geval met heel veel plezier naar school en doet na school meteen haar huiswerk. Zo is ze een kwartiertje nadat we thuis zijn vrij om te gaan spelen.

In onze tuin staat een klein appelboompje. Vorig jaar hadden we 5 appels. Vreselijk zuur, dus die zijn opgevoerd aan de vogeltjes. Maar dit jaar hing de boom helemaal vol. Samen met de meiden heb ik er 40 (!) appels afgehaald. Wat moesten we daar toch mee doen, zou je denken. Nou wij wisten het wel. We hebben er appelmoes van gemaakt. Met de hulp van oma Ans, zij is tenslotte de expert, en haar keukenapparatuur hadden we uiteindelijk, na veel schillen, snijden, koken en zeven, 4 goedgevulde bakjes appelmoes.

Mijn mannetje is al flink in de weer geweest voor het winterseizoen 2010-2011. Nee ik vergis me niet, hout moet drogen dus het hout wat in de zomer gehakt en geklieft wordt, kan pas gebruikt worden in het winterseizoen van het jaar daarop. Gelukkig hebben we ook al hout voor de komende winter. Dit hout komt van de bomen die bij ons achterin de tuin stonden en die in blokken van 60 cm naar beneden zijn gekomen. Samen met onze buurman, heeft Hans deze 60 cm lange blokken op de kliefmachine gehesen en verwerkt tot kleinere stammetjes die nu mooi bij ons in de kachel passen. Alles mooi opgestapeld in de tuin, met een zeiltje erover, kan het nu wachten op de winter van 2010-2011. Wij zijn voorbereid!

Bezoek uit Nederland en Malin wordt 6 jaar!!

Daar zit ik dan, achter de computer, met een leeg scherm voor me. Er is weer heel wat gebeurd sinds eind juli. Ik heb me eerst even bezig gehouden met de foto's. Er worden er veel gemaakt, maar je kunt ze natuurlijk niet allemaal op het blog zetten, dus dat wordt selecteren.

Van 23 tot en met 26 juli zijn de heren van de Rijzen langs geweest. Ome Erik, opa Leo en neef Daan, die al vakantie had en dus mee kon komen. Hans heeft heel veel toertjes met de mannen gemaakt, in de omgeving maar natuurlijk ook naar de Biltema en de Bilextra. Want van auto's, daar houden mannen van, nietwaar? Onze kleine dametjes hebben genoten van het bezoek, vooral opa werd nogal eens bestookt met boekjes die voorgelezen moesten worden en spelletjes die gespeeld moesten worden. Ja, opa of niet, als je hier op bezoek komt moet je ook meepuzzelen en meedoen met het grote prinssesespel! Gelukkig voor de heren was er ook genoeg tijd om te ontspannen met een goed boek.


Op zaterdag 25 juli was er bij Næs Jernverksmuseum een rondleiding wat ontzettend leuk was. Met een grote groep (o.a. ook Denen) werden we rondgeleid over het terrein en een leuke jonge dame gaf uitleg hoe in vroeger dagen het ijzer werd gesmeed. Zij sprak natuurlijk Noors (wat de Denen ook kunnen volgen) en dit werd gesouffleerd door Hans.

Natuurlijk mochten de dames de Vree (oma Adje en tante Marja), na de heren van de Rijzen, niet ontbreken. Deze twee gezellige zussen hadden een heleboel lekkers meegebracht voor ons allemaal: beschuiten, poffertjesmix met poedersuiker, stroop, kokosbrood, speculaas, salmiakklollies, peperkoek, vruchtenhagel en heerlijke eierkoeken van de Rijsbergse bakker!! Ook onze knutselgeest werd niet vergeten. Tante Marja had voor Malin, Annika, mijzelf en zelfs oma Ans allerlei spulletjes bij om weer leuke kaartjes te maken en het scrapboek weer gezellig aan te kleden.

Omdat het maar een paar dagen waren, dat de dames hier waren hebben we de omgeving verkend. Tante Marja wilde ook graag weten hoe ons stadje eruit zag en daarom is zij met oma Adje en oma Ans naar het stadje gelopen en heb ik de kleine dametjes gereden met de auto. Verschil moet er zijn, nietwaar?! We hebben lekker door de winkelstraatjes geslenterd en onze honger en dorst zijn gestild door een heerlijke lunch te nuttigen bij het Tvedestrand Fjordhotel, gesponord door oma Ans. Op zaterdag heeft Hans zijn favoriete winkels (zie boven) in Arendal laten zien, want tante Marja was toch wel erg nieuwsgierig geworden naar "die Biltema", waar ze niet alleen spullen verkopen voor de auto. Ze zijn natuurlijk niet recht naar huis gekomen, maar hebben een mooie tocht gemaakt. De avonden werden weggekletst, waardoor we (tante Marja, oma Adje en ik) Hans eigenlijk naar de garage hebben verdreven. Want "wat een verschil, mannen of vrouwen over de vloer" aldus mijn hubbie. Zondagsmorgens moesten ze al weer vroeg uit de veren, een vliegtuig wacht nou eenmaal niet op de gewone man cq vrouw!

Het waren twee heel gezellige weekenden met de mannen en de vrouwen. We hopen dat jullie snel weer eens komen.

Op 24 juli is onze "kleine" grote meid alweer 6 jaar geworden. Lekker cliché, maar wat gaat de tijd toch snel. Ze had wat meisjes uitgenodigd om te komen spelen en muffins te komen eten. Met een knots van een kaars in de vorm van een zes (op zo'n relatief klein muffinnetje!) kon het feest beginnen. Ze heeft van haar vriendinnetjes hele leuke kadootjes gekregen. Malin mocht op tafel staan en er werd luidkeels in het Noors en Engels gezongen. Daarna hebben ze met de nieuwe spulletjes gespeeld, gehopt op de trampoline, gegleden en geschommeld. Ze hebben allemaal genoten.

Maar het feest was eigenlijk 's morgens vroeg al begonnen, met Malins familie. Van ons heeft ze een Nintendo DS gekregen. Omdat ze nu een "skolejente" wordt, was een rugzak nodig. Deze gaf haar oma Ans haar kado. Van Annika en Caitlin moest Malin op zoek en met "warm en koud" werd Malin naar het laadje van de tafel geleid. Daar hadden haar jonge zussen hun kadootjes in verstopt. Ze vonden het alledrie geweldig leuk!! In het kadootje van Annika zat een Snoopy lunchtrommeltje en bijbehorende drinkbeker. Van Caitlin kreeg Malin een pennenetui, behorende bij de rugzak. Ze was er erg blij mee!!

Omdat opa Leo en ome Erik er ook waren werd Malin ook door hen nog verwend. Ome Erik had spelletjes bij voor haar nieuwe Nintendo (een klein stemmetje had hem ingefluisterd wat ze van ons kreeg). En opa Leo heeft haar meegenomen naar de speelgoedwinkel waar ze iets uit mocht zoeken. Het werd prinsseselego. De collectie werd daarmee verder uitgebreid, maar zij en haar zusjes spelen er dan ook volop mee.

Op zondag werd het feestje nog even dunnetjes overgedaan voor de buurtjes. Ook dat werd een gezellige ochtend met kadootjes en lekkere koeken. Nee, ons Malinneke is volop verwend door iedereen.

Oeps...

... ik ben weer maar eens op de vingers getikt door onze trouwe fans in Nederland. Men wordt ongerust nu er al weer een paar weken geen berichtje op het blog is verschenen. Maar de weken gaan dan ook zo snel!! Ik weet het, het is geen excuus en als ik het zo eens bekijk wordt het inderdaad hoog tijd voor een nieuw verslagje. Nu, half 11 's avonds ga ik er niet meer aan beginnen en morgen krijg ik visite van m'n noorse vriendinnen (dus dat is eerst opruimen en poetsen geblazen ;-)), maar ik beloof jullie allemaal dat ik aankomende week "in de pen kruip" om jullie op de hoogte te brengen van ons laatste doen en laten.



Nog héél even geduld, OK? A new message is under construction.....

Ik, Ans, ga een dagje alleen op stap !

Werd vanmorgen wakker, het zonnetje scheen al door het keukenraam en opeens bedacht ik dat het er maar eens van moest komen. Een dagje op stap. Echt helemaal alleen! Het zou de 1e keer zijn sinds ik in Noorwegen woon.

Waar ga ik heen……….ga ik naar Arendal of naar Risør. Afstand is vanaf mijn huis ongeveer gelijk. Maar ik koos voor Risør. Dat is een hele leuke plaats met een schitterende haven. En deze week werd daar Noorwegens oudste en Europa’s meest begeerde houten botenfestival (trebåtfestival) gehouden. In de haven zie je een armada van oude en nieuwe houten boten, met of zonder motor. Vorig jaar werd het voor de 25e keer georganiseerd.

Na een busritje van een halfuurtje en een klein stukje lopen, was ik bijna bij de haven. Eerst nog even entree betalen (150 kronen = ± 17,50 euro), maar in de verte zag ik al ontzettend veel vlaggetjes. Gezellige muziek hoorde ik al door de luidsprekers en het was al een drukte van belang. Eerst maar eens even op een bankje gaan zitten en alles eens op m’n gemak bekijken. Het was echt een feest. Wat een gezelligheid en iedereen keek vrolijk. Wat me trouwens ook opviel, was dat iedereen min of meer in “zeemanskleding” rondliep. Zelf had ik mijn witte driekwart broek aan met een touwtje aan de zijkant en daarop een leuk blauw t-shirt met een sjaaltje. Voelde me echt op mijn gemak.

Een wandeling langs een stuk van de haven gemaakt en iedere keer zag ik weer wat mijn aandacht trok. Ben zo af en toe echt even gestopt om alles goed te bekijken.

Voordat ik naar de trekpleister van dit evenement de Oostindiëvaarder De Götheborg ging, eerst maar even gezorgd voor een natje en een droogje. Terrassen genoeg met gezellige muziek. Heb een lekker broodje verorberd met een heerlijk kopje koffie.

Natuurlijk hoort bij zo’n festival ook een markt. Maar dan één, die natuurlijk voor het merendeel gericht is op boten en varen. Ik zag een man die van heel dik touw klossen aan het vlechten was om aan de zijkant van een boot te hangen, zag een hele dikke boomstam, die bewerkt werd met een paar hakbijlen, met als doel een nieuwe kano. Ja er was echt van alles te zien. Ook aan de kinderen was volop gedacht. Ze konden allerlei spelen doen, die gericht waren op het water.

Na al dat slenteren was ik aangekomen bij de Götheborg. Je kon het schip bezichtigen, maar het was er zo druk, dat ik daar maar van af heb gezien. Vond het al een hele belevenis om zo’n oude boot eens van dichtbij te bekijken.


Het werd zo zoetjesaan tijd om weer richting bus te gaan, maar moest natuurlijk even luisteren naar het shantykoor. Jeetje, wat was dat mooi. Ik weet dat ze in Rijsbergen ook zo’n koor hebben en ik heb ze wel eens horen zingen, maar dit…………….was boven verwachting. Schitterend gewoon.

Al met al heb ik een fijne dag gehad. Ga het vast en zeker nog eens vaker doen. Want het centrum van Arendal (ligt ook aan de haven) is zeker ook een bezoekje waard. En met de bus is het allemaal goed te doen. Je kunt nog eens rondkijken en het is echt wel ontspannend reizen.

Toen ik gisteravond in bed lag, heb ik natuurlijk even terug gedacht aan dit uitstapje. Ik realiseerde me toen dat het de allereerste keer was na het overlijden van René dat ik iets alleen ging bekijken. In Nederland en hier ben ik wel vaker iets gaan bezoeken, maar dan was er altijd iemand mee. Ben dus best wel een beetje "trots" op mezelf dat ik deze stap gezet heb. En net toen ik weer naar huis ging, zag ik dit schitterende zeilschip en wist ik eigenlijk wel dat ik toch niet alleen was. De zee is immers vlakbij.

Hiep hoi!

Ik zag zojuist dat we de 15.000 bezoekers zijn gepasseerd. Geweldig leuk dat jullie ons nog trouw volgen. Laat nog eens wat van je horen, zodat we weten wie onze trouwe volgers zijn, OK?

Hilsen fra oss alle sammen her i Norge.

Naar de kapper, afscheid van Bøklia en de zomervakantie...

Ja, het moet er toch maar weer eens van komen. Want intussen is “onze” zomervakantie alweer bijna voorbij en de laatste maand hebben we toch weer veel leuke dingen te vertellen.

Omdat iedereen er in de zomer netjes uit moest zien, brachten we een bezoekje aan de kapper. De meisjes vinden dat helemaal niet erg. Onze kapper zit in het winkelcentrum en vlakbij is een leuk speeltuintje. Daar kunnen ze zich wel vermaken natuurlijk. Ook Caitlin moest er voor de 1e keer aan geloven. Ze bleef heel netjes stil zitten en……………ja, ze vond het best interessant. Ze vond het zelfs zo leuk, dat ze een paar dagen later met een schaar een stukje van het haar van Annika afknipte. “Ja, wat een kapster kan, kan ik ook”, dacht ze. Annika vond het niet leuk en mama heeft haar uitgelegd dat dat niet meer mag. Ja, ze heeft wel van die lieve bruine kijkers, maar het is echt een “klein, soms ondeugend” meisje.

Zo tegen het einde van het schooljaar werd er op de Bøklia Barnehage ook van alles georganiseerd. Op dinsdag 9 juni werden alle kinderen, ouders, broertjes, zusjes, oma’s en opa’s verwacht voor het Sommerfest. Toen iedereen er was, werd begonnen met het zingen van Noorse liedjes. Annika en Malin deden enthousiast mee. Heerlijk om te zien, hoe goed ze zich al thuis voelen hier in Noorwegen. En zoals gebruikelijk in Noorwegen, bij een feest moet je volop kunnen eten en drinken. En daar was ook hier aan gedacht hoor. De “zesjarigen” (waaronder ons Malin) kregen allemaal een diploma en een mooie order met foto's en de belevenissen van de barnehagetijd. Malin kreeg ook een compliment, dat ze het zo goed gedaan had. Ze straalde van top tot teen. Als de barnehage in augustus weer begint, is Annika geen “lille søster” meer, maar “store søster”, want Caitlin gaat dan ook mee.

Oma Ans heeft een aantal favoriete sites. Eén van deze sites is het hobbyjournaal. Hier zet ze haar gemaakte kaarten neer en reageert ook in topics. Op een dag kwam er een berichtje van ene Hanneke uit Dordrecht. Ze schreef dat ze naar Arendal kwam (woont haar zwager) en ze wilde best wat Nederlandse producten voor ons meebrengen. Dat is natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd. Dus op een maandagmorgen stopt er een auto met Nederlands kenteken op de oprit en in de grote boodschappentas zaten allerlei Nederlandse lekkernijen. Later die maand zou er nog een hobbymaatje komen, maar dat is jammer genoeg niet doorgegaan. Ze moest onverwachts terugkeren naar Nederland. Wel had ze voor oma Ans een vliegengordijn bij zich en dat heeft ze toen maar opgestuurd na een rondreisje van zo'n 2500 km.

Net voordat de vakantie voor de meisjes echt begon, heeft Malin met alle zesjarigen nog een boottocht gemaakt. Het was die bewuste dinsdag niet zulk heel mooi weer, maar toch heeft Malin een mooie boottocht gemaakt. Het plan was om aan wal te gaan, maar de wind was spelbreker. Dus werd er op de boot gegeten. Intussen hebben ze ook nog geleerd wat er allemaal bij komt om veilig te kunnen varen.

Maar het allerspannendste moest nog komen. Donderdag 18 juni kwamen Malin en Annika terug van de barnehage. Maar Malin bleef niet thuis, nee……..ze pakte haar tas met alle slaapspullen, slaapzak enz enz om te overnachten op de barnehage. De Nederlandse stroop moest ook mee, want er zouden pannenkoeken gebakken worden. Jammer genoeg ging dat niet door, want twee andere kinderen waren daar allergisch voor. Maar de spaghetti, die er voor in de plaats kwam, smaakte ook prima. Daarna werd er verteld uit een boek over een kapitein Sabeltann. En deze kapitein stuurde de kinderen er op uit om de schat te gaan zoeken. Allereerst werd de kaart opgegraven uit de zandbak en daarna ging de speurtocht het bos in. Het was best spannend vonden ze allemaal. Ze vonden de schat, maar jammer genoeg kon niemand de kist open maken. Om de beurt moesten ze de schat dragen en toen ze weer terug waren, werd de kist opengebroken. Er zaten allerlei kostbare dingen in. Net voordat ze moesten gaan slapen, mochten ze nog even naar een film kijken en toen was het echt bedtijd. Ze waren natuurlijk zo moe, dat het om 11 uur wel echt stil was. Na het ontbijt heeft mama Malin om 11 uur weer opgehaald. Het was hartstikke leuk geweest.

En last but not least…………het vieren van Malin haar 6e verjaardag op de barnehage. En daar werd een echt feest van gemaakt. Met begeleiding op de gitaar door meneer Per Øystein (educatief leider op de barnehage) werd er eerst gezongen en daarna ging iedereen aan tafel. De tafel was versierd met 6 kaarsen en 6 Noorse vlaggen. Als je jarig bent, mag je zelf kiezen wat je wilt eten. En natuurlijk had Malin gekozen voor ijs. Dat vindt ze heel erg lekker. Samen met mama had Malin voor alle jufjes en meneer Per een leuk tasje gemaakt met daarin een kralenfiguurtje en een fotootje als herinnering.

Natuurlijk mogen we papa Hans ook niet vergeten in dit verhaal. Als hij maar even een avondje vrij heeft, gaat hij er met de twee grootste meiden "een tochtje maken".

Favoriete plekjes van Annika en Malin zijn de houtzagerij en de Vegår. De Vegår is een groot meer en natuurlijk gaan ze daar het water in. En als Malin en Annika even later in het zand spelen, gaat Hans even lekker zwemmen.

In de krant hadden we gelezen dat het woensdag 8 juli feest was in Arendal. Er waren “marked dagen” (eigenlijk gewoon een soort van jaarmarkt). Nadat we onze meegenomen boterhammetjes op hadden, zagen we opeens de "ToToToget" (een treintje). Ja en wat doen we dan………..instappen natuurlijk en een leuk tochtje maken door de stad. Niet één keer, maar twee keer. Er was voor de meisjes ook nog een springkussen, maar daar zijn ze maar heel eventjes op geweest. Al wandelend door de stad, zagen we opeens een hele leuke winkel. En daar moesten we natuurlijk naar binnen. Leuke knoopjes, mooi lint en nog veel meer. We hebben natuurlijk even onze slag geslagen. Kunnen we weer lekker scrappen. Bijna thuis hebben we in Grisen (winkelcentrum hier vlakbij) nog gesmuld van een lekker ijsje. Het was een gezellig dagje uit.

Jullie zijn allemaal weer een beetje op de hoogte van ons wel en wee. Donderdag 23 juli kwamen opa Leo, oom Erik en neef Daan op bezoek en dit weekend komt oma Adje samen met haar zus tante Marja. Maar daarover vertellen we in ons volgende verhaal meer. Ook over de verjaardag van Malin thuis.