Oeps...

... ik ben weer maar eens op de vingers getikt door onze trouwe fans in Nederland. Men wordt ongerust nu er al weer een paar weken geen berichtje op het blog is verschenen. Maar de weken gaan dan ook zo snel!! Ik weet het, het is geen excuus en als ik het zo eens bekijk wordt het inderdaad hoog tijd voor een nieuw verslagje. Nu, half 11 's avonds ga ik er niet meer aan beginnen en morgen krijg ik visite van m'n noorse vriendinnen (dus dat is eerst opruimen en poetsen geblazen ;-)), maar ik beloof jullie allemaal dat ik aankomende week "in de pen kruip" om jullie op de hoogte te brengen van ons laatste doen en laten.



Nog héél even geduld, OK? A new message is under construction.....

Ik, Ans, ga een dagje alleen op stap !

Werd vanmorgen wakker, het zonnetje scheen al door het keukenraam en opeens bedacht ik dat het er maar eens van moest komen. Een dagje op stap. Echt helemaal alleen! Het zou de 1e keer zijn sinds ik in Noorwegen woon.

Waar ga ik heen……….ga ik naar Arendal of naar Risør. Afstand is vanaf mijn huis ongeveer gelijk. Maar ik koos voor Risør. Dat is een hele leuke plaats met een schitterende haven. En deze week werd daar Noorwegens oudste en Europa’s meest begeerde houten botenfestival (trebåtfestival) gehouden. In de haven zie je een armada van oude en nieuwe houten boten, met of zonder motor. Vorig jaar werd het voor de 25e keer georganiseerd.

Na een busritje van een halfuurtje en een klein stukje lopen, was ik bijna bij de haven. Eerst nog even entree betalen (150 kronen = ± 17,50 euro), maar in de verte zag ik al ontzettend veel vlaggetjes. Gezellige muziek hoorde ik al door de luidsprekers en het was al een drukte van belang. Eerst maar eens even op een bankje gaan zitten en alles eens op m’n gemak bekijken. Het was echt een feest. Wat een gezelligheid en iedereen keek vrolijk. Wat me trouwens ook opviel, was dat iedereen min of meer in “zeemanskleding” rondliep. Zelf had ik mijn witte driekwart broek aan met een touwtje aan de zijkant en daarop een leuk blauw t-shirt met een sjaaltje. Voelde me echt op mijn gemak.

Een wandeling langs een stuk van de haven gemaakt en iedere keer zag ik weer wat mijn aandacht trok. Ben zo af en toe echt even gestopt om alles goed te bekijken.

Voordat ik naar de trekpleister van dit evenement de Oostindiëvaarder De Götheborg ging, eerst maar even gezorgd voor een natje en een droogje. Terrassen genoeg met gezellige muziek. Heb een lekker broodje verorberd met een heerlijk kopje koffie.

Natuurlijk hoort bij zo’n festival ook een markt. Maar dan één, die natuurlijk voor het merendeel gericht is op boten en varen. Ik zag een man die van heel dik touw klossen aan het vlechten was om aan de zijkant van een boot te hangen, zag een hele dikke boomstam, die bewerkt werd met een paar hakbijlen, met als doel een nieuwe kano. Ja er was echt van alles te zien. Ook aan de kinderen was volop gedacht. Ze konden allerlei spelen doen, die gericht waren op het water.

Na al dat slenteren was ik aangekomen bij de Götheborg. Je kon het schip bezichtigen, maar het was er zo druk, dat ik daar maar van af heb gezien. Vond het al een hele belevenis om zo’n oude boot eens van dichtbij te bekijken.


Het werd zo zoetjesaan tijd om weer richting bus te gaan, maar moest natuurlijk even luisteren naar het shantykoor. Jeetje, wat was dat mooi. Ik weet dat ze in Rijsbergen ook zo’n koor hebben en ik heb ze wel eens horen zingen, maar dit…………….was boven verwachting. Schitterend gewoon.

Al met al heb ik een fijne dag gehad. Ga het vast en zeker nog eens vaker doen. Want het centrum van Arendal (ligt ook aan de haven) is zeker ook een bezoekje waard. En met de bus is het allemaal goed te doen. Je kunt nog eens rondkijken en het is echt wel ontspannend reizen.

Toen ik gisteravond in bed lag, heb ik natuurlijk even terug gedacht aan dit uitstapje. Ik realiseerde me toen dat het de allereerste keer was na het overlijden van René dat ik iets alleen ging bekijken. In Nederland en hier ben ik wel vaker iets gaan bezoeken, maar dan was er altijd iemand mee. Ben dus best wel een beetje "trots" op mezelf dat ik deze stap gezet heb. En net toen ik weer naar huis ging, zag ik dit schitterende zeilschip en wist ik eigenlijk wel dat ik toch niet alleen was. De zee is immers vlakbij.

Hiep hoi!

Ik zag zojuist dat we de 15.000 bezoekers zijn gepasseerd. Geweldig leuk dat jullie ons nog trouw volgen. Laat nog eens wat van je horen, zodat we weten wie onze trouwe volgers zijn, OK?

Hilsen fra oss alle sammen her i Norge.

Naar de kapper, afscheid van Bøklia en de zomervakantie...

Ja, het moet er toch maar weer eens van komen. Want intussen is “onze” zomervakantie alweer bijna voorbij en de laatste maand hebben we toch weer veel leuke dingen te vertellen.

Omdat iedereen er in de zomer netjes uit moest zien, brachten we een bezoekje aan de kapper. De meisjes vinden dat helemaal niet erg. Onze kapper zit in het winkelcentrum en vlakbij is een leuk speeltuintje. Daar kunnen ze zich wel vermaken natuurlijk. Ook Caitlin moest er voor de 1e keer aan geloven. Ze bleef heel netjes stil zitten en……………ja, ze vond het best interessant. Ze vond het zelfs zo leuk, dat ze een paar dagen later met een schaar een stukje van het haar van Annika afknipte. “Ja, wat een kapster kan, kan ik ook”, dacht ze. Annika vond het niet leuk en mama heeft haar uitgelegd dat dat niet meer mag. Ja, ze heeft wel van die lieve bruine kijkers, maar het is echt een “klein, soms ondeugend” meisje.

Zo tegen het einde van het schooljaar werd er op de Bøklia Barnehage ook van alles georganiseerd. Op dinsdag 9 juni werden alle kinderen, ouders, broertjes, zusjes, oma’s en opa’s verwacht voor het Sommerfest. Toen iedereen er was, werd begonnen met het zingen van Noorse liedjes. Annika en Malin deden enthousiast mee. Heerlijk om te zien, hoe goed ze zich al thuis voelen hier in Noorwegen. En zoals gebruikelijk in Noorwegen, bij een feest moet je volop kunnen eten en drinken. En daar was ook hier aan gedacht hoor. De “zesjarigen” (waaronder ons Malin) kregen allemaal een diploma en een mooie order met foto's en de belevenissen van de barnehagetijd. Malin kreeg ook een compliment, dat ze het zo goed gedaan had. Ze straalde van top tot teen. Als de barnehage in augustus weer begint, is Annika geen “lille søster” meer, maar “store søster”, want Caitlin gaat dan ook mee.

Oma Ans heeft een aantal favoriete sites. Eén van deze sites is het hobbyjournaal. Hier zet ze haar gemaakte kaarten neer en reageert ook in topics. Op een dag kwam er een berichtje van ene Hanneke uit Dordrecht. Ze schreef dat ze naar Arendal kwam (woont haar zwager) en ze wilde best wat Nederlandse producten voor ons meebrengen. Dat is natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd. Dus op een maandagmorgen stopt er een auto met Nederlands kenteken op de oprit en in de grote boodschappentas zaten allerlei Nederlandse lekkernijen. Later die maand zou er nog een hobbymaatje komen, maar dat is jammer genoeg niet doorgegaan. Ze moest onverwachts terugkeren naar Nederland. Wel had ze voor oma Ans een vliegengordijn bij zich en dat heeft ze toen maar opgestuurd na een rondreisje van zo'n 2500 km.

Net voordat de vakantie voor de meisjes echt begon, heeft Malin met alle zesjarigen nog een boottocht gemaakt. Het was die bewuste dinsdag niet zulk heel mooi weer, maar toch heeft Malin een mooie boottocht gemaakt. Het plan was om aan wal te gaan, maar de wind was spelbreker. Dus werd er op de boot gegeten. Intussen hebben ze ook nog geleerd wat er allemaal bij komt om veilig te kunnen varen.

Maar het allerspannendste moest nog komen. Donderdag 18 juni kwamen Malin en Annika terug van de barnehage. Maar Malin bleef niet thuis, nee……..ze pakte haar tas met alle slaapspullen, slaapzak enz enz om te overnachten op de barnehage. De Nederlandse stroop moest ook mee, want er zouden pannenkoeken gebakken worden. Jammer genoeg ging dat niet door, want twee andere kinderen waren daar allergisch voor. Maar de spaghetti, die er voor in de plaats kwam, smaakte ook prima. Daarna werd er verteld uit een boek over een kapitein Sabeltann. En deze kapitein stuurde de kinderen er op uit om de schat te gaan zoeken. Allereerst werd de kaart opgegraven uit de zandbak en daarna ging de speurtocht het bos in. Het was best spannend vonden ze allemaal. Ze vonden de schat, maar jammer genoeg kon niemand de kist open maken. Om de beurt moesten ze de schat dragen en toen ze weer terug waren, werd de kist opengebroken. Er zaten allerlei kostbare dingen in. Net voordat ze moesten gaan slapen, mochten ze nog even naar een film kijken en toen was het echt bedtijd. Ze waren natuurlijk zo moe, dat het om 11 uur wel echt stil was. Na het ontbijt heeft mama Malin om 11 uur weer opgehaald. Het was hartstikke leuk geweest.

En last but not least…………het vieren van Malin haar 6e verjaardag op de barnehage. En daar werd een echt feest van gemaakt. Met begeleiding op de gitaar door meneer Per Øystein (educatief leider op de barnehage) werd er eerst gezongen en daarna ging iedereen aan tafel. De tafel was versierd met 6 kaarsen en 6 Noorse vlaggen. Als je jarig bent, mag je zelf kiezen wat je wilt eten. En natuurlijk had Malin gekozen voor ijs. Dat vindt ze heel erg lekker. Samen met mama had Malin voor alle jufjes en meneer Per een leuk tasje gemaakt met daarin een kralenfiguurtje en een fotootje als herinnering.

Natuurlijk mogen we papa Hans ook niet vergeten in dit verhaal. Als hij maar even een avondje vrij heeft, gaat hij er met de twee grootste meiden "een tochtje maken".

Favoriete plekjes van Annika en Malin zijn de houtzagerij en de Vegår. De Vegår is een groot meer en natuurlijk gaan ze daar het water in. En als Malin en Annika even later in het zand spelen, gaat Hans even lekker zwemmen.

In de krant hadden we gelezen dat het woensdag 8 juli feest was in Arendal. Er waren “marked dagen” (eigenlijk gewoon een soort van jaarmarkt). Nadat we onze meegenomen boterhammetjes op hadden, zagen we opeens de "ToToToget" (een treintje). Ja en wat doen we dan………..instappen natuurlijk en een leuk tochtje maken door de stad. Niet één keer, maar twee keer. Er was voor de meisjes ook nog een springkussen, maar daar zijn ze maar heel eventjes op geweest. Al wandelend door de stad, zagen we opeens een hele leuke winkel. En daar moesten we natuurlijk naar binnen. Leuke knoopjes, mooi lint en nog veel meer. We hebben natuurlijk even onze slag geslagen. Kunnen we weer lekker scrappen. Bijna thuis hebben we in Grisen (winkelcentrum hier vlakbij) nog gesmuld van een lekker ijsje. Het was een gezellig dagje uit.

Jullie zijn allemaal weer een beetje op de hoogte van ons wel en wee. Donderdag 23 juli kwamen opa Leo, oom Erik en neef Daan op bezoek en dit weekend komt oma Adje samen met haar zus tante Marja. Maar daarover vertellen we in ons volgende verhaal meer. Ook over de verjaardag van Malin thuis.

Even de groetjes doen!

Er komt binnenkort weer een nieuw verhaal, hoor. Maar de meiden hebben nu vakantie (7 weken lang), de dagen vliegen voorbij en ik weet gewoonweg niet waar de tijd blijft. Blijven jullie bij ons?

Tot binnenkort!

'n Nieuwe ID-kaart, de belastingen, een hert, .....

We hebben in mei ook nog een paar bezoekjes afgelegd. Als eerste zijn we naar Kristiansand geweest. Dat wil zeggen Hans, Malin en ik. Hans en Malin moesten een nieuwe identiteitskaart hebben en daarvoor moesten we naar het consulaat in Kristiansand. Ik moest mee om het formulier van Malin als moeder te ondertekenen. We hebben alle paperassen opgezocht aan de hand van een lijstje op de internetsite van het consulaat en na een afspraak gemaakt te hebben, zijn we op dinsdag 26 mei naar Kristiansand gereden. Vanuit ons is het een dikke 1,5 uur rijden, dus we zijn zo'n 3 uurtjes onderweg. En nou zal ik je vertellen, we zijn misschien een kwartiertje binnen geweest!! Gelukkig was het maar eenmalig, want de nieuwe passen worden gewoon aangetekend opgestuurd. Daar hoeven we dus niet meer voor terug. Malin heeft zelf haar handtekening mogen zetten, dus die pronkt nu op haar identiteitskaartje. En trots!! Maar je begrijpt dat wij, na dat kwartiertje, toch een beetje argwaan kregen. Het ging namelijk wel heel makkelijk. Daarom schrok ik ook niet (heel erg) toen ik de volgende dag een telefoontje van de ambassade in Oslo kreeg. Daar waren de papieren naar toegestuurd en nou ontbrak het aan een kopie van mijn identiteitskaart! Jawel daar heb je het gedonder, dacht ik nog. Maar de juffrouw aan de telefoon ging akkoord met een scan, die ik vervolgens met de email kon verzenden naar de ambassade. Gelukkig, ik was al bang dat ik naar Oslo moest komen. Nee dit liep op rolletjes. De kaarten zijn netjes op tijd, aangetekend afgeleverd op het postkantoor hier, waar Hans ze op gehaald heeft. In 2012 hoef ik er pas weer aan te denken, want dan ben ik aan de beurt voor een nieuwe IDkaart.

Een ander bezoekje was aan de tandarts. Hans en ik zijn er al meer geweest, maar nu zijn ook Malin en Annika in het cliëntenbestand van de particuliere praktijk in Arendal opgenomen. Ik weet dat de kinderen gratis naar de tandarts mogen, maar dan moeten ze naar de kommunale tandarts hier in Tvedestrand en daar had ik niet zulke goede verhalen over gehoord. En het is belangrijk dat de meiden goede ervaringen meekrijgen aan het tandartsbezoek, dus daarom maar mee naar onze eigen tandarts. En dat is werkelijk een geweldige vent. Hij stelt je echt op je gemak en ook met de kinderen is hij heel geduldig. Nee het wordt vast geen probleem om de volgende keer weer te gaan.

De babysang is op dit moment ten einde. Het is zomervakantie en daarna gaan we niet meer terug. Caitlin wordt te oud (!) en gaat bovendien vanaf augustus 2 dagen naar de barnehage. Daar heeft ze ook erg veel zin in, spelen met andere kindjes dan alleen haar zussen. Maar om nog even terug te komen op de babysang, we zijn eind mei in het Strannasentrum gaan zingen. Dat is het bejaardentehuis hier in Tvedestrand. Het was echt heel leuk om met de baby's bij de oudjes te gaan zingen. De dames (er was 1 heer en die sliep!) zongen de liedjes uit volle borst mee en er was 1 mevrouw die nog een paar liedjes op de piano meespeelde. Daarna zijn we bij Tonje nog gezellig gaan nakletsen.

Hans is ook druk bezig, ach wanneer niet... Na het project van de gang, is hij bij een collega gaan helpen in het bos. Met de kettingzaag heeft hij geholpen om wat bomen om te leggen. Wat hij zelf omgezaagd heeft, mocht hij meenemen voor eigen gebruik. En dat was de moeite waard. We hebben nu al heel wat hout voor de volgende winter.

Ook de Nederlandse kamer (de logeerkamer beneden waar de Nederlandse vlag hangt) is al onder handen genomen. Er stond een grote witte kast van muur tot muur en van plafond tot vloer, die Hans eruit heeft gehaald en in de garderobekast heeft gezet. Achter die kast was niet behangen. De vloer liep gelukkig wel door, maar was niet zo verkleurd als de rest van de kamer. Nou is daar niets aan te doen, dat moet de zon oplossen, maar behangen kan Hans ondertussen wel. Dus alles uit de kamer gesjouwd (m'n prachtige gang stond weer helemaal vol) en het behang erafgetrokken. De meiden hielpen mee en vonden het geweldig leuk om te doen. Daarna is Hans aan het behangen en schilderen gegaan. Afgelopen zondag de boel weer schoongemaakt, gestofzuigd en ingeruimd. De visite kan voorlopig weer slapen.

Waar ik toch een beetje slapeloze nachten van heb gehad, zijn de belastingpapieren. We kregen in maart 2 megadikke enveloppen opgestuurd, waar 2 boekwerken in zaten. Eerlijk gezegd heb ik het de eerste tijd uitgesteld. Het hoefde pas vóór 1 juli terug en dat was het nog lang niet. Maar op een gegeven moment moet je er toch aan beginnen. Helaas kon het niet digitaal, dus op een dag dat Malin en Annika naar de barnehage waren en oma Ans op Caitlin wilde passen, ben ik met het eerste boekwerk aan de slag gegaan. Het was een hele klus en ik ben er dan ook best een aantal dagen mee bezig geweest. Maar het is klaar. Ik moet het nog kopieëren, maar alle gegevens zijn binnen en ingevuld. Het kan dus op tijd weg. En dat is een hele geruststelling. Nu maar hopen dat ook de belastingdienst op hun beurt een beetje op tijd zijn.

Wat ook nog wel heel leuk is om te vertellen is iets wat Hans op een vroege morgen heeft meegemaakt. Toen hij begin juni op een maandagmorgen om half 7 de deur uitstapte, stond hij oog in oog met een groot hert. Het stond op z'n gemakje te grazen in onze tuin. Hans wist niet wat hij zag. Stond dan ook met z'n handen vol, laptoptas aan de schouder, koffiekop in de ene hand en sleutels in de andere en open mond. En als je dan net je ogen open hebt (dat gaat bij Hans, zeker op maandagmorgen, niet zo snel), sta je toch even raar te kijken. Wel leuk om de natuur zo dichtbij te ervaren.

Ach wij hebben die dag ook nog een stukje natuurgeweld mogen ervaren, hoor. Tegen het eind van de morgen was het zo aan het onweren, dat de stroom uitviel. En dat is hier niet ongebruikelijk met al die stroomdraden bovengronds. Een collega van Hans had al gezegd, dat hij vaak zijn bestanden moest opslaan, omdat de stroom er nog wel eens uit zou gaan. Wij thuis hadden na een dik uur weer stroom, maar bij Hans op het werk heeft het bijna de hele dag geduurd. Ook hebben ze nog dagen zonder internet en mobiele telefonie gezeten. De bliksem was ingeslagen in de uitzendmast vlakbij Amek en de server was ook doorgebrand geweest. Dan is dat uurtje bij ons maar een peuleschilletje, toch?

Feestweekeinde in Noorwegen

Van begin mei kon je er op de tv, op de radio en in de krant al alles over horen en lezen……. het Eurovisie songfestival en de syttende mai (zeventiende mei). De song, die Noorwegen had ingezonden, stond er in de peilingen al heel goed voor. Dus iedereen was heel benieuwd wat het zou worden.
Zaterdagavond, 16 mei, kwamen onze bovenbuurtjes (ook Nederlanders) samen met zijn moeder gezellig op bezoek. Koffie/ thee was klaar, er was allerlei lekkers om te smikkelen en te smullen en er was ook al een wijntje om te proosten op de goede uitslag. We hadden een lijst met alle songs erop en ook wij gaven punten. Natuurlijk kreeg Nederland ook wel wat, maar onze 12 punten gingen unaniem (met uitzondering van Hans) naar Noorwegen.
Het was echt spannend, vooral toen bleek dat alle deelnemende landen Noorwegen punten gaven en heel vaak 12 punten. Noorwegen werd dus glansrijk winnaar in 2009. We waren echt wel een beetje trots. Intussen was het al tegen half een en werd het tijd om naar bed te gaan. Want morgen zouden we vroeg gewekt worden.

Even een stukje geschiedenis tussendoor:
De 17e mei is de nationale feestdag in Noorwegen net zoals dat in Nederland Koninginnedag is. Van 1380 tot 1814 vormde Noorwegen formeel een unie met Denemarken, maar na de Franse tijd, januari 1814, werd Denemarken gedwongen om Noorwegen af te staan aan Zweden . Daar waren de Noren natuurlijk niet zo blij mee en er werd een Riksforsamlingen bijeengeroepen en de onderhandelingen begonnen. Op 17 mei werd de Noorse grondwet (vandaar de naam voor deze dag: Grunnlovsdagen) aangenomen. Noorwegen moest wel een personele unie met Zweden aangaan, maar deze unie werd op 7 juni 1905 opgeheven. Dus eigenlijk is 7 juni 1905 het begin van de onafhankelijkheid van het moderne Noorwegen.

In heel Noorwegen is het vandaag dus feest. In de stad is er gepoetst, onkruid weggehaald, de straten geveegd, rommel weggegooid…………..kortom, alles is spic en span. Zoiets doen ze in Zundert ook tegen de 1e zondag van september, het jaarlijkse bloemencorso.

Om 06.00 uur hoor ik drie saluutschoten, waar ik wakker van ben geworden. Ben niet gelijk uit bed gestapt, maar het schijnt dat het muziekkorps van Tvedestrand al door de straten marcheert. Ik draai me nog even om, maar na een uurtje ga ik er toch maar uit. Hoor ook al de kindervoetjes boven, dus daar zijn ze ook al van de partij. Deze optocht eindigt met het leggen van een krans bij het monument. Ook de “russen”( zo worden de leerlingen genoemd, die dit jaar eindexamen doen) zijn hierbij betrokken.

Zo tegen half 10 zie ik al buurtjes vertrekken en ze zien er allemaal echt op hun zondags uit. Het was voor mij de 1e keer dat ik mijn buurman in zo’n mooi pak zag. Malin, Annika en Caitlin hebben intussen ook hun mooiste kleren aan en we vertrekken richting het stadje. De traditie wil dat er in iedere Noorse plaats een barnetoget (kindertrein) wordt georganiseerd. Dus ook hier.
In het stadje was het al een drukte van belang. De barnetoget kwam er aan en wij sluiten aan achter het bord van de Barnehage Bøklia. Veel vrouwen dragen een traditionele “bunad” (een typisch Noors handgemaakt feestkleed, behoorlijk prijzig denk ik) en de mannen hebben hun beste pak aan. Overal zie je de Noorse vlaggen en de kinderen hebben allemaal een vlaggetje in hun hand. Ook draagt iedereen een insigne in de kleuren van de vlag (Malin en Annika hebben die gemaakt op de barnehage). Ja, de Noren zijn ontzettend trots op hun vlag. Soms denk ik wel eens dat ze dat meer zijn dan de Nederlanders. Verder roept iedereen tegen elkaar “Gratulerer med dagen”….van harte gefeliciteerd.



Het was een tocht van ruim een uur. Bergje op, bergje af en ook onze Caitlin liep dapper mee. Intussen zwaaide ze enthousiast met haar vlaggetje. Gelukkig was er muziek, dus dat liep wat makkelijker. We liepen ook nog even langs de haven en toen moest ik eventjes slikken (bekenden weten wel waarom) en Nicole heeft daar een mooie foto van gemaakt.


Aangekomen bij het Tjenna meer werd het volkslied gezongen en waren er speeches. Ik kreeg een beetje de indruk dat niet iedereen even goed luisterde.
Intussen werden de pølser (warme worstjes), koffie en ijs al goed verkocht. Wij namen wat lekkers en de meisjes kregen ook nog een grote ballon.
Het was intussen half een en Caitlin was echt wel moe. Het was voor ons een bijzondere ervaring en de meisjes hebben al gezegd dat ze volgend jaar ook zo’n mooie jurk willen. Dus we kunnen gaan sparen.