Bezoek uit Nederland en Malin wordt 6 jaar!!

Daar zit ik dan, achter de computer, met een leeg scherm voor me. Er is weer heel wat gebeurd sinds eind juli. Ik heb me eerst even bezig gehouden met de foto's. Er worden er veel gemaakt, maar je kunt ze natuurlijk niet allemaal op het blog zetten, dus dat wordt selecteren.

Van 23 tot en met 26 juli zijn de heren van de Rijzen langs geweest. Ome Erik, opa Leo en neef Daan, die al vakantie had en dus mee kon komen. Hans heeft heel veel toertjes met de mannen gemaakt, in de omgeving maar natuurlijk ook naar de Biltema en de Bilextra. Want van auto's, daar houden mannen van, nietwaar? Onze kleine dametjes hebben genoten van het bezoek, vooral opa werd nogal eens bestookt met boekjes die voorgelezen moesten worden en spelletjes die gespeeld moesten worden. Ja, opa of niet, als je hier op bezoek komt moet je ook meepuzzelen en meedoen met het grote prinssesespel! Gelukkig voor de heren was er ook genoeg tijd om te ontspannen met een goed boek.


Op zaterdag 25 juli was er bij Næs Jernverksmuseum een rondleiding wat ontzettend leuk was. Met een grote groep (o.a. ook Denen) werden we rondgeleid over het terrein en een leuke jonge dame gaf uitleg hoe in vroeger dagen het ijzer werd gesmeed. Zij sprak natuurlijk Noors (wat de Denen ook kunnen volgen) en dit werd gesouffleerd door Hans.

Natuurlijk mochten de dames de Vree (oma Adje en tante Marja), na de heren van de Rijzen, niet ontbreken. Deze twee gezellige zussen hadden een heleboel lekkers meegebracht voor ons allemaal: beschuiten, poffertjesmix met poedersuiker, stroop, kokosbrood, speculaas, salmiakklollies, peperkoek, vruchtenhagel en heerlijke eierkoeken van de Rijsbergse bakker!! Ook onze knutselgeest werd niet vergeten. Tante Marja had voor Malin, Annika, mijzelf en zelfs oma Ans allerlei spulletjes bij om weer leuke kaartjes te maken en het scrapboek weer gezellig aan te kleden.

Omdat het maar een paar dagen waren, dat de dames hier waren hebben we de omgeving verkend. Tante Marja wilde ook graag weten hoe ons stadje eruit zag en daarom is zij met oma Adje en oma Ans naar het stadje gelopen en heb ik de kleine dametjes gereden met de auto. Verschil moet er zijn, nietwaar?! We hebben lekker door de winkelstraatjes geslenterd en onze honger en dorst zijn gestild door een heerlijke lunch te nuttigen bij het Tvedestrand Fjordhotel, gesponord door oma Ans. Op zaterdag heeft Hans zijn favoriete winkels (zie boven) in Arendal laten zien, want tante Marja was toch wel erg nieuwsgierig geworden naar "die Biltema", waar ze niet alleen spullen verkopen voor de auto. Ze zijn natuurlijk niet recht naar huis gekomen, maar hebben een mooie tocht gemaakt. De avonden werden weggekletst, waardoor we (tante Marja, oma Adje en ik) Hans eigenlijk naar de garage hebben verdreven. Want "wat een verschil, mannen of vrouwen over de vloer" aldus mijn hubbie. Zondagsmorgens moesten ze al weer vroeg uit de veren, een vliegtuig wacht nou eenmaal niet op de gewone man cq vrouw!

Het waren twee heel gezellige weekenden met de mannen en de vrouwen. We hopen dat jullie snel weer eens komen.

Op 24 juli is onze "kleine" grote meid alweer 6 jaar geworden. Lekker cliché, maar wat gaat de tijd toch snel. Ze had wat meisjes uitgenodigd om te komen spelen en muffins te komen eten. Met een knots van een kaars in de vorm van een zes (op zo'n relatief klein muffinnetje!) kon het feest beginnen. Ze heeft van haar vriendinnetjes hele leuke kadootjes gekregen. Malin mocht op tafel staan en er werd luidkeels in het Noors en Engels gezongen. Daarna hebben ze met de nieuwe spulletjes gespeeld, gehopt op de trampoline, gegleden en geschommeld. Ze hebben allemaal genoten.

Maar het feest was eigenlijk 's morgens vroeg al begonnen, met Malins familie. Van ons heeft ze een Nintendo DS gekregen. Omdat ze nu een "skolejente" wordt, was een rugzak nodig. Deze gaf haar oma Ans haar kado. Van Annika en Caitlin moest Malin op zoek en met "warm en koud" werd Malin naar het laadje van de tafel geleid. Daar hadden haar jonge zussen hun kadootjes in verstopt. Ze vonden het alledrie geweldig leuk!! In het kadootje van Annika zat een Snoopy lunchtrommeltje en bijbehorende drinkbeker. Van Caitlin kreeg Malin een pennenetui, behorende bij de rugzak. Ze was er erg blij mee!!

Omdat opa Leo en ome Erik er ook waren werd Malin ook door hen nog verwend. Ome Erik had spelletjes bij voor haar nieuwe Nintendo (een klein stemmetje had hem ingefluisterd wat ze van ons kreeg). En opa Leo heeft haar meegenomen naar de speelgoedwinkel waar ze iets uit mocht zoeken. Het werd prinsseselego. De collectie werd daarmee verder uitgebreid, maar zij en haar zusjes spelen er dan ook volop mee.

Op zondag werd het feestje nog even dunnetjes overgedaan voor de buurtjes. Ook dat werd een gezellige ochtend met kadootjes en lekkere koeken. Nee, ons Malinneke is volop verwend door iedereen.

Oeps...

... ik ben weer maar eens op de vingers getikt door onze trouwe fans in Nederland. Men wordt ongerust nu er al weer een paar weken geen berichtje op het blog is verschenen. Maar de weken gaan dan ook zo snel!! Ik weet het, het is geen excuus en als ik het zo eens bekijk wordt het inderdaad hoog tijd voor een nieuw verslagje. Nu, half 11 's avonds ga ik er niet meer aan beginnen en morgen krijg ik visite van m'n noorse vriendinnen (dus dat is eerst opruimen en poetsen geblazen ;-)), maar ik beloof jullie allemaal dat ik aankomende week "in de pen kruip" om jullie op de hoogte te brengen van ons laatste doen en laten.



Nog héél even geduld, OK? A new message is under construction.....

Ik, Ans, ga een dagje alleen op stap !

Werd vanmorgen wakker, het zonnetje scheen al door het keukenraam en opeens bedacht ik dat het er maar eens van moest komen. Een dagje op stap. Echt helemaal alleen! Het zou de 1e keer zijn sinds ik in Noorwegen woon.

Waar ga ik heen……….ga ik naar Arendal of naar Risør. Afstand is vanaf mijn huis ongeveer gelijk. Maar ik koos voor Risør. Dat is een hele leuke plaats met een schitterende haven. En deze week werd daar Noorwegens oudste en Europa’s meest begeerde houten botenfestival (trebåtfestival) gehouden. In de haven zie je een armada van oude en nieuwe houten boten, met of zonder motor. Vorig jaar werd het voor de 25e keer georganiseerd.

Na een busritje van een halfuurtje en een klein stukje lopen, was ik bijna bij de haven. Eerst nog even entree betalen (150 kronen = ± 17,50 euro), maar in de verte zag ik al ontzettend veel vlaggetjes. Gezellige muziek hoorde ik al door de luidsprekers en het was al een drukte van belang. Eerst maar eens even op een bankje gaan zitten en alles eens op m’n gemak bekijken. Het was echt een feest. Wat een gezelligheid en iedereen keek vrolijk. Wat me trouwens ook opviel, was dat iedereen min of meer in “zeemanskleding” rondliep. Zelf had ik mijn witte driekwart broek aan met een touwtje aan de zijkant en daarop een leuk blauw t-shirt met een sjaaltje. Voelde me echt op mijn gemak.

Een wandeling langs een stuk van de haven gemaakt en iedere keer zag ik weer wat mijn aandacht trok. Ben zo af en toe echt even gestopt om alles goed te bekijken.

Voordat ik naar de trekpleister van dit evenement de Oostindiëvaarder De Götheborg ging, eerst maar even gezorgd voor een natje en een droogje. Terrassen genoeg met gezellige muziek. Heb een lekker broodje verorberd met een heerlijk kopje koffie.

Natuurlijk hoort bij zo’n festival ook een markt. Maar dan één, die natuurlijk voor het merendeel gericht is op boten en varen. Ik zag een man die van heel dik touw klossen aan het vlechten was om aan de zijkant van een boot te hangen, zag een hele dikke boomstam, die bewerkt werd met een paar hakbijlen, met als doel een nieuwe kano. Ja er was echt van alles te zien. Ook aan de kinderen was volop gedacht. Ze konden allerlei spelen doen, die gericht waren op het water.

Na al dat slenteren was ik aangekomen bij de Götheborg. Je kon het schip bezichtigen, maar het was er zo druk, dat ik daar maar van af heb gezien. Vond het al een hele belevenis om zo’n oude boot eens van dichtbij te bekijken.


Het werd zo zoetjesaan tijd om weer richting bus te gaan, maar moest natuurlijk even luisteren naar het shantykoor. Jeetje, wat was dat mooi. Ik weet dat ze in Rijsbergen ook zo’n koor hebben en ik heb ze wel eens horen zingen, maar dit…………….was boven verwachting. Schitterend gewoon.

Al met al heb ik een fijne dag gehad. Ga het vast en zeker nog eens vaker doen. Want het centrum van Arendal (ligt ook aan de haven) is zeker ook een bezoekje waard. En met de bus is het allemaal goed te doen. Je kunt nog eens rondkijken en het is echt wel ontspannend reizen.

Toen ik gisteravond in bed lag, heb ik natuurlijk even terug gedacht aan dit uitstapje. Ik realiseerde me toen dat het de allereerste keer was na het overlijden van René dat ik iets alleen ging bekijken. In Nederland en hier ben ik wel vaker iets gaan bezoeken, maar dan was er altijd iemand mee. Ben dus best wel een beetje "trots" op mezelf dat ik deze stap gezet heb. En net toen ik weer naar huis ging, zag ik dit schitterende zeilschip en wist ik eigenlijk wel dat ik toch niet alleen was. De zee is immers vlakbij.

Hiep hoi!

Ik zag zojuist dat we de 15.000 bezoekers zijn gepasseerd. Geweldig leuk dat jullie ons nog trouw volgen. Laat nog eens wat van je horen, zodat we weten wie onze trouwe volgers zijn, OK?

Hilsen fra oss alle sammen her i Norge.

Naar de kapper, afscheid van Bøklia en de zomervakantie...

Ja, het moet er toch maar weer eens van komen. Want intussen is “onze” zomervakantie alweer bijna voorbij en de laatste maand hebben we toch weer veel leuke dingen te vertellen.

Omdat iedereen er in de zomer netjes uit moest zien, brachten we een bezoekje aan de kapper. De meisjes vinden dat helemaal niet erg. Onze kapper zit in het winkelcentrum en vlakbij is een leuk speeltuintje. Daar kunnen ze zich wel vermaken natuurlijk. Ook Caitlin moest er voor de 1e keer aan geloven. Ze bleef heel netjes stil zitten en……………ja, ze vond het best interessant. Ze vond het zelfs zo leuk, dat ze een paar dagen later met een schaar een stukje van het haar van Annika afknipte. “Ja, wat een kapster kan, kan ik ook”, dacht ze. Annika vond het niet leuk en mama heeft haar uitgelegd dat dat niet meer mag. Ja, ze heeft wel van die lieve bruine kijkers, maar het is echt een “klein, soms ondeugend” meisje.

Zo tegen het einde van het schooljaar werd er op de Bøklia Barnehage ook van alles georganiseerd. Op dinsdag 9 juni werden alle kinderen, ouders, broertjes, zusjes, oma’s en opa’s verwacht voor het Sommerfest. Toen iedereen er was, werd begonnen met het zingen van Noorse liedjes. Annika en Malin deden enthousiast mee. Heerlijk om te zien, hoe goed ze zich al thuis voelen hier in Noorwegen. En zoals gebruikelijk in Noorwegen, bij een feest moet je volop kunnen eten en drinken. En daar was ook hier aan gedacht hoor. De “zesjarigen” (waaronder ons Malin) kregen allemaal een diploma en een mooie order met foto's en de belevenissen van de barnehagetijd. Malin kreeg ook een compliment, dat ze het zo goed gedaan had. Ze straalde van top tot teen. Als de barnehage in augustus weer begint, is Annika geen “lille søster” meer, maar “store søster”, want Caitlin gaat dan ook mee.

Oma Ans heeft een aantal favoriete sites. Eén van deze sites is het hobbyjournaal. Hier zet ze haar gemaakte kaarten neer en reageert ook in topics. Op een dag kwam er een berichtje van ene Hanneke uit Dordrecht. Ze schreef dat ze naar Arendal kwam (woont haar zwager) en ze wilde best wat Nederlandse producten voor ons meebrengen. Dat is natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd. Dus op een maandagmorgen stopt er een auto met Nederlands kenteken op de oprit en in de grote boodschappentas zaten allerlei Nederlandse lekkernijen. Later die maand zou er nog een hobbymaatje komen, maar dat is jammer genoeg niet doorgegaan. Ze moest onverwachts terugkeren naar Nederland. Wel had ze voor oma Ans een vliegengordijn bij zich en dat heeft ze toen maar opgestuurd na een rondreisje van zo'n 2500 km.

Net voordat de vakantie voor de meisjes echt begon, heeft Malin met alle zesjarigen nog een boottocht gemaakt. Het was die bewuste dinsdag niet zulk heel mooi weer, maar toch heeft Malin een mooie boottocht gemaakt. Het plan was om aan wal te gaan, maar de wind was spelbreker. Dus werd er op de boot gegeten. Intussen hebben ze ook nog geleerd wat er allemaal bij komt om veilig te kunnen varen.

Maar het allerspannendste moest nog komen. Donderdag 18 juni kwamen Malin en Annika terug van de barnehage. Maar Malin bleef niet thuis, nee……..ze pakte haar tas met alle slaapspullen, slaapzak enz enz om te overnachten op de barnehage. De Nederlandse stroop moest ook mee, want er zouden pannenkoeken gebakken worden. Jammer genoeg ging dat niet door, want twee andere kinderen waren daar allergisch voor. Maar de spaghetti, die er voor in de plaats kwam, smaakte ook prima. Daarna werd er verteld uit een boek over een kapitein Sabeltann. En deze kapitein stuurde de kinderen er op uit om de schat te gaan zoeken. Allereerst werd de kaart opgegraven uit de zandbak en daarna ging de speurtocht het bos in. Het was best spannend vonden ze allemaal. Ze vonden de schat, maar jammer genoeg kon niemand de kist open maken. Om de beurt moesten ze de schat dragen en toen ze weer terug waren, werd de kist opengebroken. Er zaten allerlei kostbare dingen in. Net voordat ze moesten gaan slapen, mochten ze nog even naar een film kijken en toen was het echt bedtijd. Ze waren natuurlijk zo moe, dat het om 11 uur wel echt stil was. Na het ontbijt heeft mama Malin om 11 uur weer opgehaald. Het was hartstikke leuk geweest.

En last but not least…………het vieren van Malin haar 6e verjaardag op de barnehage. En daar werd een echt feest van gemaakt. Met begeleiding op de gitaar door meneer Per Øystein (educatief leider op de barnehage) werd er eerst gezongen en daarna ging iedereen aan tafel. De tafel was versierd met 6 kaarsen en 6 Noorse vlaggen. Als je jarig bent, mag je zelf kiezen wat je wilt eten. En natuurlijk had Malin gekozen voor ijs. Dat vindt ze heel erg lekker. Samen met mama had Malin voor alle jufjes en meneer Per een leuk tasje gemaakt met daarin een kralenfiguurtje en een fotootje als herinnering.

Natuurlijk mogen we papa Hans ook niet vergeten in dit verhaal. Als hij maar even een avondje vrij heeft, gaat hij er met de twee grootste meiden "een tochtje maken".

Favoriete plekjes van Annika en Malin zijn de houtzagerij en de Vegår. De Vegår is een groot meer en natuurlijk gaan ze daar het water in. En als Malin en Annika even later in het zand spelen, gaat Hans even lekker zwemmen.

In de krant hadden we gelezen dat het woensdag 8 juli feest was in Arendal. Er waren “marked dagen” (eigenlijk gewoon een soort van jaarmarkt). Nadat we onze meegenomen boterhammetjes op hadden, zagen we opeens de "ToToToget" (een treintje). Ja en wat doen we dan………..instappen natuurlijk en een leuk tochtje maken door de stad. Niet één keer, maar twee keer. Er was voor de meisjes ook nog een springkussen, maar daar zijn ze maar heel eventjes op geweest. Al wandelend door de stad, zagen we opeens een hele leuke winkel. En daar moesten we natuurlijk naar binnen. Leuke knoopjes, mooi lint en nog veel meer. We hebben natuurlijk even onze slag geslagen. Kunnen we weer lekker scrappen. Bijna thuis hebben we in Grisen (winkelcentrum hier vlakbij) nog gesmuld van een lekker ijsje. Het was een gezellig dagje uit.

Jullie zijn allemaal weer een beetje op de hoogte van ons wel en wee. Donderdag 23 juli kwamen opa Leo, oom Erik en neef Daan op bezoek en dit weekend komt oma Adje samen met haar zus tante Marja. Maar daarover vertellen we in ons volgende verhaal meer. Ook over de verjaardag van Malin thuis.

Even de groetjes doen!

Er komt binnenkort weer een nieuw verhaal, hoor. Maar de meiden hebben nu vakantie (7 weken lang), de dagen vliegen voorbij en ik weet gewoonweg niet waar de tijd blijft. Blijven jullie bij ons?

Tot binnenkort!

'n Nieuwe ID-kaart, de belastingen, een hert, .....

We hebben in mei ook nog een paar bezoekjes afgelegd. Als eerste zijn we naar Kristiansand geweest. Dat wil zeggen Hans, Malin en ik. Hans en Malin moesten een nieuwe identiteitskaart hebben en daarvoor moesten we naar het consulaat in Kristiansand. Ik moest mee om het formulier van Malin als moeder te ondertekenen. We hebben alle paperassen opgezocht aan de hand van een lijstje op de internetsite van het consulaat en na een afspraak gemaakt te hebben, zijn we op dinsdag 26 mei naar Kristiansand gereden. Vanuit ons is het een dikke 1,5 uur rijden, dus we zijn zo'n 3 uurtjes onderweg. En nou zal ik je vertellen, we zijn misschien een kwartiertje binnen geweest!! Gelukkig was het maar eenmalig, want de nieuwe passen worden gewoon aangetekend opgestuurd. Daar hoeven we dus niet meer voor terug. Malin heeft zelf haar handtekening mogen zetten, dus die pronkt nu op haar identiteitskaartje. En trots!! Maar je begrijpt dat wij, na dat kwartiertje, toch een beetje argwaan kregen. Het ging namelijk wel heel makkelijk. Daarom schrok ik ook niet (heel erg) toen ik de volgende dag een telefoontje van de ambassade in Oslo kreeg. Daar waren de papieren naar toegestuurd en nou ontbrak het aan een kopie van mijn identiteitskaart! Jawel daar heb je het gedonder, dacht ik nog. Maar de juffrouw aan de telefoon ging akkoord met een scan, die ik vervolgens met de email kon verzenden naar de ambassade. Gelukkig, ik was al bang dat ik naar Oslo moest komen. Nee dit liep op rolletjes. De kaarten zijn netjes op tijd, aangetekend afgeleverd op het postkantoor hier, waar Hans ze op gehaald heeft. In 2012 hoef ik er pas weer aan te denken, want dan ben ik aan de beurt voor een nieuwe IDkaart.

Een ander bezoekje was aan de tandarts. Hans en ik zijn er al meer geweest, maar nu zijn ook Malin en Annika in het cliëntenbestand van de particuliere praktijk in Arendal opgenomen. Ik weet dat de kinderen gratis naar de tandarts mogen, maar dan moeten ze naar de kommunale tandarts hier in Tvedestrand en daar had ik niet zulke goede verhalen over gehoord. En het is belangrijk dat de meiden goede ervaringen meekrijgen aan het tandartsbezoek, dus daarom maar mee naar onze eigen tandarts. En dat is werkelijk een geweldige vent. Hij stelt je echt op je gemak en ook met de kinderen is hij heel geduldig. Nee het wordt vast geen probleem om de volgende keer weer te gaan.

De babysang is op dit moment ten einde. Het is zomervakantie en daarna gaan we niet meer terug. Caitlin wordt te oud (!) en gaat bovendien vanaf augustus 2 dagen naar de barnehage. Daar heeft ze ook erg veel zin in, spelen met andere kindjes dan alleen haar zussen. Maar om nog even terug te komen op de babysang, we zijn eind mei in het Strannasentrum gaan zingen. Dat is het bejaardentehuis hier in Tvedestrand. Het was echt heel leuk om met de baby's bij de oudjes te gaan zingen. De dames (er was 1 heer en die sliep!) zongen de liedjes uit volle borst mee en er was 1 mevrouw die nog een paar liedjes op de piano meespeelde. Daarna zijn we bij Tonje nog gezellig gaan nakletsen.

Hans is ook druk bezig, ach wanneer niet... Na het project van de gang, is hij bij een collega gaan helpen in het bos. Met de kettingzaag heeft hij geholpen om wat bomen om te leggen. Wat hij zelf omgezaagd heeft, mocht hij meenemen voor eigen gebruik. En dat was de moeite waard. We hebben nu al heel wat hout voor de volgende winter.

Ook de Nederlandse kamer (de logeerkamer beneden waar de Nederlandse vlag hangt) is al onder handen genomen. Er stond een grote witte kast van muur tot muur en van plafond tot vloer, die Hans eruit heeft gehaald en in de garderobekast heeft gezet. Achter die kast was niet behangen. De vloer liep gelukkig wel door, maar was niet zo verkleurd als de rest van de kamer. Nou is daar niets aan te doen, dat moet de zon oplossen, maar behangen kan Hans ondertussen wel. Dus alles uit de kamer gesjouwd (m'n prachtige gang stond weer helemaal vol) en het behang erafgetrokken. De meiden hielpen mee en vonden het geweldig leuk om te doen. Daarna is Hans aan het behangen en schilderen gegaan. Afgelopen zondag de boel weer schoongemaakt, gestofzuigd en ingeruimd. De visite kan voorlopig weer slapen.

Waar ik toch een beetje slapeloze nachten van heb gehad, zijn de belastingpapieren. We kregen in maart 2 megadikke enveloppen opgestuurd, waar 2 boekwerken in zaten. Eerlijk gezegd heb ik het de eerste tijd uitgesteld. Het hoefde pas vóór 1 juli terug en dat was het nog lang niet. Maar op een gegeven moment moet je er toch aan beginnen. Helaas kon het niet digitaal, dus op een dag dat Malin en Annika naar de barnehage waren en oma Ans op Caitlin wilde passen, ben ik met het eerste boekwerk aan de slag gegaan. Het was een hele klus en ik ben er dan ook best een aantal dagen mee bezig geweest. Maar het is klaar. Ik moet het nog kopieëren, maar alle gegevens zijn binnen en ingevuld. Het kan dus op tijd weg. En dat is een hele geruststelling. Nu maar hopen dat ook de belastingdienst op hun beurt een beetje op tijd zijn.

Wat ook nog wel heel leuk is om te vertellen is iets wat Hans op een vroege morgen heeft meegemaakt. Toen hij begin juni op een maandagmorgen om half 7 de deur uitstapte, stond hij oog in oog met een groot hert. Het stond op z'n gemakje te grazen in onze tuin. Hans wist niet wat hij zag. Stond dan ook met z'n handen vol, laptoptas aan de schouder, koffiekop in de ene hand en sleutels in de andere en open mond. En als je dan net je ogen open hebt (dat gaat bij Hans, zeker op maandagmorgen, niet zo snel), sta je toch even raar te kijken. Wel leuk om de natuur zo dichtbij te ervaren.

Ach wij hebben die dag ook nog een stukje natuurgeweld mogen ervaren, hoor. Tegen het eind van de morgen was het zo aan het onweren, dat de stroom uitviel. En dat is hier niet ongebruikelijk met al die stroomdraden bovengronds. Een collega van Hans had al gezegd, dat hij vaak zijn bestanden moest opslaan, omdat de stroom er nog wel eens uit zou gaan. Wij thuis hadden na een dik uur weer stroom, maar bij Hans op het werk heeft het bijna de hele dag geduurd. Ook hebben ze nog dagen zonder internet en mobiele telefonie gezeten. De bliksem was ingeslagen in de uitzendmast vlakbij Amek en de server was ook doorgebrand geweest. Dan is dat uurtje bij ons maar een peuleschilletje, toch?