HANNICSGARD

Het is oktober 2011...

2011-10-26T08:25:00.001+02:00

Vandaag maar eens even wat schrijven in ons blog, want het is alweer een paar maanden geleden. Na de zomervakantie is Annika ook naar de basisschool gegaan en Malin zit nu in de 3e klas. Caitlin zit het laatste jaar op de barnehage en is erg trots dat ze wordt voorbereid op haar schooltijd volgend jaar, ze is nu forskolebarn. Iedere maandagavond gaat ze samen met mama naar de dansles. Ja, wie weet zien we haar nog eens een keertje op het toneel.

Caitlin rijdt 's morgens gezellig met mama mee als haar zussen naar school worden gebracht. Ik kan uitslapen, hoewel…………het vroege opstaan ben ik al jaren zo gewend, dat er van uitslapen weinig of niets terecht komt.

Intussen wonen we hier alweer ruim 3 jaar en we vinden het gezellig als er bezoek komt uit Nederland. Het is dan ook feest als opa en oma uit Rijsbergen met de auto op bezoek komen, want ze brengen dan allerlei lekkere Nederlandse produkten mee. Op de boerenmarkt in Arendal (iedere 1e zaterdag van de maand) koop ik kaas, bereid op Nederlandse wijze met Noors melk natuurlijk. In een hele grote supermarkt kun je nu ook stroopwafels kopen. Nu afwachten waar ik eens andijvie, tuinboontjes of boerenkool kan kopen.

De meisjes hebben intussen ook alle drie een cavia. Het zijn 3 jongens en natuurlijk hebben ze de naam gekregen van de liefste vriendjes van de meiden. Ben benieuwd wat er gebeurt als de liefde voorbij is.

Hans is in zijn vrije tijd druk geweest met het maken van houten tractors met aanhangers. Eind november gaat hij samen met Nicole naar een kerstmarkt en wil zo proberen ze te slijten. Nicole heeft nog wat eigengemaakte kaarten, die ze aan de "man" wil brengen. Ik ga niet mee, hoewel ik nog wel wat kaarten op voorraad heb.

De clubjes van Nicole en mij zijn ook weer gestart. Het is een gezellige drukte op de maandag- en woensdagavond (met auto’s op de oprit en aan de kant van de weg) en er wordt op zo’n avond heel wat afgekletst en heerlijk gelachen. We leren veel van elkaar en voor mij is het ook heel fijn, want iedere keer ontdek ik weer een nieuw woordje.

Toen ik begin oktober in Arendal was, passeerde ik een winkel met de naam “Husfliden”(huisvlijt). Leuke naam, dus eens even binnen kijken. En wat ik daar zag……….. het was echt ongelooflijk. Ik heb al vaker verteld dat de Noren zo rond de 1e advent beginnen met het versieren ( å pynte) van hun huis en op kerstavond bereikt dit zijn climax met het opzetten van de kerstboom en het geven van de cadeaus. Samen met mijn clubje zijn we al druk met het maken van de kerstkaarten, maar in die winkel lag een boek met als titel “Julekuler” (kerstballen) en die worden gebreid. Dat was een leuke uitdaging, dus het boek gekocht. Er staan 55 patroontjes in en gisteravond heb ik er al eentje geprobeerd. Nog niet helemaal naar mijn zin, maar ik had niet de goede vulling. Ga er nog meer breien. Heb wel geen boom, maar je kunt ze bijv ophangen aan de deurknoppen.

Na een succesvolle demonstratie in onze hobbywinkel in Arendal heb ik samen met Anne Berit (een vriendin van me) een cursus gegeven aan 14 dames. Het was wel even spannend of het allemaal zou lukken, maar dankzij de prima voorbereiding hebben de dames veel geleerd en dat ze het in de praktijk willen brengen, bleek later. Ze hebben in de winkel nog het een en ander aangeschaft en gaan dus thuis aan de slag.

Dit weekend wordt de 70e verjaardag van opa Leo gevierd. Nicole, Hans en de meisjes zijn er bij. Ze gaan dus voor een lang weekend naar Nederland. Ook oma Adje is over een paar dagen jarig. Het zijn dus twee vliegen in een klap. Ze ontmoeten dus weer veel familie en het gaat vast gezellig worden. Ik krijg bezoek van drie jongens (cavia's) waar ik heel goed voor moet zorgen. Ben dus niet alleen.

Maandag 15 augustus....mijn 70e verjaardag!

2011-08-27T12:19:00.002+02:00

Het is alweer even geleden (bijna 2 weken), maar ik wil jullie toch even laten weten hoe mijn 70^e verjaardag is verlopen.

Het begon al de 11^e augustus. Mijn zus, haar man en mijn jongste broer kwamen voor de 1^e keer op bezoek in Noorwegen. Van tevoren had ik alles goed uitgezocht en uitgekiend, maar zoals het dan wel vaker gebeurt, het vliegtuig vertrok te laat uit Amsterdam. Niet getreurd, ik had een mooi boek meegenomen en heb geduldig zitten wachten tot ze arriveerden. Het was schitterend weer. We moesten wachten op de bus, die om 10 voor 4 moest vertrekken. Dus eerst maar een bakkie leut en nog even van het zonnetje genoten. Bus was natuurlijk ook te laat en dat betekende dat de aansluitende bus naar Tvedestrand er niet meer stond. Geen probleem…..de chauffeur had voor ons (helemaal gratis) een taxi geregeld. We hadden al lekker bijgekletst, dus tijd om voor het eten te zorgen. Intussen genoten we van een heerlijk (duur) glaasje wijn. Na het avondeten nog een klein rondje gelopen en toen werd het tijd om naar bed te gaan.
Rien en Nini probeerden de nieuwe slaapbank uit en Rob lag in een 1-persoons bed. Volgens mij sliep hij onrustig, want midden in de nacht een hoop herrie en Rob was uit bed gevallen.

Vrijdags hebben we een bezoek gebracht aan Arendal. Het was warm, maar heerlijk weer. De boten voeren af en aan in de haven en er werd ook druk gehandeld in krabben. Op een gezellig terrasje een bammetje gegeten met alweer een heerlijk glaasje wijn.
Rondgewandeld in Arendal en we hebben mooie en leuke dingen gezien.

Op de terugweg nog even langs Jorun (mijn hobbywinkeltje) en daar kreeg ik van Nini een Marthe Stewart stans voor mijn verjaardag. Had ook al een mooie cd-box gekregen met 4 cd’s erin met 100 classic love songs. Dus af en toe wordt de muziek even heerlijk hard gezet natuurlijk. Na het avondeten hebben Rien en Rob een stukje gelopen. Rien heeft mooie foto’s gemaakt. Na de koffie gezellig gekletst, beetje tv gekeken en zo was deze fijne dag alweer voorbij.

Zaterdag zijn we naar het stadje geweest. Toen we ’s morgens een kopje koffie zaten te drinken op het bankje, zagen we opeens in de verte een “tornado”. Niet zo heel groot, maar deze foto heeft Nini ervan gemaakt. In het stadje hebben we de oude gebouwtjes , de smalle wegen enz bekeken. Natuurlijk ook nog naar de school van Malin en Annika, de bibliotheek (in november wordt de nieuwe geopend) en Tjenna gezien. Rob trakteerde ons op koffie met wat lekkers erbij. Na het avondeten nog een rondje met ons allen gelopen en Nini heeft heel wat foto’s gemaakt.

’s Nachts werden we natuurlijk even wakker van Hans en Nicole die met de kids weer terugkwamen van hun vakantie in Nederland. Net voordat Nini, Rien en Rob weer terug zouden gaan naar Nederland, kwam Nicole nog even gedag zeggen. De taxi kwam om half 10 voorrijden en ik ben meegereden om ze naar de bus te brengen, die naar het vliegveld ging. Ben met de taxi weer naar huis gegaan en via sms-jes werd ik op de hoogte gehouden van de reis.

’s Maandags kwamen Nicole en de meiden op de koffie. Natuurlijk cadeautjes zoals mooie tekeningen, drop, een ontzettend leuk boek van Hans en Nicole met de kaarten, die ik het afgelopen jaar gemaakt heb. Van Adje en Leo een prachtige sjaal. Terwijl we aan de koffie zaten, wipte Ingeborg nog even aan en alweer een cadeau…. een eigengebreide sjaal, die ik al een keer had bewonderd. Voor Liv had ze al eens zo’n sjaal gebreid. Hans kwam na zijn 1e werkdag mij ook feliciteren natuurlijk.

’s Avonds kwamen de buurtjes en Anne Berit. Bloemen en stof om een start te maken met Hardanger borduurwerk. Maartje kwam met de jongens twee heerlijke gemberontbijkoeken brengen en een mooie bos bloemen.

Toen ik ’s middags mijn mail bekeek (veel felicitaties natuurlijk) was er ook een mail van drie zusjes (hobbymaatjes van me via het Hobbyjournaal). Ze verwenden me met een royale cadeaubon om mooie hobbymaterialen te kopen. Wat een verrassing. Van Tove heb ik een schitterend boek gekregen…… “skriv en hilsen…ord som gaver (schrijf een groet…woorden voor een geschenk). Heb er gisteravond al gelijk iets uit gebruikt voor een kerstkaart.

Samen met heel veel kaarten is mijn 70e verjaardag echt een feest voor me geworden. Dank jullie allemaal!

På båttur (oftewel op "stap" met de boot)

2011-08-02T08:58:00.001+02:00

Vorige week werd ik door Gunnar en Liv uitgenodigd voor een reisje met hun boot, die ze vorig jaar hadden gekocht. En gisteren, maandag 1 augustus, was het dan zover. We vertrokken met de auto naar de ligplaats, scheepten daar in, deden onze reddingvesten aan en weg waren we. Gunnar was de kapitein en wij zaten met ons tweetjes te genieten van het uitzicht. Liv wist alles te vertellen over de huizen die we zagen, over de eilandjes............kortom, ik had mijn eigen "gids".

Jullie kunnen ook even genieten van de mooie vergezichten en de boten die we tegenkwamen en die her en der langs de kust liggen bij de zomerhuisjes van de vakantiegangers.

Tegen lunchtijd kwamen we bij Lyngør en deze zeilmakerswerkplaats. Is nog wel in gebruik, maar het restaurant is nu het belangrijkste. Een heel oud gebouw, smalle trapjes......echt leuk om een keertje te zien. Boven was een winkel waar je van alles en nog wat op watergebied kon kopen. Heb dat niet gedaan, was behoorlijk prijzig. En wat moet ik met spullen voor op het water als ik zelf toch geen boot heb en er ook geen ga aanschaffen. Lyngør is niet zo heel groot en alleen bereikbaar via het water. In de wintermaanden zal het er wel heel stil zijn.

Na de lunch met een heerlijk glaasje wijn verder gevaren. We kwamen deze oude boot nog tegen en toen ik vandaag in de Tvedestrandsposten keek, zag ik dat daar afgelopen zaterdag een bruiloft was geweest. Gunnar had al wel verteld dat deze boot daarvoor werd gebruikt.

Hieronder zie je een foto van Lyngør. Aan de linkerkant is een paar jaar terug een groot hotel gebouwd, maar dat bleek niet zo rendabel. Ze hebben dus van de nood een deugd gemaakt en een aantal kamers samengevoegd, waardoor er appartementen ontstonden, die verkocht zijn. Zo kon een deel van het hotel toch blijven bestaan.

We hebben echt een heel eind door de fjord gevaren en uiteindelijk kwamen we bij het Skagerrak met de Lyngør Fyr. We hebben er nog even over gedacht om door te gaan, maar uiteindelijk zijn we toch maar weer huiswaarts gegaan. En zoals iedere man graag wil, wilde Gunnar ons ook even blij maken met een hele snelle tocht door het water. We zouden er nog zeeziek van kunnen worden. Op de weg rijden de Noren heel rustig, maar op het water willen ze zo af en toe uit hun dak gaan.

Al met al was het een ontzettend fijne dag en ik heb er volop van genoten. Misschien dat ik a.s. zaterdag nog een tochtje ga maken naar Risør, naar het trebåtfestival. Was daar vorig jaar ook en vond het echt geweldig. Maar dan moet het weer wel meewerken, want zaterdag wordt er heel wat regen verwacht.

Groetjes Ans

Weer nieuws uit het hoge zonnige Noorden!

2011-05-21T11:06:00.002+02:00

Het is zaterdagmorgen….nog lekker vroeg en de dag begint voor mij altijd met een ontbijtje, dat ik oppeuzel achter de computer. Even kijken wat het nieuws is, eens zien of er mooie nieuwe kaarten zijn gemaakt en of onze Nedernoren nog wat leuks hebben te melden. Dat bracht me op het idee om nog wat op onze site te plaatsen voordat a.s. donderdag opa Leo en oma Adje op bezoek komen.

Toen Eric en zijn twee jongste zonen weer terug waren in Nederland, was Hans de rest van de week vrij. En deze dagen heeft hij gebruikt om wat te knutselen aan zijn tractors en een start te maken met het schilderen van de kozijnen. Alles is nog niet helemaal klaar, maar het is nog geen winter. Dus hij heeft nog tijd. Vorig weekend heeft hij de garagedeur geschilderd en dat ziet er echt schitterend uit. Op de kozijnen van mijn appartement zit nauwelijks nog verf. Daar moet dus nog iets mee gebeuren. En ook de witte muur is toe aan een opknapbeurtje.

Intussen is Hans ook weer een jaartje ouder, maar zoals gebruikelijk wordt dit in Noorwegen niet gevierd. Nicole heeft, zoals ieder jaar, wel weer een behoorlijk aantal muffins gebakken om de collega’s op het werk te trakteren. De kinderen mogen altijd kiezen wat ze willen eten op hun verjaardag en dus mocht Hans dat ook. Hij koos voor frites en ik werd uitgenodigd om een hapje mee te komen eten. Daarna was het feest voorbij en kwamen de Noorse vriendinnen van Nicole gewoon voor de gezellige knutselavond.

Toen ik een beetje aan het “inventariseren” was waar ik allemaal over kon schrijven, leek het een beetje of deze maand in het teken van Annika staat. Ze is nu førskolebarn (hoop dat ik het goed heb geschreven). Op Bøklia Barnehage zijn er 7 kinderen die naar de basisschool gaan in augustus. Ze worden hier een beetje op voorbereid. Doen samen veel dingen en zijn o.a. naar het ouderencentrum geweest samen met de kinderen van de andere barnehagens en hebben daar gezongen.

Maar het allerleukste was natuurlijk de overnachting op de barnehage. Dat is ieder jaar traditie voor de oudste kinderen. En ze heeft ervan genoten. Donderdag 11 mei bracht Nicole haar samen met beddegoed, tandenborstel en alles wat ze verder nodig dacht te hebben, naar de barnehage.

De kinderen maakten pizzadeeg en toen ze net klaar waren met de voorbereiding vonden ze opeens een brief van Mr. X. In die brief stond dat ze een "schat" moesten gaan zoeken in het bos. Dat was natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd.

Gelukkig hadden ze de schat snel gevonden, maar er stond met grote letters op de doos "VORSIKTIG" en Annika trok dus handschoenen aan, want je weet maar nooit.

Toen ze de doos eindelijk open hadden, troffen ze dit aan. Potloden en potjes om bellen te blazen.

Dus hup allemaal vlug de pyjama/nachthemd aan en naar buiten om te proberen wie er de grootste bel kon blazen.

En toen werd het toch echt tijd om naar bed te gaan. Maar eer iedereen sliep, was het 12 uur geweest. Annika sliep in een bed samen met haar vriendin.

Nog een ontbijtje en toen werd het tijd om naar huis te gaan. Alle kinderen kregen een diploma en je kunt begrijpen dat ze daar heel trots op waren.

(De foto's, die ik hier heb gebruikt, staan op de site van Bøklia Barnehagen)

In de vorige aflevering schreef ik dat Nicole naar een "treffkveld" in Arendal zou gaan. Ze voelde zich niet zo lekker en is dus thuis gebleven. Later hoorden we van de andere dames, die wel geweest waren, dat ze om 2 uur

's nachts naar huis waren gereden. Een latertje dus.

Jorun vertelde dat ze om 4 uur alles afgesloten had.

Nu ik het toch even over Jorun heb, kan ik ook mooi vertellen dat ik na de zomervakantie een cursus "borduren op kaarten" ga geven. Er zijn al dames die enthousiast zijn. Ben heel erg benieuwd hoe dit uit gaat pakken. Als je dit wilt weten, dan moet je t.z.t. even op mijn eigen blog gaan kijken.

De plantenbakken zijn intussen ook gevuld. Er staan mooie geraniums, margrietjes en nog wat andere planten. Heb ook een soort van "hanging basket" gekocht. Jullie willen niet weten wat de bloemen hier kosten. Kan alleen verklappen dat het ontzettend duur is. Ga er dus maar over nadenken om in het najaar vaste planten in de bakken te zetten.

Afgelopen dinsdag was het de 17e mei. Niets bijzonders zullen jullie zeggen, maar hier is het de Nationale Feestdag. De Noren vieren het feest echt heel uitbundig. Iedereen is vrij, ziet er pico bello uit en overal in het land zijn kinderoptochten. Ook dus hier in Tvedestrand. Samen met Malin ben ik meegegaan met haar klas en Nicole is met Annika en Caitlin met de barnehage meegelopen. Het eindpunt van de optocht was in het Tjennapark. Daar waren toespraken en er werd gezongen. Nog tijd voor wat lekkers en een ijsje (traditie op deze dag) en toen weer naar huis. Ik weet dat Nicole foto's heeft gemaakt, dus die gaat ze misschien nog wel plaatsen.

Afgelopen donderdag is mijn nieuwe (slaap) bank bezorgd. Zit hartstikke lekker en als in augustus mijn zus, zwager en broertje komen, kunnen ze dus allemaal fijn bij me logeren.

Wat gebeurt er de komende week:

* in de nacht van woensdag op donderdag komen opa en oma

* Annika gaat twee dagen naar de basisschool om een beetje te wennen

* aanstaande vrijdag gaat Annika zingen in het stadje

* komend weekend is er feest in Tvedestrand (175 jarig bestaan)

* verder ook hier de gewone dagelijkse dingen

Zo....jullie zijn weer een beetje op de hoogte en ik zou zeggen, veel plezier met het lezen en tot een volgende keer.

Voorjaar in Noorwegen

2011-05-02T19:23:00.000+02:00

Weer een maandje verder en dus even tijd om weer iets van ons te laten horen. Soms heb ik het gevoel dat de tijd zo snel gaat. Jullie ook?

Schreef ik de vorige keer nog dat de sneeuw aan het smelten was, nu kan ik vertellen dat het voorjaar ook hier zijn intrede heeft gedaan. Soms zie je nog een restantje sneeuw liggen (toevallig zag ik het zaterdag), maar met het warme zonnetje zal dat ook zo verdwenen zijn.

De schommel en de glijbaan kunnen weer gebruikt worden en ook de trampoline wordt weer volop benut.

In de tuin bij Hans en Nicole zijn intussen de krokussen (die opa Leo vorig jaar samen met de meisjes had geplant) uitgebloeid, de blauwe druifjes bij onze overbuurtjes zijn ook verdwenen en nu staan de tulpen (tulipaner in het Noors) in bloei. Ook de sering gaat al kleuren en de bloesem in de pruimen- en kersenboom is schitterend om te zien. Het appelboompje bij Hans en Nicole heeft nog geen bloesem, maar dat komt vast ook gauw.

Kortom……het is voorjaar hier!

Net als in Nederland geldt er hier ook een waarschuwing voor bosbrand. Vannacht heeft het een beetje geregend, maar ik zag wel dat er nog gewaarschuwd wordt voor brand. Dus voorzichtig met het grillen van worstjes in de natuur.

In de week voor Pasen hadden de meisjes vakantie en Hans was thuis vanaf woensdagmiddag. Witte Donderdag en Goede Vrijdag zijn hier echt feestdagen en de winkels zijn gesloten. Op Stille Zaterdag zijn ze nog eventjes open. Dus was je iets vergeten dan kon je nog snel even boodschapjes doen. Jullie begrijpen vast wel dat het hartstikke druk was.

Nog eventjes en dan kan ik de plantenbakken, die Hans heeft gemaakt, gaan vullen. De meeste mensen wachten hier tot de 16e mei. Waarom?

Niet vanwege de IJsheiligen hoor, maar omdat de 17e mei de Nationale Feestdag hier is. Alles moet er dan tip top uitzien.

Vandaar dat vanavond ook de hele buurt begonnen is met een dugnad. Natuurlijk wist ik niet wat dat was, maar in het woordenboek staat:

Dugnad er et felles utført og vanligvis ulønnet og frivillig arbeid av betydning for fellesskapet eller en enkeltperson.

Vrij vertaald:

Dugnad zijn gezamenlijke en onbetaalde werkzaamheden voor de gemeenschap of een persoon.

En hier op Bergsmyr is iedereen druk in de weer geweest om alle rommel, die langs de weg ligt in een plastic zak te doen, zodat alles er rond de 17e mei schoon uitziet.

Afgelopen zaterdag, Koninginnedag, is Erik samen met Ot en Freek naar Noorwegen gereisd voor een lekker lang weekend. De meisjes hadden de nachten al geteld en ze waren dus opgetogen dat ze er eindelijk waren. Natuurlijk waren ze ook heel verrast met de mooie cadeautjes en de lekkernijen.

Moet wel zeggen dat ze het weer mee hebben. Vannacht om 4 uur even een klein buitje en verder is de zon van de partij.

Gisteren, zondag, hebben Hans, Erik, Malin, Annika, Ot, Freek, Kenneth en Rachel (de overbuurman met zijn dochter, die voor een boot had gezorgd) een geweldige boottocht gemaakt. Er was wel wat wind, maar ze hebben allemaal genoten.

Verder is er niet zoveel nieuws. Eind deze maand komen oma Adje en opa Leo naar Noorwegen en in augustus komen mijn zus, haar man en mijn jongste broer. Ze komen hier om mij te feliciteren met mijn 70e verjaardag. Ook de man van mijn zus is 70 jaar geworden in maart jl. Dus tijd voor een klein feestje. Jammer dat mijn oudste broer er niet bij is. Maar misschien komt hij volgend jaar.

De tuin bij Hans en Nicole had ook een opknapbeurtje nodig. Met Pasen zijn we begonnen om flink wat hout te snoeien. De bossen liggen opgestapeld en kunnen op een dinsdag afgeleverd worden bij de vuilstort. Wel moet er binnenkort nog zand in de tuin bij. In de bakken aan de zijkant van de trap moeten ook weer nieuwe planten gezet worden. Er staan ook een paar blauwe bloempotten en die mogen de meisjes op gaan vullen met planten, waar zij voor moeten zorgen.

En tenslotte……………….de verjaardagspartijtjes waar de meisjes met enige regelmaat voor worden uitgenodigd. Malin spant de kroon. Zij heeft de meeste feestjes. Dat vinden Annika en Caitlin soms niet zo leuk, maar als ook zij op de basisschool zitten, hebben zij ook hun feestjes. Dan kan mama (of papa) regelmatig de meiden wegbrengen en halen.

Het hobbyclubje van Nicole wordt groter en groter. Wel gezellig. Een paar weken terug is ze met drie dames naar een grote hobbyzaak in Kristiansand geweest. Het was hartstikke gezellig en haar portemonnee is weer wat lichter geworden.

Aankomende zaterdag heeft ze een “treffkveld” in Arendal. Ze is van plan daar ook heen te gaan. Begint al om 5 uur en eindigt…………………..zal ergens in de vroege uurtjes zijn. Wel leuk natuurlijk.

De eigenaresse van de hobbyzaak in Arendal heeft mij gevraagd om in het najaar een “kurs” (cursus) te geven. Ze wil het borduren op kaarten gaan promoten en ik ben dus wel een beetje ervaren hierin. Binnenkort komt ze een keertje langs om eens te zien wat het allemaal inhoudt en wat je ervoor nodig hebt.

Zo dat was het weer. Veel leesplezier enne…………………graag een reactie. Vinden we leuk hoor.

Komen jullie weer even lezen.............

2011-03-27T21:40:00.011+02:00

Toen ik gisteravond op bed lag, bedacht ik opeens dat het alweer 4 weken geleden is dat er wat te lezen viel op ons blog. De tijd gaat soms ook zo snel. Nog even en dan is het 1e kwartaal van 2011 alweer voorbij.

Omdat het in de eerste week van maart vakantie was, hebben ook Annika en Malin natuurlijk een nachtje bij oma gelogeerd. Annika was heel enthousiast en wilde al heel erg vroeg naar bed. Malin wilde nog graag even met oma een spelletje doen en dan gelijk met mij naar bed. Geen probleem…………is dus ook zo gebeurd.

In de vakantie is Annika ziek geworden, maar met de nodige medicijnen gaat het nu weer goed. Ze is weer een vrolijk meisje en geniet volop. En dat ze dat ook samen met Malin doet, kun je wel zien op de volgende twee foto’s. Heerlijk sneeuwballen gooien in de plassen. En dat je je “winterpak” dan nat wordt………………..dat maakt niet uit. Mama zorgt wel weer dat die opdroogt.

Eerst was er natuurlijk nog de sneeuw, maar die ging langzaam maar zeker verdwijnen. Hoewel…………….het dooide wel, maar toch was het soms nog erg moeilijk lopen. Nicole en ik maakten nog dankbaar gebruik van onze “brodden” en de meisjes, die gingen gewoon over sneeuw en ijs of er niets aan de hand was. De afgelopen maand is de snøfrees de garage niet meer uitgeweest. Nou ja, als Hans wil knutselen in de garage, dan moet het apparaat wel even naar buiten. Anders heeft hij te weinig ruimte.

Afgelopen week werd ik het “ijs” op de oprit toch wel een beetje beu. Ben dus met een stevige schop aan de slag gegaan en na vijf dagen is de oprit nu ijsvrij. De meisjes blij, want nu kan er ook weer gefietst worden. Dus toen Hans afgelopen donderdag thuiskwam uit zijn werk, was het eerste wat tevoorschijn moest komen, de fietsen. Omdat het deze week lekker weer is, zag je opeens heel veel kinderen buiten. Met een fiets, of een step, krijten op de oprit of touwtje springen. Volop vertier dus.

Gisteren hebben de meisjes ook ontdekt dat je lekker op de rotsen kunt klimmen. Toevallig stonden Hans, Nicole en ik er naar te kijken en we hielden ons hart vast. Maar het ging allemaal goed en ze kwamen weer veilig op straat. En dat ook Caitlin het fietsen al onder de knie begint te krijgen en alles zelf wil doen, kun je wel zien op deze foto. De fiets moet natuurlijk naar boven en dat kan ik zelf. Je mag en hoeft niet te helpen.

Het leven gaat hier verder zijn gewone gangetje. Annika is samen met Nicole naar de basisschool geweest en heeft verteld dat ze in augustus komt. Ze is trouwens een echte kanjer, want het lezen gaat al heel goed. Maar ja, je hebt natuurlijk een grote zus en die helpt je. We zijn heel benieuwd of Caitlin straks ook zo snel is.

Malin doet het prima op school. Ze maakt haar huiswerk gelijk als ze uit school komt. Leest ook veel en is samen met Nicole een trouwe bezoeker van de bibliotheek. Lezen zit in de familie.

Wat nog wel leuk is om te vertellen, is dat de meisjes op de barnehage ook carnaval hebben gevierd. Caitlin was een prinses en Annika een heks. Op de basisschool hebben ze ook iets gedaan aan carnaval. Malin kon mooi de hoed van de heks gebruiken. Maar carnaval is niet zoiets als in Nederland. Geen optocht en zo.

De clubjes van Nicole en mij gaan gewoon door. En de meisjes worden ook volop aangestoken door ons. Ze knippen en plakken dat het een lieve lust is. En wat wij niet meer kunnen of willen gebruiken, verdwijnt in hun hobbykast. Nicole wordt er soms wel eens helemaal “gek” van, want alles moet bewaard blijven. Zien jullie het voor je? En natuurlijk “vermaakt” Hans zich ook. Maakt nog steeds (als het niet te koud is in de garage) houten tractors en aanhangwagentjes. En hij gaat zo af en toe ook nog op stap met de buurmannen.

Jullie zijn weer een beetje op de hoogte van ons wel en wee. Nog een maandje en dan komt oom Eric samen met Freek en Ot een lang weekend naar Noorwegen. De meisjes kijken er nu al naar uit. Ben heel benieuwd of er dan nog sneeuw ligt of dat er misschien verse sneeuw is gevallen.

Laten jullie weer een berichtje achter als je dit verhaal hebt gelezen? Vinden we altijd leuk hoor.

De tijd vliegt.................

2011-02-27T22:13:00.000+01:00

Nog één dagje en ook de maand februari is alweer verleden tijd. Maar helemaal verdrietig zijn we er niet om hoor. Deze maand is er zoveel sneeuw gevallen en vooral de laatste week was het soms bar en boos. Hans ging ’s avonds met de snøfrees aan de slag, maar ’s morgens vroeg moesten we alweer een pad maken, zodat Nicole goed weg kwam met de auto om Malin naar school te brengen. Lastig was het daarna om de oprit weer achteruit omhoog te komen, maar…………..ze is een kei en geeft niet op. Onze overburen hebben een bord met de tekst “ikke legge snø her” op een lange paal in de tuin staan, maar langs diverse kanten wordt er daar toch sneeuw weggelegd. Het bord is bijna niet meer te zien.

Misschien weten jullie het nog niet, maar Hans heeft zijn “vertrouwde” rode auto ingeruild voor een nieuwe mooie zilvergrijze. Nou ja, één dag was die mooi zilvergrijs, maar nu heeft die alweer flink te lijden gehad van de vorst en de sneeuw natuurlijk. ’s Morgens gaat hij al vroeg op stap, want op zijn werk is het behoorlijk druk. Maar de maandag- en woensdagavond houdt hij vrij. Is dan ook op tijd weer thuis. Op maandag legt hij de kids op bed, want Nicole heeft haar hobbyclubje. En op woensdag, ja dan gaan de mannen op stap. De ene keer naar Kristiansand en dan weer eens naar Arendal. En altijd komen ze weer met allerlei handig gereedschap thuis.

Gisteren heeft Hans het terras weer sneeuwvrij gemaakt. Er lag een flinke lading, ik denk wel 75 cm. Het was nog niet zo zwaar, maar vrijdag begon het een beetje te regenen en dan wordt het uitkijken natuurlijk. Want stel je voor dat je straks in de zomer geen terras meer hebt. Je wilt dan toch weer lekker buiten kunnen zitten. Het was een hele klus. Eerst alle sneeuw naar beneden en dan beneden de hele boel weer wegwerken. Maar de klus is geklaard.

Van uitrusten kwam ’s avonds voor hem niet zoveel terecht. Nicole ging met haar club om 5 uur naar Arendal voor aan “natttreff”, die georganiseerd was door Jorun’s Hobby (onze scrapwinkel). Wat ik er vandaag van heb gehoord, was het hartstikke gezellig. Ze hebben veel gelachen en Nicole kon zelfs heel goed de mopjes volgen, die natuurlijk in het Noors werden verteld. Knap hoor, ik doe het haar niet na. Maar omdat de meisjes natuurlijk de hele dag Noors praten, doen Hans en Nicole ook mee. Dus dan raak je snel vertrouwd met de taal. Het werd trouwens een latertje. In de kleine uurtjes kwam ze pas naar huis.

Woensdag werden de meisjes om twaalf uur bij de tandarts verwacht in Arendal. Anika en Caitlin voor de jaarlijkse controle, maar bij Malin wil er een kies doorkomen en de melkkies is er nog niet uit. Zit wel los. Het sneeuwde die dag verschrikkelijk hard. Met de auto haalden we Malin uit school en zijn toen maar met de bus naar Arendal gereden. Toen we uit de bus stapten, zei Annika dat ze moest plassen. Nicole liep dus snel door met Malin en Annika en ik kwam rustig achterop met Caitlin. Maar toen ik dacht bij de tandarts te zijn, bleek dat ik een deur verder moest. Ik lette natuurlijk goed op Caitlin, maar even niet zo goed op mezelf. En ja hoor, daar gleed ik van het trapje af en lag languit in de sneeuw. Blij dat er geen fotograaf in de buurt was. De tandarts heeft de kies van Malin eruit gehaald, zodat de nieuwe kies de ruimte heeft om door te komen. Ze heeft zich heel flink gehouden en verdient een geweldige pluim daarvoor.

De meisjes genieten van het leven hier in Noorwegen. De jongste twee gaan graag naar de barnehage en afgelopen donderdag vierden ze daar carnaval. Caitlin ging als prinses en Annika als een boze heks. We zijn benieuwd of er iemand foto’s heeft gemaakt. Malin komt regelmatig met een vriendinnetje thuis of gaat naar een vriendinnetje toe. Afgelopen donderdag was er in het gymlokaal een “toneeluitvoering” van de leerlingen van de vierde klas. Het was heel erg leuk vertelde ze. Er stond een foto in de krant met een verhaaltje erbij. Dat heeft ze vandaag zitten lezen. Dat lezen gaat trouwens geweldig. Ze gaat regelmatig naar de bieb om een leesboek te halen en ze leest ook aan haar zusjes voor.

En ik………………….ik vermaak me ook prima. Loop af en toe even bij Liv binnen voor een bakkie leut. Heb leuke contacten met de dames van mijn hobbyclubje. Liv breit heel veel en ze wilde me iets laten zien afgelopen maandag. Dus vroeg ze of ik even kwam. Caitlin was bij mij en ze ging mee en amuseerde zich kostelijk met de buurman en met de poppen, die Liv heeft. Liv had voor haar oudste kleindochter een Noorse trui gebreid. Natuurlijk met een rondbreinaald en ze was gestopt bij de hals. De mouwen waren ook klaar en nu moest er dus in de trui geknipt worden. Ik was heel benieuwd hoe dat zou gaan, maar het is werkelijk waar een fluitje van een cent. Dus als ik de komende winter weer ga breien, dan ga ik dat ook eens proberen. Wel eerst even oefenen op een lapje, maar ik weet zeker dat het me gaat lukken.

Toen ik vanavond aan het eten was, kwam er een telefoontje van Caitlin dat ze een keertje bij oma Ans wilde logeren. Geen probleem…..het bed dus tevoorschijn gehaald. Het was de allereerste keer dat ze hier kwam slapen. Het ging niet direct van een leien dakje, maar om half 10 is ze toch in slaap gevallen. Morgen hoeven we niet vroeg op, want de meisjes hebben wintervakantie. Lekker uitslapen dus en de dag niet beginnen met sneeuwruimen.

We merken dat ons blog niet meer zo veel gelezen wordt. Of misschien lezen jullie het wel, maar geven geen reactie meer. We willen nog even doorgaan, maar denken er over om juli 2011 te stoppen met ons blog. Mocht er iets heel speciaals zijn, dan vertellen we dat natuurlijk.

De hoogste tijd voor een update van ons wel en weer in Noorwegen.

2011-02-06T11:26:00.001+01:00

Nadat de jongelui weer thuis waren gekomen van hun tripje naar Nederland ben ik ’s maandags met het vliegtuig naar Nederland vertrokken. De belangrijkste reden dat ik ging was het aanvragen van een nieuw paspoort. En dat is me binnen een week gelukt. Kostte wel wat meer, maar dan heb je ook wat. Eind 2010 was mijn broer 40 jaar getrouwd. Ze hadden geen plannen voor een groot feest, maar een etentje gaat er natuurlijk altijd in. Heb natuurlijk ook weer heel wat hobbyspulletjes ingeslagen.

Maar voordat ik verder ga met vertellen, wil ik jullie eerst laten weten dat Hans per 1 oktober aan een nieuwe baan is begonnen in Arendal. Het bedrijf waar hij voor werkt, was hem niet onbekend. Vanaf medio februari 2010 was hij hier al begonnen omdat er weinig of geen werk was bij zijn oude firma. Hij werd dus “uitgeleend” en dat beviel hem zo goed, dat hij is gebleven toen hem een baan werd aangeboden en zijn oude baas hem op dat moment niets kon bieden. Uit de verhalen, die ik zo hoor, bevalt het hem prima. Hij kan ook uitgezonden worden en dat is al gebeurd. Onverwachts een weekend naar Nederland voor een klus in Rotterdam. En dan ga je natuurlijk lekker slapen bij je ouders. Groot gelijk hoor!

Toen ik weer terug ging naar Noorwegen waren ze blij me te zien. De hele familie, met uitzondering van Malin, zat in de lappenmand. Was dus gelijk aanpakken en verzorgen. Geen probleem, het is me gelukt en gelukkig ben ik niet het slachtoffer geworden.

De clubjes van Nicole en mij gaan hartstikke goed. Iedere maandagavond komen er gezellig wat dames bij Nicole. Ze maken de mooiste dingen, leren veel van elkaar en natuurlijk wordt er volop gekwetterd. Hans is dan druk om zijn “meiden” naar bed te loodsen, zodat hij daarna nog een rustig avondje heeft. Op woensdagavond heeft hij zijn “avondje”. Vaak gaat hij dan met de buurmannen op stap. Bij mij komen dan een vijftal Noorse dames, die het kaarten maken onder de knie willen krijgen. En dat gaat steeds beter. Ze zijn zelfs zo enthousiast, dat we in november een weekendje naar de Kreadoe in Utrecht zijn geweest. Was voor mij wel vermoeiend. Moest het Nederlands vertalen naar het Noors en andersom. Maar het is me gelukt en we hebben veel gekocht en veel plezier gehad.

Met de meisjes gaat het ook prima. Toen de eerste sneeuw was gevallen, zijn Hans en Malin erop uitgetrokken om de skies weer uit te proberen. Ze hoeven niet zo ver te rijden. Eten en drinken gaan mee en het is genieten voor die twee. Annika is trouwens ook een keertje meegeweest, maar Caitlin wacht nog een jaartje.

Eind november hebben we de 4e verjaardag van Caitlin gevierd. Natuurlijk heeft Nicole hier foto’s van gemaakt. Misschien krijgen jullie die nog wel een keertje te zien. Voor de 1e keer had ze ook vriendinnetjes van de barnehage uitgenodigd. Ze vond het helemaal geweldig. Er was volop te snoepen en te drinken, want dat is hier de gewoonte. Annika en Malin hebben regelmatig feestjes. Ze worden erheen gebracht door mama of papa. Malin had laatst een feest in Jumbo Lekeland. Een groot speelparadijs. Drie meisjes van haar klas gaven daar hun verjaardagsfeest. En dat ze heeft genoten, merkte we aan de verhalen.

We waren ook weer uitgenodigd om deel te nemen aan een kerstmarkt in Sandoya. Was ik vorig jaar ook geweest, maar dit jaar waren Hans en Nicole ook van de partij. Nicole met haar scrapkaarten en Hans met zijn eigengemaakte houten tractoren met aanhanger. Degene, die het beste zaken heeft gedaan, was Hans. De tractoren gingen als zoete broodjes van de hand. We hadden nog niet eens alles uitgepakt, of er was al een tractor verkocht. De meisjes zijn die dag bij Liv en Gunnar geweest. En daar hebben ze van genoten. Natuurlijk heeft papa ze nog even opgehaald, zodat ze even een kijkje konden nemen. En Annika won zelfs nog een prijsje toen ze een amandel vond in haar rijstepap.

In december was er natuurlijk het feest van Santa Lucia op de barnehage. Zoals de andere jaren mocht ik ook weer mee. Malin werd daarom samen met ons buurmeisje naar school gebracht en wij gingen al glibberend en glijdend op weg. Dat het glibberen en glijden was, kwam doordat het de nacht ervoor flink had geregend op de sneeuw en toen kwam de vorst er nog eens overheen. Gelukkig hebben we “brodders” (soort spijkerbandjes) onder onze schoenen, maar het was echt een gevaarlijke tocht. Terug konden we met iemand meerijden, die ons weer veilig thuisbracht.

De 1e adventszondag viel op 28 november. Voor mij een bijzondere dag, maar ook voor de Noren. Want de huizen werden weer versierd met lichtjes enz. Ja, kerst is hier echt een heel bijzonder en schitterend feest. In de winkels vind je allerlei artikelen speciaal voor de kerst. En je krijgt ook ontzettend veel reclame in je brievenbus. De meisjes maakten intussen een verlanglijst voor de kerstman. Sinterklaas komt niet in Noorwegen. Die vind het hier te koud. En dit jaar was het heel bijzonder, want opa en oma kwamen speciaal voor de kerst naar ons toe. Het was hier een witte kerst en omdat de meisjes vakantie hadden, hebben ze natuurlijk genoten van de aanwezigheid van opa en oma. Ze gingen mee wandelen, deden spelletjes en natuurlijk moest oma ook voorlezen. Daags na kerst vertrokken ze weer naar Nederland.

Bijna was het jaar weer ten einde. Oud en nieuw is hier niet zo’n groot feest. Wel is er natuurlijk vuurwerk. Vorig jaar werd er heel veel afgestoken op het plein voor het gemeentehuis, maar dit jaar was er in onze straat ook heel veel mooi siervuurwerk te zien. Nicole had de meisjes beloofd dat ze om iets voor twaalf uur uit bed mochten komen om dat moois te bekijken. Ze vonden het helemaal geweldig en gingen van de ene hoek naar de andere hoek in de kamer. Nieuwjaarsdag is voor de Noorse bevolking een dag om de vlag uit te hangen, want de overheid heeft de 1e januari benoemd tot officiële vlagdag. Leuk om te weten misschien.

Vrijdag, 23 januari, waren Hans en Nicole uitgenodigd voor een etentje bij een Canadese vriendin en haar man. Net voordat ze weg wilden gaan (ze werden rond de klok van 18.00 uur verwacht) bleek dat Annika koorts had. Ze zijn toch op weg gegaan, omdat ze wel wisten dat ik zou bellen als het erger zou worden. Maar met een beetje extra aandacht, wat vertellen over vroeger en een filmpje kijken, gingen ze allemaal om half 9 naar bed. Annika was dan ook de 1e die ziek werd, want de dagen erna volgden Malin en Caitlin. Hoesten, koorts, geen eetlust en gewoon lekker liggen in de bank was het beste. We hoorden dat er heel veel kinderen ziek waren. Ook hadden ze een beetje last van hoofdpijn. Maar dat hoorde bij het ziektebeeld. Caitlin ging ook klagen over oorpijn. Gelukkig was dat snel verholpen, toen ze van de huisarts antibiotica kreeg.

Gelukkig waren ze allemaal beter toen Annika op 30 januari haar 6e verjaardag vierde. ’s Morgens ging ik op de koffie. Ze werd verwend met een mooie rugzak, een mooi etui, een brandweerstation en mooie kaarten uit Nederland. Van opa en oma was er ook een dikke envelop met een cadeau en mooie kaart erin. Vanaf augustus is ze op de barnehage “forskolebarn” en wordt ze dus voorbereid dat ze in augustus 2011 naar de 1e klas gaat. Malin zit nu in de 2e klas. Het gaat prima. Juffrouw Elisabeth is tevreden over haar. En geloof het of niet………..in augustus 2012 gaat ook Caitlin naar school. Want november 2012 wordt ze ook 6 jaar. Ja, de tijd gaat snel. In gedachten zie ik dat kleine meisje al gaan met een grote rugzak.

Zelf hoop ik dit jaar 70 te worden in augustus. Heb daarom een aantal familieleden uitgenodigd, die dit jaar ook wat te vieren hebben zoals mijn broer Ton (is in januari 65 geworden), zwager Rien wordt in maart 70, mijn schoonzusje Lucy wordt in juli 65, Liv (mijn overbuurvrouwtje) wordt in juli 70, Adje en Leo vieren in augustus hun 45 jarig huwelijksfeest en tot slot hoopt Leo eind oktober ook 70 te worden. Mijn jongste broer Rob gaat eind dit jaar met pensioen. Een mooi moment voor een feest en ik heb iedereen dan ook uitgenodigd om dit te komen vieren in Noorwegen.

Bij dit verhaal zitten geen foto’s maar ik denk dat jullie het ook wel leuk vinden om te lezen wat hier allemaal wel of niet gebeurt. En voor ons is het een soort van dagboek geworden.

Veel leesplezier en tot een volgende keer.

Ans

Jongelui weer thuis............dan ga ik nu een weekje weg

2010-10-10T21:42:00.000+02:00

In de nacht van vrijdag 8 op zaterdag 9 oktober zijn de jongelui weer thuisgekomen. ’s Morgens waren ze al op tijd vertrokken vanuit Rijsbergen. En het is toch iedere keer weer spannend of ze wel op tijd bij de boot zullen zijn. Want je kunt zomaar in een file terechtkomen en de boot wacht echt niet. Maar het is goed gegaan. Onderweg hebben ze bij Hamburg wel een stukje stapvoets gereden, maar daarna ging het prima.
Ik was wel wakker gebleven en lag dus ook laat op bed. We hebben allemaal lekker uit geslapen en zo rond de klok van 11 uur ben ik boven koffie gaan drinken. En dan komen natuurlijk de verhalen. De meisjes hadden geslapen in een nieuw bed bij opa en oma, ze zijn naar het bos geweest en hebben veel paddenstoelen gezien, een dagje naar de Beekse Bergen en ook nog naar een speelparadijs in Breda. Kortom de meiden hebben genoten, maar ze waren wel blij dat ze weer thuis waren. De kast met speelgoed ging open en in korte tijd lag er een flinke hoeveelheid op de mat in de kamer.

Hans en Nicole hadden ook een flinke hoeveelheid levensmiddelen meegebracht en voor mij waren er gemberontbijtkoeken en custardpoeder. Als ik dus terug ben van mijn vakantie, zal ik weer eens lekkere vanillevla gaan maken.
Vanmiddag hebben we nog even een wandeling gemaakt. Het zonnetje scheen, was wel een beetje fris, maar dan doe je maar een extra vestje aan. Je kunt hier al goed zien dat de herfst er nu is. Heel veel bladeren zijn al verkleurd. Prachtige dat rood met lichtgeel en oranje. Als we naar het stadje gaan, heb je aan de rechterkant een pad naar boven lopen en we waren altijd al benieuwd waar dat uitkwam. Caitlin bleef bij papa thuis en wij hebben dat pad dus eens even gelopen. Het kwam uit bij het kerkhof, maar je kon er verder langs lopen en dan kwam je weer uit bij de Rema 1000. Even verderop nog een “onbekend” pad, maar dat kwam uit bij een huis. Annika wilde nog even langs het huis van een vriendinnetje gaan en dat hebben we dus gedaan. Aan het einde van het weggetje werden we getrakteerd op een schitterend uitzicht. We zagen in de verte de fjord liggen.
Thuisgekomen heb ik alle spullen bij elkaar gezocht, mijn koffer ingepakt, samen met Nicole mijn boardingpass uitgedraaid en morgen vertrek ik voor een weekje naar Nederland. Ga bij de gemeente Den Haag een nieuw paspoort aanvragen, we hebben een dineetje in Etten-Leur (40 jarig huwelijk van mijn broer en zijn vrouw) en ik ga ook nog een dagje naar Rotterdam naar een maatjesdag. Ik ben lid van een hobbyclub en regelmatig wordt er een dag georganiseerd, waar dan heel veel leden bij elkaar komen. Dinsdag de 19e oktober vlieg ik ’s morgens weer terug.

Herfstvakantie in Noorwegen en dan gaan we naar Nederland!

2010-10-04T14:28:00.000+02:00

Mijn kleindochters hebben het er de hele week al over. Nog ………nachtjes slapen en dan gaan we naar Nederland. Hier is nu herfstvakantie, maar voordat het zover was, moest er natuurlijk nog van alles gebeuren. Hans is al een paar weken druk in de garage om houten tractortjes te maken met aanhangwagentjes. Hij wil die straks gaan verkopen op de kerstmarkt in Borøy. Ook ik heb al een flink aantal kerstkaarten gemaakt, die daar, heel misschien, in de smaak vallen bij de Noren en die ze dan zullen kopen.

Maar we hadden deze week nog een ander klusje, want er lag “beneden” nog heel veel hout dat naar “boven” gebracht moest worden. Woensdagmorgen begonnen Nicole en ik dus met goede moed. Kregen hulp van Annika en Caitlin, die met een plastic zak ook iedere keer een stukje hout naar boven brachten. En ook ’s middags kregen we nog wat hulp. Malin en haar vriendinnetje en toen onze overbuurvrouw Liv zag dat we druk bezig waren, had ze ook zin om te helpen. Dus toen we om een uur of 4 stopten, lag er al heel wat hout boven. Nog niet alles, maar de volgende dag hebben we het samen afgemaakt. We moesten toch “thuisblijven” want de schoorsteenveger kwam. Net voordat het die avond ging regenen, lag alles veilig en droog onder “zeil”.

Dus vrijdag was Nicole nog druk met wassen, strijken, inpakken, opruimen…………….jullie kennen dat vast wel als je met de hele familie er een paar dagen tussen uit gaat. Zaterdag heeft Hans de garage opgeruimd, de auto’s nagekeken en in de garage gezet, de meiden nog allemaal in bad, frietjes eten en toen op tijd naar bed. Want zondagmorgen liep de wekker voor hun al om 5 uur af.

Ik hoefde niet wakker te worden, maar natuurlijk wil je ze toch uitzwaaien en ……….en je wordt vanzelf wel wakker als je de kindervoetjes hoort. Toen ze vertrokken regende het al behoorlijk en dat is de hele dag zo gebleven. Om 4 uur ’s middags was er al 86 mm gevallen en nu…..het is maandag half drie regent het nog. Maar de jongelui hebben er weinig last van gehad. Kreeg zelfs een sms-je dat ze de zonnebrillen op hadden in de auto. Om half 10 kwamen ze aan in Rijsbergen waar opa Leo en oma Adje al vol ongeduld stonden te wachten.

Even terug over de regen. Naast ons huis is pas een dubbele woning gebouwd. Daar woont een Pool met zijn vrouw. Waar wij al een beetje “bang” voor waren, is gisteren dus uitgekomen. Er kwam zoveel water van de berg dat hij heel wat geultjes heeft gegraven om het overtollige water maar weg te krijgen. Hij is daar mooi een paar uurtjes zoet mee geweest. Ook de gemeente (ja op zondag) kwam nog even een helpende hand bieden. En vanmorgen zag ik een tractor die op de weg druk bezig was met “schrapen”. Waar dit voor dient…………daar heb ik geen idee van. Maar het zal wel een doel hebben. En het regent nog steeds. Heel apart, toen de jongelui in maart naar Nederland gingen, viel er heel veel sneeuw en nu………………..heel veel regen. Volgens Gunnar is het heel ongebruikelijk dat er zoveel regen is gevallen.

Gisteren werd ik uitgenodigd bij mijn overbuurtjes Liv en Gunnar. Toen het om 3 uur even wat minder regende, ben ik snel gegaan. Had mijn breiwerkje (ja Malin…..jouw trui) meegenomen en voordat we om 4 uur aan tafel gingen, zijn we lekker bezig geweest. Gunnar had het volgende gekookt:

1. Toastje met room, stukjes gesneden ham, bessengelei en als versiering een groen mintblaadje
2. Eland-rollade met aardappelen, diverse groenten, hele aparte rode saus
3. Crème brulee
4. Koffie met een klein glaasje likeur.
En natuurlijk dronken we bij het diner een glaasje wijn.

Natuurlijk wens ik Hans, Nicole en de meiden een fijne vakantie, maar opa en oma zullen er vast ook volop van genieten. Heb wel gehoord dat ze heel veel leuke dingen gaan doen, dus dat hoor ik a.s. zaterdag vast wel. Als ze volgende week weer terug zijn, vertrek ik maandag met het vliegtuig ook voor een weekje vakantie in Nederland.

Groetjes oma Ans

Dagje er tussen uit

2010-06-26T23:20:00.003+02:00

Vandaag was er een boerenmarkt in Kragerø. Omdat ik (oma Ans) wist dat er een echtpaar uit Iveland, die Nederlandse kaas maken hier in Noorwegen, daar ook zou zijn en ik wel zin had in een stukje komijnenkaas, had ik gisteren eens uitgezocht hoe ik moest reizen. Dit echtpaar is vier jaar geleden vanuit Haarlem verhuisd naar Iveland. Zijn daar na een paar maanden begonnen met een kaasboerderij, die onder grote belangstelling door de burgemeester is geopend.
Dus vanmorgen stond ik om half 10 bij de bushalte en kocht een kaartje. Kostte me 75 kr (ongeveer 10 euro). Na zo’n 20 minuten kwamen we aan in Vinterkjær. Dit is een verzamelplaats aan de E18, waar bussen uit alle richtingen zich verzamelen. Mensen stappen over en de bussen gaan weer verder. Ik stapte over op een bus van de Sørlandsexpressen, die me naar het volgende punt bracht. En dat was Tangen. Was intussen al zo’n 3 kwartier onderweg. Ja, ik weet het met de auto gaat het best wel sneller, maar in de bus kun je van het schitterende uitzicht genieten. En dat uitzicht was prachtig. In Tangen weer overstappen en na ruim een uur was ik in Kragerø.

En daar was het ontzettend druk. De bus stopte bij de haven en overal, ja werkelijk overal zag je boten en bootjes. Echt een ontzettend gezellig plaatsje. Eerst even uitgezocht waar de markt was en toen ik dat wist, kon ik genieten van een lekker Noors kopje koffie met wat lekkers erbij natuurlijk. Intussen de bedrijvigheid op het water bekijken.

Maar na een uurtje aan mijn wandelingetje door het plaatsje begonnen en na een kwartiertje kwam ik aan op de markt. Ook daar was het gezellig. Denk dat dat ook een beetje komt omdat het toeristenseizoen en de zomer is begonnen. Overal was er muziek, je zag mensen op terrasjes pizza’s, ijsjes of andere lekkernijen eten.

Bij de kraam van Miriam mocht ik eerst van alle kaas proeven. En jullie begrijpen het al, ik kon niet kiezen. Dus…………….jawel van alle smaken iets gekocht. Miriam vond het wel goed natuurlijk. Haar buren uit Iveland waren er ook. Deze mensen komen oorspronkelijk uit België en omdat ik in Nederland bij de Belgische grens heb gewoond, hadden we natuurlijk gelijk gespreksstof. Hij is een paar maanden terug gestart met het maken van hele aparte meubels. En ook dat gaat prima. Leuk om te merken dat de Nederlanders het hier naar hun zin hebben en goede banen hebben. Heb er heerlijk staan kletsen en tussen de bedrijven door werden er natuurlijk ook nog klanten geholpen. Als je op een bondensmarked iets koopt, krijg je geen plastic tasje op de gekochte waar in mee te nemen, maar een papieren tasje met daarop vermeld Bondesmarked.

Nadat ik afscheid had genomen, heb ik op een terrasje genoten van een heerlijke boterham met een glas water. Op de terugweg naar de bushalte nog even hier en daar een winkeltje bekeken (ze hadden echt hele leuke hebbedingetjes) en zat ik op tijd (om 3 uur) weer in de bus. De winkels waren intussen allemaal dicht (sluitingstijd 2 uur op zaterdag) en zo begon ik aan mijn terugreis. En wat heb ik genoten van al dat moois. Na iedere bocht krijg je weer een andere kijk op Noorwegen. Zag ook nog snel de veerboot van Kragerø naar Jomfruland (eiland voor de kust). Hoorde van een mevrouw in de bus dat het daar schitterend is. Dus………………..als jullie me missen, dan kun je me daar misschien vinden.

De terugreis verliep voorspoedig. Toen ik in Kragerø in de bus stapte, belde de chauffeur al naar de bus in Tangen, dat die moest wachten. Hij had een passagier voor Tvedestrand. We kwamen iets te laat aan, maar de bus stond er nog. Zo ging het ook weer de volgende keer en toen in ik Vinterkjær aankwam, kwam de chauffeur al naar me toe en vroeg of ik degene was die naar Tvedestrand moest. Ja, ik moet eerlijk zeggen dat de buschauffeurs hier echt wel weten wat service is. Ze helpen je ook met het in de bus zetten van je koffer. Van mij krijgen ze een dikke pluim.

Ik was na een korte wandeling om half 5 weer thuis. Hoefde geen warm eten te maken. Was uitgenodigd bij mijn dochter voor een heerlijke maaltijd met elandvlees. Kortom…..het is weer een geweldig dagje geweest.

Het laatste reguliere blogberichtje.....

2010-06-13T23:51:00.000+02:00

....., want na deze ga ik alleen nog onze hoogtepunten vertellen. We hebben hier natuurlijk ook een gewoon leventje opgebouwd en om nu om de zoveel weken onze dagelijkse beslommeringen op het web te gooien... Maar de bijzondere gebeurtenissen blijven altijd leuk om te vertellen, dus daarom voortaan (na deze "reguliere") de hoogtepunten.

Maar goed, waar waren we gebleven? De dag na Hans zijn verjaardag. Hij heeft zijn collega's kunnen verblijden met 60 muffins in 3 verschillende smaken. En daar houden de Noren wel van, snoepen. En dat is weer goed voor de tandarts, waar ook wij weer een bezoekje aan hebben gebracht. Met z'n vijven op controle, het was een drukte van belang in de behandelruimte.

Caitlin, die als eerste in de stoel sprong

Annika, die net als haar jongste zus, niets had

Malin, zij had een klein gaatje

Pappa en mamma hadden wel het een en ander wat moest gebeuren, dus hebben we een nieuwe afspraak gemaakt voor half juni. Tja, met een zwak gebit zal dat altijd wel zo blijven, denk ik.

Verder is het een rustig weekje geweest. Donderdag 13 mei was het hemelvaartsdag, dus vrij van school, barnehage en werk. De meiden en ik hebben weinig gedaan, bij oma Ans op bezoek geweest. Hans is met z'n vriend en buurman, Kenneth, op stap geweest. Er werd een veteranbiltur geörganiseerd. Onze buurman heeft een zeer bejaarde Volkswagenbus uit de jaren 70, die er overigens picobello uitziet. Daar hebben ze dus een mooie tocht mee gemaakt, samen met een heleboel andere oude voertuigen.

Eerst moeten ze natuurlijk allemaal verzamelen...

... en elkaars voertuig bewonderen...

en dan kunnen ze op stap. Hans heeft een hele leuke dag gehad.

Op zaterdag 15 mei zijn we weer voor het eerst echt de tuin ingeweest. Het was hard nodig. Het gras had een maaibeurt nodig en vooral de schuine kanten van ons perceel zijn altijd moeilijk te maaien. Hans heeft wel zo'n bosmaaier, maar je moet goed je evenwicht houden als je met zo'n zwaar ding om je nek op de heuvel staat. Uitkijken dat je niet wegglijdt als je van die zeisbewegingen maakt. Ik heb me bij de platte gedeelten van het gras gehouden. En na een uurtje of wat, was ons perceeltje weer helemaal op en top.

Maandag 17 mei was het hier weer feest in Noorwegen: Grunnlovsdagen, waarop in 1814 de Noorse grondwet werd bekrachtigd.

(foto geleend vanuit Wikipedia)

Vanuit school en barnehage werden de meiden eigenlijk verwacht om mee te lopen in de optocht. Maar het miserde ontzettend, Malin had nog steeds een gipsen been, wat niet nat mocht worden, een eind lopen, daar werd ze te moe van. En we hadden wel een rolstoel, maar die was van stof en mocht ook niet (te) nat worden. Bovendien, zo'n rolstoel heuvel op en heuvel af duwen... pfff. We besloten om lekker thuis te blijven en het volgend jaar weer te proberen. De hele dag hebben we lekker aangekeuteld en om 4 uur zijn we naar de overkant gewandeld, waar we verwacht werden bij Gunnar en Liv.

Daar mochten we lapskaus komen eten, een heerlijke Noorse stoofschotel. Gunnar en Liv waren in prachtige Noorse klederdracht en hun huis was prachtig aangekleed.

Wij hadden voor het eerst de Noorse vlag uitgehangen, dat wilden de kinderen graag. Al met al is het een leuke dag geworden.

De volgende dag voelde ik me niet zo lekker. Misschien had ik niet 3 keer op moeten scheppen, maar ja, het was ook zo lekker. En dan die kiwitaart als toetje, mmm....... Maar goed, je moet door, dus nadat de jongste twee op de barnehage zaten, ben ik met Malin en oma Ans naar het ziekenhuis gereden. Vandaag mocht het gips eraf!

Een beetje knippen....

... een beetje zagen...

....en twee sterke handen bevrijdden Malin van het gips.

Er werden natuurlijk nog foto's gemaakt van haar enkel, maar die zagen er goed uit.

Nu moet ze weer leren om te lopen. Maar dat moet natuurlijk z'n tijd hebben.

Nadat ik Malin op school heb afgezet rond een uurtje of 10 zijn ons mam en ik naar het tuincentrum in Holt gereden. Daar hebben we heel wat plantjes en bloemen voor in de tuin gekocht. Zo wordt de boel een beetje opgefleurd en komt er wat kleur in de tuin. Naderhand zijn ons mam en ik koffie en thee met gebak gaan eten in Grisen en we spreken af dat we elk jaar op de 18e mei (de sterfdag van ons pap) ons tuintje opfleuren. De lente kan tenslotte beginnen!

Je kan er natuurlijk niet vroeg genoeg mee beginnen en je moet er even de tijd voor nemen, maar ik heb donderdags het verjaardagskaartje voor Malin alvast gemaakt.--- klik hier ---- dan kunnen jullie 'm vast bewonderen. Maar niets verklappen aan Malin hoor! Heb gezellig bij ons mam in de hobbykamer gezeten. 's Avonds ben ik met Hans nog naar Lekeland in Arendal gereden, ook alvast voor Malins verjaardag. Er is daar ryddesalg (uitverkoop) want ze gaan verhuizen. We hebben dus onze slag geslagen. Als we terug thuis komen, zijn de meiden een film aan het kijken, "die bijna afgelopen is", dus mogen ze die nog wel "even" afkijken. Het wordt natuurlijk een latertje!

Ons huis is rood met groene kozijnen en deuren. Dat groen willen we graag wit hebben, dus gaan we op zaterdag 22 mei naar Brokelandsheia om verf te kopen. Hans begint meteen met afbijten, krabben en schuren als we weer terug thuis zijn. Ik begin daarna met schilderen.

Hans heeft de ramen eruit gehaald, dat schildert wat makkelijker.

Zie je het verschil? Van saai groen naar fris wit!

En zo ziet dat er van binnenuit uit.

Hans gaat maandag na het eten nog een klein toertje maken met z'n meiden. Het schilderwerk moet toch drogen.

Als ze terugkomen, laat Malin zien wat ze kan. Ze gaat zonder krukken! En ze is helemaal trots! En wij natuurlijk ook.

Het gaat nog een beetje wankelig (logisch) en ze is wel gauw moe. Daarom gaat ze 's woendags niet naar school, want ze gaan på tur. Bovendien is het maar 2,5 uurtjes en die mag ze best missen zei de juf. In plaats daarvan gaan we even op bezoek bij oma Ans, want er komt Nederlands bezoek. Een hobbymaatje van ons mam is op bezoek in Noorwegen en komt gezellig even kletsen.

Donderdagsavonds "genieten" we van de Nederlandse inzending van het songfestival. Dan ben ik blij dat we nog een optie hebben met Noorwegen. Vind ik persoonlijk ook niet alles, maar alles beter dan Sieneke. Maar dat is natuurlijk mijn persoonlijke mening ;-)

Onze kids zouden heel graag voor een diertje zorgen. We hebben de boot een beetje af kunnen houden, mede doordat ze het er nog niet over eens waren, wat het dan precies moest worden. Maar nu is dan toch de knoop doorgehakt tussen de 3 zussen, het wordt een vogeltje. Ik ben al het een en ander gaan lezen op het internet over de "undulat" (grasparkiet) en met Malin ben ik vrijdags na schooltijd bij de plaatselijke dierenhandel gaan kijken. Het wordt in eerste aanschaf (natuurlijk) een dure aangelegenheid. Bovendien wordt aangeraden om zelf de parkiet uit te gaan zoeken en in de dierenwinkel zaten geen vogeltjes. Die kon de eigenaar wel bestellen, maar daar ben ik een beetje huiverig voor geworden. Ik wil ze graag zelf uitzoeken. Niet dat ik nou zo'n goed oog heb voor vogels, maar toch. Gelukkig gaan de kids hierin mee, dus wordt het hele verhaal vogel nog even uitgesteld.

Nu Malin weer blootvoets door het leven gaat, kan ze ook weer gaan fietsen. Bovendien is dat natuurlijk goed voor de spieropbouw en ze geniet ervan, niet onbelangrijk! We spreken af dat we elke avond na het eten even naar buiten gaan om te fietsen.

Op zaterdag 29 mei is er in het stadje een Volvotreff. Het was prachtig weer en er blonken dan ook heel wat Volvo's op het parkeerterrein van de bussen.

Hans en ik zijn hier ook vertegenwoordigd met mijn oudje, een Volvo 245 stationwagon. We hadden een prachtig plaatsje gekregen.

Natuurlijk kijk je zelf ook rond, zoals ook de bezoekers. Wat zijn er door de jaren heen toch een hoop verschillende Volvo's gemaakt.

En ze waren er eigenlijk allemaal wel te vinden. Zeker de hele oude, waren prachtig.

Met een hele stoet ging het uiteindelijk door het oude stadsdeel van Tvedestrand. En dat was erg leuk....

... hè Hans?!

's Avonds hebben we genoten van het eurovisie songfestival. En wat is het weer een goed liedje, wat gewonnen heeft. Onze favoriet voor dit jaar: Duitsland. Een welverdiende overwinning wat ons betreft, prima gedaan Lena.

En als ik dan even boven ga kijken of de meisjes al slapen, vind ik Caitlin half in het bed bij Annika. Het is net alsof ze in bed wil stappen en dan opeens in slaap valt!! Echt ze sliep als een roos, niet te geloven! Ik heb haar maar bij haar zus gelegd, want zo de nacht doorbrengen, lijkt mij niet confortabel :-))

De eerste week van juni was het prachtig weer en we zijn dan ook weer volop buiten bezig geweest. Hans schildert, ik ben in de tuin bezig (gras maaien, onkruid plukken) en de meiden spelen buiten. Wel wordt er vanaf 2 juni bij de kommunale diensten gestaakt. Dat betekent, op het kommunehus, de bibliotheek en de barnehages. Gelukkig wordt er op Bøklia alleen op de smågruppe (de "kleine" afdeling) gestaakt en kunnen Annika en Caitlin gewoon op de barnehage gaan spelen. Het wordt op een gegeven moment wel kritisch, wat ook de schoonmaakdiensten daar zijn aan het staken. Gelukkig worden de partijen het eens en kan er weer gespeeld worden in een schone omgeving.

Zoals ik al zei, Hans was weer volop aan het schilderen. Hier met zonnebril op, want wit, tja... je wordt verblind hè door de zon.

Maar hoe vinden jullie onze ingang geworden? Prachtig toch! Ik ben er zo blij mee!!

Kijk en dat durf ik dus niet, hè! Zoooo hoog!! Hans kan de ladder van de buurman lenen en begint aan de daklijsten en het raam van onze slaapkamer. Het wordt wel weer een heel ander zicht.

Omdat Malin in de zomervakantie jarig is en er dan misschien veel klasgenootjes op vakantie zijn, besluiten we haar verjaardag zaterdag 19 juni te vieren. Er moeten natuurlijk uitnodigingen gemaakt worden en daarvoor gaan we zaterdag 5 juni voor op stap. We kopen papier in het stadje en zondagsmiddags gaan we hiermee aan de slag. Ze stuurt zelf haar vriendinnetje naar huis, want "met Helene spelen kan ik altijd nog,maar deze uitnodigingen moet ik nu wel even maken, want die moet ik morgen uitdelen op school", aldus Malin. Ze heeft ontzettend goed meegeholpen en ze zijn dan ook erg leuk geworden.

Malin schrijft zelf de naam van de genodigde en haar eigen naam. Ze plakt alles in en schrijft de enveloppen. Annika helpt ook nog heel eventjes mee door de kaartjes in de enveloppen te doen. Goed gewerkt, meiden!

Dinsdags 8 juni was het 's middags sommerfest op de barnehage. Er waren pølser med brød, de kinderen konden lekker spelen en er werd heel mooi gezongen.

Er hing zelfgemaakte kunst aan de muren, er was een loterij (helaas niets gewonnen)....

... en er werd ijs gevist! En gevangen natuurlijk!

Voor Annika was het donderdag een dag waar ze een hele week naar uitgekeken heeft. Ze mocht met haar vriendinnetje Cora naar huis tot wel 7 uur 's avonds. "Dan mag ik daar ook blijven eten!" Ze heeft genoten. Malin had ook een vriendinnetje mee naar huis gebracht, Nora en Caitlin kon spelen met haar vriendin Selma. En ik heb lekker zitten kletsen met mijn vriendin Lise!

Het is een heel lang bericht geworden, maar jullie zijn weer een beetje op de hoogte. Zoals ik al zei, was dit het laatste reguliere blogberichtje. We gaan even een pauze inlassen en genieten van de zomer. Natuurlijk worden de hoogtepunten hier nog verteld. Ik hoop dan ook dat we nog steeds lezers hebben, die het leuk vinden om ons te volgen.

FIJNE ZOMER ALLEMAAL!!

Hans, Nicole, Malin-Anna, Annika-Elise, Caitlin-Elena

en oma Ans

Fietsen, een gipsen been en de lente zet door en Hans is jarig!

2010-05-12T17:33:00.000+02:00

Een maandje geleden had ik het laatste blogberichtje geplaatst. Tijd voor een nieuwe, toch?

Het weekend waar we gebleven waren, is een heel mooi weekend geworden. Het was prachtig weer. Zaterdags zijn Hans en ik met de jongste 2 (Malin was naar een verjaardagsfeestje) naar Arendal geweest om voor ze een nieuwe fiets te kopen. Malin had vorig jaar al een nieuwe gekregen en Annika en Caitlin waren nu aan de beurt voor een nieuwe goede fiets. Papa moest hem natuurlijk meteen in elkaar zetten en net voor het eten kon er nog even gefietst worden.

Zondags, de 11 april hebben de meisjes eerst zitten schilderen. Annika had voor haar verjaardag een heel leuk, maar heel wit serviesje gekregen. Gelukkig zat er verf bij, zodat het heel mooi geschilderd kon worden. Ieder nam een kopje en schotel voor zijn rekening en de theepot, suikerpot en melkkannetje zijn verdeeld.

Hoe vinden jullie het geworden? Kleine kunstwerkjes, toch?!

Rond 10 uur waren Annika en Malin alweer aan het fietsen.

En Caitlin keek vanaf grote hoogte toe.

Ondertussen heeft Hans alle auto's weer van zomerbanden voorzien. Da's toch ook altijd weer een hele klus, hoor. Naar de zolder van de schuur, 4 zomerbanden naar beneden schouwen, winterbanden eraf, zomerbanden erop. En dan de winterbanden weer terug naar de zolder brengen. En dat dan 3 keer!! Hij was wel moe na afloop. Logisch hè?!

's Middags zijn we naar Tjenna gegaan. Er lagen nog wel wat dunne ijsschotsjes in het water en Malin probeerde ze eruit te vissen.

Maandag en dinsdag is er niet zoveel bijzonders gebeurd. Hans kon op de quad naar zijn werk en ik ben dinsdagsavonds naar een treffkveld bij Joruns hobbyhjørnet geweest. Gezellig met een aantal kwebbelende vrouwen scrappen! Op woensdag krijgt Hans het bericht dat hij tot de vakantie in Arendal blijft werken. Ik weet eigenlijk niet of ik dat al vermeld had, maar hij is door z'n werkgever uitgezonden naar een bedrijf in Arendal en dat bevalt hem stiekum heel erg goed. Heel interessant werk en leuke collega's.

De donderdag staat in het teken van de vulkaanuitbarsting in Ijsland. Gelukkig hoeven we nergens naar toe en komt er binnenkort ook niemand naar ons. Wat wel leuk is, is dat er weer een "lekker" pakket uit Nederland komt met allemaal lekkernijen zoals beschuiten, schuddebuikjes en ontbijtkoek. Ja dat "missen" we nog wel hoor.

Vrijdags een gewone dag wederom. Hoewel het staartje... Malin zit met haar knieën op de schommel en springt er achteruit vanaf. Ze valt en doet haar enkel zeer. Ze kan er niet op staan, dus zeggen we dat ze het maar even rustig aan moet doen en op de bank moet gaan zitten. Daar blijft ze eigenlijk ook de hele zaterdag en Hans en ik vinden haar een beetje flauw, dat ze niet probeert om te lopen. Het is niet echt dik of zo, dus het zal toch wel meevallen?

Omdat Malin blijft volhouden dat het toch wel erg pijn blijft doen, haar enkel, gaan we zondags met haar naar de legevakt (weekenddienst) in het ziekenhuis in Arendal. Daar worden eerst röntgenfoto's gemaakt en werd haar pootje stevig in het verband gewikkeld en zijn we met krukken naar huis gestuurd. Even rustig aandoen maar na een paar dagen toch proberen om weer voorzichtig te gaan lopen, was het advies. Gelukkig dat viel eigenlijk nog wel mee.

Maar 's maandags krijg ik een telefoontje van het ziekenhuis, dat ik zo spoedig mogelijk terug moet komen met Malin en dat ze absoluut niet op haar voet mag steunen, omdat er toch een scheurtje in de enkel zit. Haar voet moet in het gips. Als Hans terug is van het werk gaan we met z'n drietjes weer naar het ziekenhuis. Daar moeten we 3 uur wachten (ja werkelijk, er was ondertussen een ongeluk gebeurd!) alvorens we naar huis kunnen met Malins onderbeen in het gips. We waren pas om 9 uur thuis en Malin was helemaal op. Ik bel de volgende dag naar school en houd haar een dagje thuis om uit te rusten.

Malin en ik vermaken ons wel, deze dinsdag. We zijn met z'n tweetjes, want Annika en Caitlin zijn naar de barnehage. Als ik tegen 12 uur even boodschappen ga doen, neemt oma Ans even de honours over en er wordt volop ge-4-op-een-rij-d!

Omdat ik me toch af ga vragen hoe we de wat langere afstanden met Malin gaan overbruggen (als ze toch een paar weken in het gips moet blijven!), ga ik even bij de huisarts langs de volgende dag. Waar zou ik eventueel een rolstoel kunnen huren? Ik krijg het telefoonnummer van onze buurvrouw!! Tuurlijk, zij werkt in het bejaardentehuis en is medewerkster op de revalidatie-afdeling. Als ze 's middags thuis is van haar werk, ga ik even bij haar langs en leg de boel uit. We rijden meteen terug naar het bejaardencentrum en nemen een minirolstoel mee. Zo nu zijn we wat mobieler! 's Avonds krijgen we weer even de schrik als we naar buiten kijken: het sneeuwt! Gelukkig is het de volgende dag weer allemaal verdwenen....

We zijn ondertussen aangeland bij donderdag 22 april. En omdat we onze belastingpapieren vóór 30 april bij de Nederlandse en Noorse belastingdienst moeten hebben ingeleverd, ben ik hier vandaag toch maar aan begonnen. Het blijft een vervelend werkje, maar gelukkig ging het heel vlot. De Nederlandse bel.dienst wilde alleen maar wat aanvullende info, die ik heel eenvoudig uit de vorige "grote" aangifte kon halen. En de Noorse, tja daar is alles al lekker ingevuld en hoef je alleen maar te controleren. Toch was ik blij dat alles weer opgestuurd en verzonden was. Daar zijn we weer vanaf.

Donderdags gaat Hans ook nog even langs bij Euronics. Hij krijgt het voor elkaar om een parabool te bemachtigen. Ik ben verdorie al 4 keer bij hun zusterbedrijf langsgeweest en krijg telkens te horen, dat ze me zouden bellen. Maar gelukkig, oma Ans kan binnenkort naar de Nederlandse televisie kijken.

Na het eten gaan we er allemaal nog even op uit. Hans gaat met de oudste twee een tochtje maken met de auto. Ze zijn naar Åmli geweest waar op een oud stukje treinrails een oude toren en wagon gerestaureerd zijn en waar je vroeger tijden weer kan herbeleven. Ik ben met Caitlin bij haar vriendinnetje Selma op de thee geweest. Geweldig om die twee, als echte vriendinnen, met elkaar te zien spelen!

Vrijdags is er niet zoveel bijzonders gebeurd. Oma Ans loopt met Caitlin en Annika naar het postkantoor in het stadje en komen daarna naar Malins school gelopen. Ik heb deze week een weggetje gevonden, zodat ik bij de bibliotheek kan parkeren (die is naast Malins schoolgebouwtje) en Malin niet zo'n eind hoeft te lopen. Met z'n allen rijden we weer terug naar huis. En we zijn er nog maar net of de deurbel gaat. Onze overbuurvrouw Liv staat op de stoep met haar kleindochter, Johanna. Ze komt spelen en Liv drinkt een kopje thee. 's Avonds wil Malin de rolstoel uitproberen en "loopt" met Annika en Hans naar Grisen.

Natuurlijk heeft Malin op zaterdag 24 april weer een verjaardagsfeestje, van Terese. Maar het viel haar tegen. Ze kon met haar gipsen been niet echt meespelen, werd ook niet echt betrokken en zat eigenlijk alleen maar bij de moeder van de jarige op het terras te kijken naar haar spelende klasgenootjes. Tja dat is natuurlijk hier veel, in een tuin heb je nogal eens hoogteverschillen. En dat was bij Terese ook het geval. Er waren zogezegd 3 "verdiepingen" in de tuin. Maar goed, toen Malin weer thuis was, vrolijkte ze weer op. Zo gaat dat met kinderen, toch? Hans heeft nog geprobeerd om de parabool, die hij aan de gevel had gehangen, aan de gang te krijgen, maar dat lukte niet erg. We bleven naar een blanko beeld kijken. Dus uiteindelijk Hanneke gebeld, haar partner zit in die business en ze zouden zondags wel even langskomen.

's Avonds maken we nog even een ommetje met de meisjes.

Zondag was een drukke dag voor wat betreft bezoekjes. 's Morgens had ik m'n vriendin Heidi met haar kleine meid en ik had Annika naar haar vriendinnetje Tsunami gebracht. Bij ons kwam 's middags Johanna weer spelen en tegen het einde van de middag kwamen Hanneke en David de parabool installeren. Ze hebben gelijk een hapje meegegeten. Tegen een uurtje of half 9 waren we weer met z'n vijfjes.

Malin is eerste naar school geweest voordat ik haar maandagmorgen tegen half 11 had opgehaald van school. We moesten voor controle naar het ziekenhuis. Ze hebben er het tijdelijke gips afgehaald en er een soort plastic gips weer omgedaan. Hier zal ze een paar weken mee moeten rondsjouwen.

Omdat Malin nu moeilijk in haar gewone broeken kan, heb ik dinsdag voor haar in Arendal een paar sweatbroeken gekocht. Lekker soepel met stiek rond het been. Ook wilde ik eens gaan inkopen bij de ICA Maxi, een hele grote supermarkt. Daar heb ik groot inkopen gedaan. Tegen de middag waren we weer thuis, oma Ans en ik, en toen ik Malin ging halen van school heeft ze een vriendinnetje, Anniken, meegebracht. Het zijn 2 pechvogels, want Anniken zit met haar pols in het rekverband. Zij heeft haar pols verstuikt. Toch hebben ze lekker buiten gespeeld, zo goed het ging, want het was wederom prachtig weer.

Woensdag en donderdag is er niet veel nieuws te melden. Ik heb m'n bloed voor de zoveelste keer weer moeten laten prikken. Ik heb een tekort aan ijzer en dat willen ze nu goed in de gaten houden. Ik heb medicijnen (een ontzettend smerig drankje) en gelukkig helpt het wel. Ik ben niet meer zo moe en snel geïrriteerd. Zoals ik al zei, het gaat nu een stuk beter. Toch is het nog niet op z'n normale waarde (m'n ijzergehalte) dus een afspraak gemaakt om nog 1 maal te controleren bij de huisarts. Is het dan nog niet zodanig gestegen naar normale waarde, gaan ze in het ziekenhuis onderzoeken waarom het zo laag blijft. Het zou namelijk kunnen dat m'n lijf het ijzer niet op kàn nemen. Maar dat is van later zorg.

Vrijdag 30 april moesten we even goed nagaan wat we voor het weekend in huis moesten hebben aan boodschappen. Alles is morgen, 1 mei de dag van de arbeid dicht en het werk ligt plat. Caitlin loopt met oma Ans terug naar huis en noemt alle nummers op de lantarenpalen ijverig op. Ze geniet volop van de onverdeelde aandacht. Ook hebben we allemaal een mooie tekening gemaakt op Malins gipsen pootje!

Het weekend hebben we lekker rondgekeuteld. Hans heeft zich veel met z'n dochters beziggehouden, want ik wilde graag meedoen aan een scrapweekend (kijk ook eens op m'n andere blog). Op zondagavond, net voor we wilden gaan eten, kwam Maartje nog langs met de jongens. Maar ze bleef niet wachten, ze is weer naar huis gelopen.

Maandag was geen drukke dag, dinsdag wel. Eerst Malin naar school gebracht, vervolgens met de twee jongsten naar de barnehage. Daar een oudergesprekje gehad. Het gaat heel goed met Annika en Caitlin. Ze hebben het er prima naar hun zin op Bøklia. In alles wat de juf zei, herkende ik onze twee in. Ze voelen zich er dus veilig en kunnen zichzelf zijn. Heerlijk. Ik heb ook afgesproken dat Annika vanaf januari 2011 3 dagen naar de barnehage gaat komen. Dit om de overgang naar school wat gemakkelijker te maken.

Ik heb thuis even de boel wat op kunnen ruimen om om kwart over 11 weer naar school te rijden. Malin had wederom een afspraak in het ziekenhuis. Er zijn weer röntgenfoto's gemaakt en het ziet er allemaal prima uit. We spreken af dat ze over 2 weken terugkomt en dan mag het gips eraf!

Als we weer thuis zijn, maakt Malin eerst haar huiswerk en halen we de zussen daarna op van de barnehage. Ik maak het eten klaar, want we moeten vroeg eten. 's Avonds is er op school weer een ouderbijeenkomst over het lezen in de 1e tot en met de 3e klas. Het was erg interessant en ik kon het goed volgen. Ach, ik zat naast twee andere moeders, die zeiden, dat als ik het niet meer wist ik het ze gewoon kon vragen. Maar dat was gelukkig niet nodig.

Woensdag weer een lekker rustige dag. Donderdags 6 mei ben ik met Malin boodschappen gaan doen in Arendal. We hadden de rolstoel meegenomen en konden zo zonder al te moe te worden overal onze inkopen doen. We hebben bijvoorbeeld kadootjes voor papa gekocht. Hij is zondag jarig en daar horen kadootjes bij. Het was heel gezellig, zo met z'n tweetjes. Oma Ans heeft Annika en Caitlin opgehaald van de barnehage.

Vrijdags is er wel wat bijzonders gebeurd! Malin is weer een tand kwijtgeraakt. Niet verloren, nee, ik heb 'm eruit moeten trekken. Hij zat er te vervelen en hing op nog 1 klein stukje in haar kaak. Dus met een pincentje wat rondgedraaid en floep daar lag-tie in een potje water.

De andere voortand hangt ook helemaal scheef, dus dat zal ook niet lang meer duren.

Voor de volgende winter is Hans al weer druk in de weer op zaterdag. Zijn collega belde of hij weer mee wilde om hout te gaan hakken. Alles wat hij in een dag omgehakt krijgt, mag hij gratis hebben. Die collega heeft zoveel, dat hij "ervan af moet". Nou gratis verwarming daar zeggen we geen nee tegen!

Ikzelf ben met de meisjes boodschappen wezen doen en bij oma Ans op bezoek geweest in Grisen. Ze stond daar in een kraam haar kaarten te verkopen. En die van een cursist en die van mij. Het bleek ook vårmarked (voorjaarsmarkt) te zijn in het stadje en het was prachtig weer, dus er was niet veel aanloop in het winkelcentrum. Maar goed, ze heeft toch wat kaarten verkocht.

Zondag is het feest! Papa Hans wordt 43 jaar. Hij wordt al vroeg uit z'n bed getrommeld door zijn dochters, die hem vóór z'n koffie de kadootjes al willen uitpakken. Maar dat weigert papa. Eerst koffie, dan iets anders. Hij wordt uiteindelijk overladen met tekeningen, zelfgemaakte knutselwerkjes en kadootjes. Verder wordt het een rustige dag. Ik ben in de weer om 60 muffins te bakken om op het werk te trakteren. En de rest speelt en leest. Papa mag kiezen wat we eten en het wordt pizza. Caitlin en ik houden het op een boterhammetje. Ook niet slecht hoor voor een keertje.

2010-04-11T23:28:00.005+02:00

Eens even kijken, waar was ik gebleven? Ja ik moet er altijd even de agenda bijnemen, anders weet ik het allemaal niet meer! Ik word oud (dat wil zeggen 40 dit jaar...), ik hoop het maar, toch?! Maar goed, terug naar de orde van de afgelopen weken. Het zijn er 3 wel te verstaan, dus hier gaan we.

Onze Caitlin is verhuisd. Jaja, ze heeft haar juniorbed verruild voor het ingebouwde grote 1-persoonsbed op haar kamertje. Haar zussen slapen "al lang" in het "grote bed" en nu dus ook onze kleinste telg. Zo heeft ze wel veel meer ruimte gekregen op haar kamertje, waar ze nu lekker kan spelen.

Op woensdag hebben we oma Ans uitgezwaaid, zij ging naar Nederland. Dat verslagje hebben jullie al kunnen lezen. Donderdags zijn we op bezoek geweest bij onze Poolse naaste buren. Laat in de middag had Malin een verjaardagsfeestje bij Linn-Marie. En op zaterdag weer bij Tomine. Omdat Caitlin en (vooral) Annika het oneerlijk vonden dat Malin zoveel leuke feestjes had, dacht ik dat wij met z'n drietjes ook wel iets leuks konden doen die zaterdag. En ik had in de Tvedestrandsposten gelezen dat de brandweer met een grote auto in het stadje zou zijn. Toen we door Tvedestrand reden, zagen we de brandweerauto al staan!! Wij Malin afgezet bij haar feestje en een parkeerplaats gezocht. We moest nog wel een eindje lopen en toen we uiteindelijk bij de plaats van het delict aankwamen,.... was de brandweerauto verdwenen!! Dat was een regelrechte tegenvaller natuurlijk. Tja en wat doe je dan, dan ga je maar weer terug naar huis met de belofte voor een lekker snoepje. Later op de dag werd het weer wel wat gezelliger, want er is nog een vriendinnetje van Malin mee naar huis gekomen om te spelen.

Zondags hebben Hans en ik buiten opgeruimd. Het overige hout weer een beetje goed opgestapeld, zoveel stoken we nu niet meer. Is niet meer nodig. Overdag schijnt de zon door het hele huis en verwarmt het goed, zodat we er zelfs tot 's avonds profijt van hebben. De dames hebben de fiets weer opgepakt. Althans Malin de fiets en Annika en Caitlin de step.

En toen was het paasvakantie. En het regende... maar gelukkig klaarde het maandagmiddag weer op. Een van onze auto's stond in de garage en was klaar. Hans is dus 's maandags vroeg naar huis gekomen, want we moesten vóór 4 uur in Grimstad zijn en dat was toch een klein uurtje rijden. Alles ingeladen en op naar Grimstad. Aldaar de auto en sleutels in ontvangst genomen, de kids verdeeld ("ik rijd met papa mee, en ikke met mama") en via een mooie alternatieve route weer naar Tvedestrand terug. Tja af en toe moet je van de nood een deugd maken!

Dinsdags begon met heerlijk weer, maar toen oma Ans tegen 4 uur opgehaald moest worden begon het weer te druppelen. Als dit maar niet heel de week zo aan blijft houden. Na een kort verblijf bij oma, ben ik boven gaan koken voor 6 personen. Oma had zoveel niet in huis, dus zijn we na het eten maar gelijk boodschappen wezen doen. We konden ook wel wachten tot de volgende dag, maar dan zou het zeker heel erg druk zijn. Op witte donderdag en goede vrijdag is hier namelijk alles gesloten.

De volgende dag, woensdag, zijn we toch nog even het stadje in geweest. Oma Ans had een decoder en smartcard gekocht om hier de Nederlandse televisie te kunnen bekijken en daar moest alleen nog een parabool bij. Viavia bij het goede bedrijf terecht gekomen, maar de parabool was (natuurlijk) niet op voorraad. Na de pasen zouden we wel gebeld worden. OK, die jongeman heeft niet gezegd, "direkt na pasen", maar tot op de dag van vandaag nog geen reaktie mogen ontvangen...
Omdat het voorjaar eraan komt, is het nu te warm aan het worden voor de "varmedress" en het regenpak van vorig jaar was Malin natuurlijk te klein geworden. Dus alles schuift weer door, het regenpak van Malin gaat naar Annika en dat van Annika is voor Caitlin. Gelukkig heb ik een vriendin met een kleine meid, waar alle kleertjes van Caitlin weer naartoe kunnen. Maar goed, Malin had dus een nieuw regenpak nodig, wat we in Grisen bij Leo Nora hebben gekocht. De broek niet gepast, maar de jas paste dus dat zat wel goed. We hebben in Grisen nog iets lekkers gegeten en de meisjes hebben nog even gespeeld. Hans was ook al vroeg thuis, om half 2, toen wij ook net terug waren. Hij heeft vrij tot en met 2e paasdag, heerlijk. s. Middags is er nog een klasgenootje van Malin, Anniken, komen spelen. De meiden hebben gezellig aan de keukentafel zitten stempelen en kleien.

Zo vroegen de meiden al de hele week wanneer we weer eens een toertje gingen maken. Dat hebben we dus vrijdags gedaan. Maar toen we vrijdagmorgen beneden kwamen, was daar eerst een grote verrassing: er stonden 2 reeën in de straat! Een moeder met een jong. Malin zag ze als eerste door onze Skogfaret lopen. Geweldig toch hè, de natuur zo dichtbij. Uiteraard toen ik eindelijk m'n fotocamera te pakken had, waren ze alweer een eindje weg. Maar ik heb toch nog wat plaatjes kunnen schieten.

De beesten waren lekker aan het smullen van de weinige besjes die nog aan de struiken van de buurtjes zaten. Maar toen ik te dichtbij kwam, schoten ze snel het bos in. Dit blijft geweldig, toch?!

's Middags zijn we met z'n vijfjes naar Koppsåna gereden.

Dat is een prachtige oude zaagmolen uit 1880...

...aan een snelstromende rivier.

We moesten wel even door de sneeuw baggeren, maar het is een prachtig complex, waar je heerlijk kunt genieten.

Ons Linneke heeft haar papa en mama nog even op de foto gezet (met achter Hans Koppsåna).

Over het middageten hoefde ik me geen zorgen te maken, we konden aanschuiven bij onze benedenbuurvrouw. Maar net toen oma Ans het eten wilde opzetten, belde m'n vriendin Heidi. Ze wilde nog even langskomen met man en dochter. We hadden hen Caitlins bedje aangeboden en Heidi kende het bed natuurlijk al wel, maar haar man Steinar wilde het ook nog even zien. Ze waren erg geïnteresseerd en zouden erover nadenken. Tegen 6 uur konden we aanschuiven bij oma Ans in de hobbykamer. Niet echt heel ruim voor 6 personen, maar het ging. 's Avonds zakte even de moed in m'n schoenen toen het begon te sneeuwen! Jawel, het witte goedje dwarrelde weer naar beneden. En het bleef nog liggen ook. Zou het dan naast een witte kerst ook een wit pasen worden?

Maar gelukkig was het de volgende dag weer snel verdwenen. Ja ik ben de sneeuw nu wel een beetje beu aan het worden, net als zoveel van "mijn landgenoten". Na nog wat boodschappen (ja de winkels waren weer even open, zo tussen witte donderdag/goede vrijdag en de 2 paasdagen in), zijn we lekker in de keuken gaan zitten knutselen. En terwijl we gezellig bezig waren, kregen we een uitnodiging van de overbuurtjes om pasen in te komen luiden met koffie en thee en wat lekkers. Het paasmandje wat we aan het maken waren, werd een welkom kadootje voor onze overburen. We hebben er lekkere koekjes en gevulde eitjes (uit Nederland) in gedaan.

Zondag eerste paasdag zouden we een gast krijgen. Onze Nederlandse kapster, Hanneke, was met de paasdagen alleen, dus we hadden haar gevraagd om te komen eten. En dan bereid je natuurlijk iets speciaals, eland met een heerlijk sausje, aardappeltjes en rode kool. En ijs na. De meisjes kregen van oma Ans een goed gevuld paasei. Een goede gewoonte hier in Noorwegen om de kinderen een groot kartonnen ei te geven met daarin lekker en veel snoepgoed. En deze gewoonte wordt goed ontvangen in huize van de Rijzen-van Gremberghe.

Onze tweede paasdag is een dag van heerlijk in huis rommelen. Het weer werkt ook niet echt mee, dus dan is het in huis goed toeven. Uiteraard had ik het ook makkelijk met het warm eten, want er was nog genoeg over van de vorige dag.

En dan begint het gewone dagelijkse leven weer. Hans naar z'n werk en de twee jongsten naar de barnehage. Oma Ans brengt ze weg, samen met Malin, want ik voel me niet zo lekker. Gelukkig trekt het snel weer weg, want Malin zat toch een beetje sipjes te kijken. We zouden vandaag lekker gaan scrappen, omdat ze nog een dagje thuis is. Ze hoeft pas op woensdag weer op school te komen. Om een uurtje of 10 zitten we gesetteld aan de keukentafel te stempelen, te kleuren en te knippen. Heerlijk zo'n dagje met 1 dochter!!

Het weer is weer beter aan het worden en er kan 's avonds na het eten weer gefietst worden. Malin heeft vorig jaar een nieuwe fiets gekregen, maar Annika en Caitlin probeerden het nog op een paar oude krijgertjes uit Nederland. En deze fietsjes waren nu toch echt versleten. Een belofte werd gemaakt, we zouden zaterdag met de twee dames nieuwe fietsen gaan kopen.

Omdat de dames van oma Ans haar hobbyclubje mijn kaarten ook wel eens bewonderd hadden, vroegen ze zich af of ze niet een keertje een workshopje bij me konden volgen. Natuurlijk kon dat en op woensdagavond was het dan zover. Ik had me natuurlijk goed voorbereid en heb, in mijn beste noors, de dames alles wat ik wist verteld over de verschillende technieken van het stempelen. Na zelf een stempelafdrukje uitgekozen te hebben, zijn ze zelf aan de slag gegaan. En het werd een hele leuke avond, wat misschien nog wel vervolgd zal worden.

Het regenpak wat Malin de voorgaande week had gekregen was toch eigenlijk aan de krappe kant. Dus donderdag op zoek naar een andere en gelukkig ook gevonden. Dan is het toch fijn, dat er nog twee meisjes komen, die wel in het gloednieuwe regenpak zullen groeien. 's Middags heb ik samen met Malin nog een gesprek met de juf op school. Malin doet het echt heel goed, kan goed met iedereen overweg en "mag" zelfs niet meer op noorse bijles komen. Ze zou zich gaan vervelen en kan haar tijd veel beter besteden aan de gewone les in de klas. "Malin weet heus wel hoe de meubels in het noors heten en dat rood, rød is en zo". Na een poosje wordt ze wel weer opnieuw getest, zoals alle andere "buitenlandse" kinderen, maar ik weet eigenlijk zeker dat we ons daar geen zorgen over hoeven te maken. Malin is al een echte noorse aan het worden!

Vrijdags schijnt de zon en willen de twee jongste al vroeg naar buiten. Omdat het nog wel een beetje fris is, trekken ze toch de vinterdress nog maar aan. De sneeuw op de zandbak is ook alweer weg en na opening komen er weer allerlei vergeten schatten tevoorschijn. Het zand is nog erg nattig, maar dat mag de pret niet drukken. Als Malin 's middags ook weer thuis is en de boterhammetjes zitten achter de kleine kiesjes, gaan ze met z'n allen weer de tuin in. Er komen nog een vriendinnetje van Malin, Helene, en Annika's grootste vriendin, Tsunami, spelen. Een tuin vol met meisjes.

Er kan weer volop geschommeld en gegleden worden. Ook deze schat is weer onder de sneeuw vandaan gekomen en kan weer volop benut worden.

's Avonds zet Hans de trampoline nog op met behulp van Malin.

En komen tafel en stoelen weer op het terras te staan.....

.....want het belooft een mooi weekend te worden.

En daar zal ik de volgende keer meer over vertellen, want we hebben heerlijk genoten van deze prachtige zaterdag en zondag.

Tot de volgende keer!!

Snoepreisje naar Nederland

2010-04-07T10:21:00.002+02:00

Toen ik in januari een mailtje kreeg van de KLM of ik misschien voor een “prikkie” een reisje wilde maken naar Nederland, hoefde ik niet zo lang na te denken. Dat was natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd. Ik wist dat er in maart weer een paar leuke dingen waren, dus eerst mijn zus (die was aan het overwinteren in Spanje) gepolst of het goed was dat ik weer een paar nachtjes bij haar kon logeren. Geen probleem……….ze vond het weer hartstikke fijn dat ik kwam. Dus een datum geprikt en mijn reis geboekt.

Omdat Hans me niet naar Sandefjord kon brengen, had ik besloten te reizen met de bus, de Norway-Bussekspress. Vond het best wel spannend, want hoe zou dat allemaal gaan. Met een taxi naar Fiannsvingen en na een paar minuten kwam de bus. De chauffeur stapte uit en zette de koffer in de bus. Goede service dus. Ik kocht een retourtje en daar ging ik. Hele comfortabele zitplaatsen, achterin de bus kon ik een kopje koffie pakken………….kortom een ontspannen reis. Na een uurtje even een korte stop en tegen half 12 stopt de bus in Fokserød. Toen ik instapte had ik aan de chauffeur al doorgegeven dat ik hier met een taxi door wilde reizen naar Sandefjord. Een taxibusje stond al gereed en samen met nog 3 reizigers werd ik afgezet bij de ingang van het vliegveld. Het taxiritje kostte 60 kr. Voor ieder dus 15 kr. Is geen geld. Koffer afgegeven, door de douane en toen had ik nog tijd voor een boterhammetje en een kopje koffie. Het vliegtuig stond al gereed en alle zitplaatsen waren bezet. Ik denk dat heel veel Noren al een reisje gingen maken naar de zon. Daar zijn we wel aan toe na deze winter. We arriveren om 15.10 uur op Schiphol en ik heb geluk, mijn koffer komt er als eerste aan. Dat is fijn, want zo kan ik de trein halen om 15.58 uur. Het is vandaag één van de warmste dagen in Nederland. Jas kan dus uit. Mijn zus en ook mijn zwager zijn blij me weer te zien.

Na een prima nachtrust krijg ik een ontbijtje voorgeschoteld. Wat een verwennerij. De dag begint al goed, want bij de koffie is er zelfs gebak. Ja, dat komt natuurlijk omdat mijn zwager jarig is geweest. Na de middag gaan we met ons tweetjes met de bus en de tram naar Rijswijk. Lekker winkelen in de ´Boogerd´. Allereerst op zoek naar een decoder en smartkaart. Ik wil in Noorwegen graag de Nederlandse zenders kunnen ontvangen. Maar helaas…………niet te koop hier. Moet dus verder gaan zoeken. Ben wel geslaagd voor een leuk bloesje bij mijn favoriete winkel…..Witteveen. Als verrassing krijg ik ´s avonds zuurkool met overheerlijke worst. Hebben we in Noorwegen niet, dus dan laat ik me goed smaken. Kan natuurlijk niet stilzitten, dus ga ´s avonds heerlijk kaartjes borduren. Vakantie is fijn, maar ik moet natuurlijk wel wat doen.

Vrijdag vroeg uit de veren. Ga vandaag alleen een dagje op stap naar de beurs in Rijswijk. Had gehoord dat er voor een redelijke prijs Marthe Stewart ponsen te koop zijn. En die zijn zo mooi….die wil ik hebben natuurlijk. En de dames van mijn hobbyclub hadden een verlanglijstje meegegeven en die heb ik eerst maar afgewerkt. Dan is het intussen 12 uur en loop ik naar het koffiehoekje bij Joke. Daar is het al een drukte van belang. Ontmoet er heel veel ´oude bekenden´ en we kletsen heel wat af. Maar ik wil natuurlijk niet te lang blijven zitten. Ben maar 1 dagje hier en wil wel het een en ander meenemen. Joke heeft mijn bestelling intussen ook klaar en samen met Ria en Caroline ga ik eerst wat eten. Daarna nog even verder ´rondstruinen´ op de beurs. Koop prachtige knipvellen voor mezelf en voor de clubleden. Moe maar voldaan ga ik weer ´huiswaarts´. Vandaag hebben we rode kool met hachee.

Intussen zijn we er ook achtergekomen bij wie we een decoder kunnen kopen. Rien en ik gaan dus op pad. Kriskras door het drukke Den Haag. Wel even wat anders dan het rustige Tvedestrand. Maar goed, het is voor een goed doel. Na de middag gaan we nog even shoppen op de Leyweg en voor de meiden koop ik leuke nachthemden. Ook nog wat kruidenierswaren voor Nicole en dan is het alweer tijd om naar ´huis´ te gaan.

Het is zondag en het was een kort nachtje. Ja, dat komt ervan als je laat naar bed gaat en ook nog eens een uurtje korter kan slapen i.v.m. de zomertijd. Vandaag ga ik naar Eindhoven, naar een maatjesdag. Het is een leuk weerzien, heerlijk met heel veel mensen zitten kletsen en dan is het alweer tijd voor een voortreffelijke lunch. Er is zelfs een minimarkt en ja hoor…………ik koop nog wat leuke mallen om te embossen. Krijg nog flink wat knipvellen van een paar maatjes, doe een workshop met theezakjes vouwen, win een leuk prijsje en dan is ook deze dag, waar iedereen zo naar heeft uitgekeken, alweer voorbij. Als ik me tegen 7 uur weer meld bij Nini, heeft Rien intussen een heerlijke Chinese maaltijd gehaald. Het was een fijne dag, maar ik ben doodmoe en zoek op tijd mijn bedje op.

Op maandagmorgen geeft Nini aan een aantal oudere dames “computerles”. Ook vandaag en ik ga gezellig met haar mee. Omdat niet iedereen aanwezig is, mag ik ook even achter de computer. Krijg een mailtje van Nicole met de vraag of ik voor haar papier wil kopen. Dus na de lunch nog maar een keertje naar de Leyweg. En gelukkig niet voor niets, ik ben geslaagd. Na het avondeten komt mijn neef met zijn partner nog een bakkie doen. Hij wil graag een keertje met de motor naar Noorwegen, dus wie weet komt hij. Zou wel leuk zijn.

En dan is het snoepreisje alweer voorbij. We zijn vroeg uit de veren vandaag. Rien brengt met naar het station en ik reis met de trein naar Schiphol. Alles gaat hier van een leien dakje. De koffer is eigenlijk wel te zwaar, maar dat is geen probleem. Logisch ook als ik zie dat we vandaag maar met zo’n 30 mensen in het vliegtuig zitten. Als ik op Sandefjord aankom, ontmoet ik Maartje met de kinderen nog even. Zij gaat voor een week of 2 naar Nederland op vakantie. Intussen is het tijd om de bus te halen en om 4 uur staat Nicole samen met de meisjes al op me te wachten bij Fiannsvingen. Natuurlijk zijn ze benieuwd wat er allemaal in de koffer zit. Dus in een mum van tijd, is de koffer uitgepakt. Fijn dat iedereen blij is met de cadeautjes. Annika is alleen een beetje verdrietig dat ik voor haar in plaats van een nachthemdje een babydoll heb. Maar dat komt nog in orde hoor. Je krijgt van oma nog een nachthemd. Beloofd!

Het volgende blogverhaal van Nicole kunnen jullie a.s. zondag/maandag lezen

Smeltende sneeuw, dooi en het regent zelf!!

2010-03-23T12:36:00.003+01:00

Na ons groene weekje in Nederland zijn we weer teruggekomen in een wit en winters Noorwegen, zoals jullie hebben kunnen lezen. Maar gelukkig is hier ook de lente in aantocht. Het dooit al aardig en het sneeuwruimen is aan het afnemen. Nu zijn we zo'n beetje bezig met het opruimen van al het ijs, wat onder de sneeuw tevoorschijn komt. Als het zo dooit, kun je met een schop stukje voor beetje het ijs weghakken, zodat je weer heerlijk op de stenen en asfalt kunt gaan.

Op zondag 7 maart ben ik dan ook beziggeweest om onze trap en het terras te ruimen. Het is schitterend weer en we zijn dus allemaal buiten. Genieten van de zon. En ja, er zijn meer Noren die naar buiten komen. Het is de laatste dag dat de meiden met de slee van de oprit kunnen glijden. Onze buurman Kurt is samen met zijn dochter Selma, het vriendinnetje van Caitlin, ook aan het spelen buiten en komt op om een praatje te maken. Later komt ook mamma Lise nog en het hele spul gaat naar binnen om even wat te kletsen en te spelen.

's Maandags begon het gewone schoolleven weer, dus weer vroeg uit de veren en Malin naar school gebracht. Bij ons is maandag wasdag, en nadat Malin weer in de schoolbankjes zat, ben ik aan m'n huishoudelijke taakjes begonnen. 's Middags nadat Malin weer thuis was, zijn we met Hanneke (onze Nederlandse kapster, die ook altijd bij me komt scrappen) en haar honden een eindje wezen wandelen. De meiden vonden het wel wat, 2 van die grote Collie's. Sindsdien vragen ze de hele tijd of ze toch ook geen huisdier mogen. Tot nu toe hebben we de boot mooi af kunnen houden.... 's Avonds komen m'n vriendinnen weer gezellig scrappen.

Op dinsdag hebben we onze dagelijkse dingen gedaan. Wel kregen we een verrassing met de post, de Nederlandse belastingpapieren. Of we deze even wilden invullen en voor 1 mei terug wilden sturen. Nou ja, we hebben nog even. Aan de ene kant wel handig, nog een bankrekening in Nederland, maar aan de andere kant, als we nou telkens een belastingformulier krijgen, moet ik er toch nog eens over nadenken.

Op woensdag gaat Malin slechts 2 uurtjes naar school en ik ben in die uurtjes even boodschappen wezen doen. Michelle is 's middags nog komen spelen, eerst buiten en daarna toch binnen, want ze waren toch wel erg nat geworden van de smeltende sneeuw. Het dooit nu goed door en toen we binnen zaten kwam er een heel pak ijs van het dak van het huis afglijden. Wat geeft dat een hoop herrie. Maar goed dat de kids binnen waren!

Donderdag werd een leuke dag voor Malin, ze is gaan skiën met haar klas. Dus 's morgens de boterhammen en drinken klaargemaakt, extra kleding mee, skischoenen aan en de ski's en stokken in de auto. Gelukkig mocht de rumpeakebrett ( sleetje ) thuisblijven. Het was wel even wennen voor Malin, want ze dacht dat ze het al heel goed kon, maar er waren natuurlijk kinderen die nog beter en sneller waren. Ach als je in dit land geboren wordt en je al met 2 jaar op de ski's staat.... Daarom wilde Malin graag 's avonds met pappa nog even naar de loipes om extra te oefenen. Enne gisteren kwam toch de sneeuw van het dak van het huis afglijden? Vandaag gleed de sneeuw van het dak van de garage, precies op m'n net geruimde pad en trap. Nou ja, een kleine doorgang gemaakt enne... de rest smelt wel weer.

Nadat ik Malin vrijdag van school had gehaald, zijn we meteen even langs de speelgoedwinkel gereden. Ze had weer een uitnodiging gekregen voor een verjaardagsfeestje van een klasgenootje. Daar in de winkel kwamen we ons bovenbuurmeisje tegen. Voor haar hebben we ook maar meteen een kadootje gekocht. Ze was immers die dag jarig.

Zaterdag 13 maart, Hans en ik zijn samen naar Grimstad en Arendal gereden voor wat boodschapjes, terwijl oma Ans op de meiden past. Onderweg belt onze buurman Kenneth om te vragen of Hans en Malin meegaan 's middags om te gaan skiën in Hanto, vlakbij Tvedestrand op zo'n 10 minuutjes afstand. Daar heeft Malin wel oren naar! De rest gaat naar Grisen. Kunnen Caitlin en Annika zich ook even lekker uitleven daar.

Malin is zondags naar een verjaardagsfeestje geweest. Ze werd opgehaald door een vriendinnetje en haar moeder en ik ben ze gaan halen. Ze zaten in een prachtige omgeving. Het is wel leuk dat je steeds weer op geweldig mooie plekken komt, en dat zo dichtbij huis.

Maandag is een gewone dag geworden met eigenlijk niet zo veel bijzonders. De zon was wel volop aan het schijnen, wederom goed voor de dooi!

Vandaag, dinsdag was het barnehagedag. Annika gaat met haar leeftijdgenootjes vanuit de barnehage naar het stadje....

... om met alle kinderen geboren in 2004 en 2005 van de Tvedestrandse barnehages samen een concert te geven in de gågata.

Het was er erg druk, ondanks de natte koude wind.

En Annika? Die genoot ervan dat oma Ans en mamma haar aanmoedigden.

Op woensdag en donderdag is er niet zoveel bijzonders gebeurd. Hans is donderdag na het werk na de opticiën geweest en daarna zijn we samen naar een informatie-avond op school geweest. Enne o ja... het regent weer! Dat is toch wel weer even wennen na 4,5 maand sneeuwvlokken!!

Op vrijdag krijg ik niet zoveel uit m'n handen, dus gaan we even 's middags een frisse neus halen en lopen naar Grisen. Daar komen we m'n vriendin Heidi tegen en wat blijkt? Zij had hetzelfde! later die dag krijg ik nog de vraag van Heidi of ik zin heb om de volgende dag samen naar Arendal te gaan, zonder man en kinderen. Dat leek me erg gezellig, dus oma Ans gevraagd of ze wil babysitten, want Hans moest doorwerken in het weekend. Dat was gelukkig geen probleem!

Na de meiden 's zaterdags om kwart voor 10 bij oma Ans te hebben gedropt, ben ik om 10 uur opgehaald door Heidi. We hebben een hele leuke dag gehad. Ik ben op plekken geweest, waar ik nog niet geweest was. We hebben gezellig samen geluncht. En opgepept ben ik om half 3 weer thuis. Ik hoorde wel dat de meisjes het ook leuk hadden, want ze hebben samen appelmoes gemaakt en muffins en broodjes gebakken. Hans was ook tegen 3 uur weer thuis.

Toch moest Hans zondags ook weer naar Arendal, dus ben ik alleen thuis met de meiden. We hebben eerst lekker in pyjama rondgedreuteld, daarna in bad en 's middags zijn we bij oma Ans een kopje koffie gaan drinken. Maartje was er ook om haar wegwijs te maken in de busverbindingen naar het vliegveld. Oma Ans gaat woensdag weer voor een weekje naar Nederland, vandaar.

Nu nog een paar daagjes en dan hebben Malin, Annika en Caitlin paasvakantie. De meiden kunnen misschien weer lekker in de tuin spelen, als het tenminste een beetje door wil zetten, die dooi. We kunnen in ieder geval al weer wat gras zien aan de kanten en ook in de bloembakken komt er wat omhoog. Bij een vriendin van oma Ans kwamen de sneeuwklokjes en crocusjes al boven de grond uit. Dat geeft goede hoop, nietwaar?

Ben je ook benieuwd naar mijn weekje wintervakantie.

2010-03-15T12:43:00.009+01:00

Ja, of ik nu wil of niet, er moet natuurlijk ook een verhaaltje komen over mijn weekje vakantie hier. Maar eigenlijk valt er niet eens zoveel te vertellen. Heb niet eens zo heel veel beleefd. Ja, er is ontzettend veel sneeuw gevallen………dus daar kan ik over vertellen. Maar dat vinden jullie vast saai. Nou ik niet hoor, heb het er hartstikke druk mee gehad iedere dag. Dus zo af en toe schrijf ik er toch wat over.
Als de auto met de vakantiegangers donderdagmorgen om kwart voor 6 is vertrokken, begint het al te sneeuwen. Snel dus even kijken op http://www.yr.no/ hoe het er de komende dagen uit zal zien. En dat belooft niet veel goeds. Sneeuw tot en met zondag. Zo, daar ben ik mooi klaar mee. Oké……..Rune komt dan wel met de snowfrees om de oprit schoon te houden, maar de rest is voor mij.
De reis naar Rijsbergen is prima verlopen en het is wel fijn dat ik via sms-jes op de hoogte wordt gehouden. In gedachten reis je toch met ze mee. Als ik ’s avonds nog even met ze skype, kan ik gelijk vertellen dat Rune al druk in de weer is geweest. Ik heb me een pad gebaand naar boven en eens even gekeken of er nog wat te wassen viel (natuurlijk wel) en ik heb ook de koelkast geplunderd (grapje).

Ik had me voorgenomen om iedere dag wat te doen in huis bij de jongelui. Dus vrijdagmorgen, na het dagelijkse ochtendritueel, maar weer door de sneeuw naar boven. Natuurlijk eerst een pad gemaakt ……….kortom, de dag is buiten begonnen. Rune is ook alweer vroeg geweest en de oprit is begaanbaar. Boven de keuken en de badkamer een beurtje gegeven, alle afwas opgeruimd en toen was het alweer tijd voor de lunch. Heb best wel veel tv gekeken. Vandaag een spannende wedstrijd voor de Noren op de Olympische Spelen in Vancouver. Ze kunnen goud winnen met curling. Maar het wordt zilver. Dan het schaatsen. Dat komt niet op tv, maar gelukkig wel op de Wereldomroep op de computer. Had ik nu maar een Nederlandse schotel. Ben natuurlijk ook bezig geweest met een kaartje te maken. De dames van mijn clubje willen ook graag het embossen leren, maar ik moet het zelf eerst onder de knie krijgen natuurlijk. Heb geskypt met een vriendinnetje in Nederland, die echt een kei is in deze techniek.

Na twee dagen en nachten gaat het al een beetje wennen………..het alleen zijn. Kan me natuurlijk wel vermaken, maar ik had vandaag (zaterdag) ook graag eens naar Arendal of Risør gegaan. Jammer dat het weer een spelbreker is. Ja, natuurlijk kon ik gaan, maar het is veel gezelliger met de zon als met de sneeuw. Rune is alweer geweest en samen met Elin heeft hij ook een kopje koffie bij me gedronken. Als ik tegen de middag de post uit de brievenbus heb gehaald, roept Liv me voor een bakkie leut. Gezellig met Gunnar zitten praten over de Olympische Spelen. Hij volgt het ook en omdat ik ook een fan ben van de Formule 1 (begint binnenkort ook weer) pols ik hem eens of hij daar ook van houdt. Nee, is meer een fan van het motorrijden. Logisch natuurlijk, als het straks weer goed weer is, trekt hij er zelf met zijn motor op uit.

Zondagmorgen geskypt met Nicole. Ze is gisteren samen met Nicole (vriendin in Nederland) naar Heesch geweest. Daar zit een hele grote hobbywinkel en of je nu wil of niet, je moet daar natuurlijk weer veel nieuwe dingen kopen. Zo’n uitgebreide winkel hebben we hier in Noorwegen nog niet gevonden. Dat missen we dus wel een beetje.
Ook het etentje met tante Marja en oom Willy op vrijdagavond bij “De Tijd” in Rijsbergen was heel gezellig geweest. Zo tussen de regels door merk ik wel, dat ze Nederland toch een beetje “ontwend” is. Overal is het heel erg druk. Kortom…………om in Noorwegen te gaan wonen is een goede keuze geweest.

Vandaag word ik om 4 uur verwacht voor een etentje bij Liv en Gunnar. Heb voor Liv een paar leuke boekjes ingepakt. Ze is een enthousiaste kaartenmaakster geworden. Zit even te denken of ik nu even wat eerder moet gaan of precies om 4 uur. Uiteindelijk ga ik om 10 voor 4, maar ik begrijp later dat ik precies om 4 uur aan had moeten bellen. Niet dat het erg is dat ik er eerder was, maar als de Noren zeggen……4 uur is dat 4 uur. Niet eerder en niet later. Gunnar had een voortreffelijke maaltijd gemaakt. Hier is het menu:

Forret: Scampi og kamskjell på seng av safranris. Aspasges garnityr
Hovedrett: Elgstek med fløtesaus of dampened grønnsaker
Dessert: Tilslørte bondepiker
Kaffe med nybakt kringle.

Zal ik het toch maar vertalen:

Voorgerecht: Scampi’s en jacobsschelpen op een bedje van rijst met safraan, gegarneerd met groene asperges.
Hoofdgerecht: Soort rollade van eland met witte roomsaus en dampende groenten.

Nagerecht: Gesluierde boerenmeid (wil je het recept…….stuur me een berichtje).
Koffie met versgebakken taart

Liv en ik hebben samen nog even wat gekletst en zo rond 8 uur ben ik weer naar huis gegaan. Het was heel gezellig.

En intussen is het dus al maandag geworden. Vandaag strijken en nog wat wassen. Ja, daar is het tenslotte maandag voor. Na alle sneeuw van de laatste dagen, is het vandaag heerlijk buiten. Heb zelfs buiten een kopje koffie gedronken en een boterhammetje gegeten. Echt luxe natuurlijk. Het gaat opeens ook flink dooien. De ijspegels vallen van het dak. Gelukkig net niet op mijn hoofd. Omdat Liv morgenavond komt in plaats van woensdag, ga ik alvast wat voorbereiden om samen te maken. Verder is het vandaag een rustige dag geweest. Heb nog wel een kaartje gemaakt natuurlijk. Zou ik verslaafd zijn aan het maken hiervan. Het lijkt er wel op hé?

Dinsdag 2 maart………..trouwdag van Hans en Nicole 8 jaar geleden. Heb ze natuurlijk gefeliciteerd en ik hoor dat ze wat lekkers bij de koffie hebben. Nou daar had ik ook wel zin in. Heb mezelf dus getrakteerd op koffie met wat lekkers in het “restaurant” in Grisen. Daarna boodschappen gedaan, want er moet natuurlijk ook gegeten en gedronken worden. Heb een heerlijke maaltijd voor mezelf gemaakt en terwijl ik daarvan zit te genieten, komt met een donderend geraas de hele lading sneeuw van de overkapping bij mijn voordeur naar beneden. Nou ja sneeuw…….het is meer ijs dan sneeuw. Was wel even schrikken natuurlijk. Liv en ik hebben een hele gezellige avond gehad. Heel veel gelachen en ook nog 2 kleine kaarten gemaakt. We kunnen het samen goed vinden. En dat is natuurlijk niet zo verwonderlijk, want ze zijn allebei van een prima jaar, nl. 1941. Ja, heb ook nog wel wat gedaan in het huis boven hoor. Morgen en donderdag de allerlaatste dingetjes.

Woensdagmorgen eerst papier gesneden voor Liv. Ze had heel veel gekocht en dat moest “klein” gemaakt worden. Heb daarna mijn hobbykamer maar weer eens even opgeruimd, want vanavond moet er wel weer plaats zijn natuurlijk. Papier gesorteerd en het ziet er nu weer netjes uit. Toch eens nadenken hoe ik het op een betere manier op kan bergen. Ben er niet zo erg tevreden over.
’s Middags nog wat klusjes boven gedaan en na het avondeten kwamen Anne Berit en Tove. Ze vonden het zo gezellig dat ze pas om half 11 naar huis gingen. Goed teken toch?

Vandaag mijn laatste dagje alleen. Eerst heb ik gestofzuigd boven, de ramen gezeemd (nu maar hopen dat er voorlopig geen kinderhandjes op te zien zijn) en als ik na het eten naar de bloemist ben geweest, ziet alles er weer gezellig uit. Heb mezelf ook maar getrakteerd op tulpen uit Nederland. Heb een sms-je gekregen dat ze zijn vertrokken. De reis verloopt goed, in Denemarken is het drukker dan verwacht. Ja, de Noren gaan terug naar huis. De wintervakantie is voorbij. Net na het avondeten doe ik de “varme pumpe” aan, zodat het niet zo koud is in huis. Strooi ook nog wat grit voor de deur, want het is spekglad overal. Ik ben maar wakker gebleven en ben blij dat ze om half 2 weer thuis zijn. Snel naar boven en iedereen gaat lekker slapen.

Zo, jullie weten ook weer een beetje hoe ik het heb gehad. Moet wel even zeggen, dat vanaf het moment dat de vakantie voorbij is, er geen sneeuw meer is gevallen. Het is schitterend weer geworden met temperaturen overdag boven de 0 graden.

Naar Nederland (ons 100e blogberichtje, leuk hè!)

2010-03-09T19:33:00.000+01:00

Zoals beloofd weer een berichtje uit Noorwegen. We willen jullie laten weten hoe we het ervaren hebben weer in Nederland te zijn geweest, wat we allemaal gedaan hebben en hoe het nu is weer thuis te zijn.

Maar we beginnen maandag 22 februari. Nadat ik Malin naar school heb gebracht ben ik met Caitlin voor een nacontrolebezoekje naar de huisarts geweest. Ze had oorontsteking, maar dat was weer prachtig genezen. Ook mijn bloed is geprikt, omdat ik wat moe en lusteloos was de laatste tijd. Nu blijkt dat ik (weer maar eens een keer) te weinig ijzer in m'n bloed heb. Ik ben dus alweer Floradix aan het drinken. Een heel vies ijzerextrakt. Hopen maar dat dat helpt.We hebben lijstjes gemaakt wat we allemaal moeten meenemen naar Nederland, want het is bijna zover.
's Avonds heb ik m'n clubje weer op bezoek gehad.
Dinsdag heb ik, heerlijk alleen, al heel wat spullen klaargelegd. Samen met ons mam ben ik Malin van school gaan halen en hebben we samen boodschappen gedaan. Niet teveel natuurlijk, maar net genoeg om alles nog op te kunnen maken.

Nadat de dames 's woensdags mij hadden verteld welke kleren ze mee wilden nemen naar Nederland, zijn ze met oma Ans nog even naar Grisen gelopen, zodat ik alles in de tassen kon stoppen. Alle telefoons zijn opgeladen en zo ook de nintendo's. De bootticket is uitgedraaid en de id-kaartjes zijn verzameld. We kunnen!

Ik ben donderdags om 4 uur opgestaan om brood te smeren, de drinkflessen te vullen en de laatste zaken in de auto te leggen met Hans. De dames zijn nog wat slaperig in de auto gezet en we zijn om kwart voor 6 richting boot gereden. Daar moesten we om 7 uur op de kade staan. De boottocht ging heel voorspoedig. We zaten in de business class, een soort opstelling van gemakkelijke stoelen, als in vliegtuig.

Met een keukentje met koffie, thee, allerlei drinken, koekjes, fruit etc. tot onze beschikking. Om half 12 waren we van de boot en konden we gaan rijden. In 1 keer door Denemarken, waar het behoorlijk sneeuwde en de wegen bekend wit waren. In Duitsand zijn we 2 keer gestopt voor een plas- eet- en benenstrekpauze. Omdat Annika moest plassen zijn we nog 1 keer gestopt in Nederland, waar ze overigens niet geplasd heeft omdat de wc vreselijk vies was. Ze zou wel wachten tot we bij opa en oma waren. Daar arriveerden we rond 10 uur 's avonds. Moe maar blij dat het zo goed gegaan was, lagen we rond half 1 in ons opgemaakt bedje.

Hoewel we dachten dat de meiskes wel zouden uitslapen, waren ze rond 8 uur al uit bed. We hebben met z'n allen ontbeten en Hans en ik zijn naar de Plus-supermarkt gegaan om wat boodschappen te doen, terwijl de meisjes naar buiten gingen. Weer even lekker rennen, gillen en spelen na een lange dag in de auto. Caitlins jasje was helemaal groen geworden van alle mosaanslag en moest nu dus al in de was! Esther is nog even langsgeweest voor een bakje koffie en 's middags zijn we als gezin naar Etten-Leur gereden om daar lekker te winkelen. Toen we rond 4 uur weer in Rijsbergen waren, waren de neven Ot, Daan en Freek er al met Esther. Er werd volop gespeeld.

De meiden moesten wel even omschakelen, vooral Caitlin, wat taal betreft. Er wordt bij ons toch veel Noors gesproken, vooral onderling.
's Avonds waren Hans en ik uitgenodigd door een tante en oom van Hans om samen te gaan eten. Zij waren vorig jaar 40 jaar getrouwd en vonden het jammer dat wij er niet bij konden zijn, daarom hebben we nog even dunnetjes overgedaan.

En het was echt heel gezellig en ook heel lekker bij de Tijd in Rijsbergen. Ja dat blijft een goed adresje!!

Het wordt steeds vroeger, de dames waren al om half 8 weer uit de veren deze zaterdag. De twee jongsten wilden heel graag in bad bij opa en oma, dus zo gezegd zo gedaan. En misschien was het beter te wachten tot 's avonds, want Hans is met de meiden naar het bos geweest. Eerst naar Erik, om het huis te bekijken en daarna met Erik en de jongens de hond, Sep, van Eriks schoonfamilie opgehaald.

Toen met z'n allen naar Pannenhoef en daar een heerlijke wandeling gemaakt. De schoentjes zagen er niet uit, wat hebben ze genoten! Toen ze weer bij opa en oma vd R. waren, zijn Ot en Freek blijven spelen.
Ikzelf ben tegen 11 uur 's morgens naar m'n vriendin Nicole gelopen. We zouden deze dag "iets leuks gaan doen". Dus na een kopje thee, in de auto en op weg naar de Scrapbookwinkel in Heesch. Heerlijk shoppen voor de hobby, vooral in de koopjeshoek ;-). Ja we hebben een leuke dag gehad, toen we om 5 uur weer thuis waren met een volle tas en lege portemonee. Nadat we met z'n allen frietjes hadden gegeten, zijn wij met onze kids naar Nicole en Werner gegaan.

Een gezellige avond gehad, waar de volwassenen lekker hebben zitten kletsen en de kids weer als vanouds samen hebben gespeeld.

Op zondag was het bijna herfst in Nederland. Hoewel het toch zo'n 8 graden was, was het koud en vies nat. 's Morgens hebben we wat rondgekeuteld in huis en

's middags zijn we op bezoek geweest bij Erik en Esther. Ik ben 's avonds naar Jolanda geweest, waar de meiden van m'n vroegere naaiclubje ook waren. Het was een gezellige avond. Hans is gewoon thuis gebleven 's avonds.

De wekker gaf de vertrouwde 8 uur aan toen we wakker werden. Het zou een spannende dag worden voor onze 2 oudsten, want we gingen op bezoek bij de peuterspeelzaal en de school waar ze op zaten toen we in 2008 verhuisden. Oma Adje liep ook even een eindje mee op, want zij ging naar de bakker.

En het was een leuk weerzien. Eerst naar Annika's PSZ, waar we met open armen en mond werden ontvangen. Wat waren de meisjes GROOT geworden! Ja dat krijg je na 1,5 jaar...

En na een kopje thee en wat gespeeld te hebben, was het de beurt aan Malins oude school. Het was even zoeken naar juffrouw Kirsten, want ze heeft geen klasje meer, maar een andere functie binnen de school. Maar we vonden haar en er werd even gezellig gekletst. Kirsten gaf Malin even echt de aandacht en Malin groeide toen ze vertelde over Noorwegen.

We hebben nog even gespeeld op het schoolplein en zijn rond 12 uur weer terug naar huis gewandeld.

Hans en opa Leo waren ook weer terug van van Cranenbroeck in Dongen. Na een boterhammetje ben ik met de kids 's middags naar Zundert gereden. Daar even rondgekeken en gewinkeld bij Hema, Etos en Zeeman. Toen we weer bijna in Rijsbergen waren, kwamen we een oud vriendinnetje van Malin tegen en we hebben afgesproken voor woensdagmiddag na schooltijd. Bij opa en oma was Ot er en de kids hebben gezellig samen gespeeld, terwijl Hans en ik nog geshopd hebben voor een afzuigsysteem in ons Noorse huisje. Hans was hier namelijk al op zoek geweest naar een dergelijk systeem, maar niet zo direkt gevonden. Maar in Nederland wel. Na het avondeten hebben we gezellig de avond thuis doorgebracht.

Dinsdag 2 maart was onze trouwdag en daarom hebben we lekker uitgeslapen tot half 10!! 's Morgens hebben we in en rond huis doorgebracht en 's middags ben ik met de kids en oma Adje naar Etten-Leur geweest. Malin had nog wat broeken nodig en die hebben we gevonden. Zo had Hans thuis rust om te werken. Ja hij had dan wel vrij, maar had toch werk meegenomen. Trouw als een hond. Om 3 uur 's middags waren we weer terug, omdat we om half 4 bij Annika's vriendinnetje Isabelle hadden afgesproken. Dat was weer erg leuk om die 2 weer samen te zien spelen. Na het warm eten is Hans met Erik naar PK Racing in Rotterdam gereden en ben ik bij de meiden thuis gebleven.

Onze laatste dag in Nederland, woensdag zijn Hans en ik samen nog even gezellig wezen winkelen in Etten-Leur. We hebben nog nooit zoveel gewinkeld binnen een week!! Overdag ben ik alvast weer aan het pakken geslagen. De schone was weer in de tassen, ja ik had gewassen bij oma Adje, op die manier had ik thuis niet zoveel. Verder de dag rustig doorgebracht en 's avonds samen met Hans nog even naar Roosendaal geweest. Hij was eerder deze week toch naar PK Racing geweest, maar daar had hij niet gevonden wat-ie zocht. Bij Roal in Roosendaal is hij wel geslaagd. Hij heeft vast z'n verjaardagskadootje gekregen.
Nog even langs Nicole en Werner om weer afscheid te nemen en daarna vroeg naar ons bedje.

Net als voor de heenreis ben ik nu ook weer vroeg opgestaan om brood te smeren en drinken te maken. Hans kwam iets later net als de kids en opa en oma vd R. Na alles en iedereen in de auto gezet te hebben, zijn we om half 8 richting Denemarken vertrokken. Het werd een goede reis wederom. We zijn een paar keer in Duitsland gestopt en hadden een aantal keer vertraging door werkzaamheden en ongelukken. En wat ons zeer verbaasde, waar we eigenlijk nooit vertraging hebben gehad, was in Denemarken. Heel druk, heel raar. Maar goed, we waren op tijd bij de boot. De dames hebben zich achterin prima gedragen en toen we om 9 uur 's avonds op de boot zaten, zijn ze alledrie in slaap gevallen. Eenmaal in Kristiansand was het nog een klein anderhalf uur rijden en toen waren we weer in ons vertrouwde Tvedestrand. Om 2 uur 's nachts lagen we allemaal weer in ons eigen bedje.

Het was een geweldig avontuur, leuk om weer eens in Nederland te zijn geweest in onze oude woonomgeving. Maar we zijn allemaal tot de conclusie gekomen, dat we een hele goede keuze hebben gemaakt door te verhuizen naar Noorwegen. Het heerlijke stille, rustige, wijdse Noorwegen.

It's good to be home again in Norway!

nog even geduld aub...

2010-03-07T19:00:00.000+01:00

... want ik heb vanavond weinig tijd om er een mooi verhaal van te kunnen maken. Ik hoop dat ik dinsdagavond jullie kan verblijden met een nieuw verhaal. En ik beloof jullie het wordt leuk, want we zijn naar Nederland geweest, voor het eerst na onze verhuizing naar Noorwegen....

SO, STAY TUNED

Moederdag, sneeuw, skiën en een logé...

2010-02-22T00:27:00.000+01:00

Op maandag wordt Caitlin wakker met pijn in haar oor. Ze huilt de hele tijd, dus ik bel naar de dokter waar we gelukkig snel terecht kunnen. Ze heeft oorontsteking en we krijgen een receptje mee voor medicijnen. Omdat ze zo overstuur was en het drankje natuurlijk niet echt lekker is, valt het niet goed en geeft ze alles op. Daarna wil ze niet meer. Maar het is wel belangrijk dat ze het neemt. Uiteindelijk met veel pijn en moeite drinkt ze het op vermengd in haar sap. Dit werkt maar 1 keer. Ze is niet gek, maar gelukkig is papa Hans er en met enige overtuiging en het vooruitzicht van een beker melk en een koekje neemt ze het drankje s'avonds heel knap. Zo doen we het de rest van de week, met een beker melk en een koekje.
Met m'n hobbyclubje ’s avonds maak ik voor de 1e keer een echt vintagekaartje. Mijn scrapvriendinnetje Linda (in het midden) geeft ons uitleg en omdat zij in de toekomst graag workshops wil gaan geven, is dit voor haar de uitgelezen kans om ons als "guinea pigs" te gebruiken! En ze doet het werkelijk geweldig. Aan het einde aan de avond hebben we allemaal een prachtige vintagekaart gemaakt.

Oma Ans is 's avonds nog even bij de overbuurtjes geweest. Zij waren de zaterdag ervoor 40 jaar getrouwd. Natuurlijk hadden ons mam en ik kaartjes gemaakt en we hebben ze een cadeau in de vorm van een mooi Noors tafelkleed gegeven. Ze waren er erg blij mee.

Op dinsdag gaat Annika alleen naar de barnehage, hoewel het al beter gaat met Caitlin. Caitlin en ik vermaken ons wel. Verder is het een rustig dagje. Er is 's avonds weer een scraptreff in Arendal, maar ik blijf thuis bij ons Caitlinneke, ze wil toch het liefst mama dicht in de buurt.
Op woensdag gaat Malin spelen bij Michelle als ze uit school komt. Annika vindt het telkens, als Malin bij haar vriendinnetjes van school gaat spelen, erg "utrettferdig!!" (oneerlijk) dat zij niet bij iemand kan gaan spelen. Haar grootste vriendin Tsunami moet elke dag naar de barnehage, omdat haar ouders niet thuis zijn bij haar. Maar we kunnen Tsunami natuurlijk niet telkens gaan halen, als Malin bij een vriendinnetje speelt. Daarom gaat Oma Ans met Annika en Caitlin naar Grisen. Kunnen ze even lekker spelen en kan ik op m'n gemak boodschappen doen. Als ik ze ophaal in Grisen, kom ik voorbij de kinderkledingwinkel en daar hangt een spijkerbroek in Malins maat, nou ja, dat hoop ik dan maar. Malin heeft met een grote regelmaat “gaten” in haar broek, dus deze neem ik mee op de gok. Gelukkig past-ie. Oma heeft het spel “Vier op een rij” gekocht en dat blijkt een groot succes. Alle meiden krijgen een dvd en het wordt er eentje van ……………prinsessen. Ja oma Ans verwent haar kleinkinderen nog steeds hoor!

Op donderdag ben ik aan de slag gegaan in m'n hobbyhoekje. Niet zozeer met het creatief bezig zijn, als wel met het opruimen en reorganiseren van m'n spulletjes. Annika en Caitlin vieren carnaval op de barnehage, Annika als heks (niet op de foto) en Caitlin als prinses (linksonder). Het was erg leuk geweest en ze vielen 's avonds dan ook als een blok in slaap.

Malin brengt van school Brum mee, een mascottebeer. Zij blijft bij ons tot en met zondag en gaat dan ook overal mee naar toe. We maken natuurlijk wat foto's om bij het verhaaltje in haar dagboekje te pakken. Brummetje was erg geliefd bij de meisjes. Er was er altijd wel eentje die op Brum wilde passen!!

Op vrijdag is de zon weer eens van de partij. Het is eigenlijk de hele tijd al sneeuw en sneeuwruimen wat de klok slaat, omdat het maar blijft sneeuwen. Na schooltijd komt Michelle bij Malin spelen en ik word er een beetje moe van. De kinderen zijn zo druk, ze kunnen hun energie niet goed kwijt. Ze kunnen hier buiten namelijk niet meer spelen. Als ze het gras op willen, zakken ze tot hun middel weg. Malin heeft Annika al een keertje uit de sneeuw moeten trekken, nee het is teveel geworden achter buiten. Waar ik dan wel weer een opkikker van kreeg, is een telefoontje uit Nederland, van m'n vriendin Nicole. Het contact was een beetje verloren gegaan, omdat, blijkt nu, hun computer al maanden kapot is. We skypten vorig jaar elke zondagavond en ineens geen contact meer. Ik maakte me een beetje ongerust, maar was natuurlijk heel blij te horen dat alles toch goed ging met haar en haar gezinnetje. Ze was ook blij verrast dat we binnenkort naar Nederland komen en hebben voor de zaterdag alvast plannen gemaakt!!

's Avonds ben ik met Hans nog nieuwe ski's en skischoenen wezen kopen. Zijn oude waren al kapot en omdat hij en Malin toch regelmatig gaan skiën nu, wilde hij niet wachten tot volgende winter.
Op zaterdag heeft Hans zijn nieuwe ski's samen met Malin uitgeprobeerd. Ze zijn wederom naar Næs Verk gegaan. Al heel vroeg waren ze er, om 9 uur, want dan is het nog lekker rustig. Natuurlijk ging Brummetje mee, maar zij bleef thuis toen we 's middags met z'n allen nog even voor een kopje koffie naar Grisen liepen. Oma Ans heeft 's avonds gefeest, omdat Sven Kramer goud had gewonnen op de 5 km schaatsen. Iets waar wij hier "boven" niet warm of koud van worden. Ach, ieder heeft z'n passie toch?
Zondag, Moederdag en Valentijnsdag. Ja het is hier al moederdag en ik krijg een paar leuke hobbycadeautjes van m'n dochters (en van m'n man natuurlijk). Zaterdagavond belde onze buurman, Rune en vroeg of Hans en Malin zin hadden om vandaag met hem en Elin te gaan skiën. "Tuurlijk, wij gaan mee". Malin had ook haar rumpeakebrett (een soort sleetje voor onder je kont) meegenomen. Er was daar een hele leuke akebakken waar ze vanaf kon roetsjen!

Malin vroeg of haar zussen op Brummetje wilden passen en dat was ook geen probleem. Dus Annika, Caitlin, Brum en ik zijn naar oma Ans gegaan om daar ook het moederdagkadootje te brengen. Ik had een naaldenboekje gemaakt, waar ons mam erg blij mee was. Toen Hans en Malin rond half 12 weer thuiskwamen begon het net weer te sneeuwen. We zijn allemaal weer naar boven gegaan, hebben de houtkachel aangemaakt en hebben verder de dag "koselig" doorgebracht.

Op maandagochtend heeft Caitlin voor het eerst sinds lange tijd weer heel lang geslapen. Toch was ze een beetje sipjes, omdat ze nou Malin niet meer gezien heeft. Die was namelijk al naar school gebracht in haar carnavalsoutfit. Ze vierden carnaval in de klas en Malin was een heks. Het was samen met het vikingpak het enige wat nog paste uit de verkleedkist. Dus ze had de keus, een heks of een vikingsvrouw. Nou dat werd dus het heksje. Ze had het erg leuk gehad. Verder is er hier geen carnaval gevierd. Gelukkig maar, want da's toch ook niks voor ons.

Ons wekelijks scrapavondje viel bijna in het water, want Hanneke en Heidi konden niet en Linda komt elke andere week. Gelukkig werd ik bij Heidi uitgenodigd en het werd een hele gezellige avond. Ik heb weer een start gemaakt met een vintagekaartje, wat ik overigens de volgende dag heb afgemaakt.

De week begon weer met sneeuw en op dinsdag is er wederom heel veel gevallen. Het lijkt er af en toe op dat we niks anders doen dan sneeuwruimen. Vandaag was een heerlijk rustige dag. Nadat alle kinderen weggebracht zijn en ik een kopje thee bij ons mam heb gedronken, ben ik naar boven gegaan, heb een muziekje opgezet en ben heerlijk gaan scrappen. Om kwart voor 2 ga ik Malin weer uit school halen en doen we gelijk met z'n allen boodschappen. Daarna is het de dagelijkse routine, boodschappen opruimen, Malin helpen met haar "leselekser" (leeshuiswerk), de jongsten van de barnehage halen, eten koken, eten, afruimen, nog even een beetje freubelen, kindjes naar bed, een beetje tv kijken en dan zelf weer naar bed. O nee, ook nog even sneeuwruimen, want er ligt weer een hoop en anders kom je morgen niet eens beneden!! En dan naar je bedje!

Vandaag, woensdag, niet veel bijzonders te melden. Ik had voor het avondeten een stoofpannetje klaar gemaakt en het smaakte heerlijk. Maar de jonge dames waren niet zo enthousiast over de wokgroenten. Nou ja, je moet het toch een keertje proberen, nietwaar? Samen met onze buurman Kenneth heeft Hans zijn auto nog naar de garage gebracht. Hij krijgt nieuwe banden, omdat de voorste twee steeds leeg liepen. En omdat het het beste is om banden per 4 stuks te vervangen, hebben we er gelijk maar 4 besteld. Morgen gaan ze eronder.

Op dondermorgen moesten we ons echt een weg banen door de sneeuw. Omdat het maar bleef vallen, kon ik niet op Hans wachten en ben maar met de kleine snøfrees aan de slag gegaan. 's Middags heb ik samen met Malin, Caitlin, Annika en Tsunami opgehaald van de barnehage. Ze hebben met z'n viertjes lief samen gespeeld. Annika was helemaal blij en dolgelukkig. Ook heeft oma Ans weer een reisje geboekt naar Nederland voor eind maart. 's Avonds hebben Hans en ik de auto weer opgehaald en dus rijden we weer een stuk veiliger op nieuwe spijkerbandjes.

Op vrijdagmorgen werd oma Ans niet wakker van de wekker, maar van Hans die al druk bezig was met de snøfrees. Hij is er speciaal eerder voor opgestaan, om 6 uur al. Wat een service toch! ’s Avonds heeft Hans ook het terras nog even onder handen genomen. Daar lag de sneeuw al behoorlijk hoog. En ook natuurlijk weer de oprit “ sneeuwvrij” gemaakt. Gelukkig heeft hij er geen hekel aan om te fresen. Wij hebben ons binnen weer vermaakt. Malin is 's morgens wel buiten geweest met de klas vanwege de "uteskole", die ze op vrijdag altijd hebben. Ze vertelde dat ze niet på tur geweest waren, maar bij school gebleven waren en dat ze de worstjes die ze normaal grillen boven het kampvuur, in de magnetron hadden verwarmd. "Maar dat is natuurlijk niet zo leuk, hè mama?"

Het weekend begint voor Hans met zijn dagelijkse ochtendritueel …………sneeuwruimen op terras en oprit. Daarna gaan Hans en ik samen naar Arendal om eens uit te zoeken wat een dvd-speler voor in de auto kost. We hebben er diverse gezien, maar nog geen keus gemaakt. Omdat we nu toch met z'n tweetjes zijn, doen we gelijk maar boodschappen.

Het waait heel erg hard en soms is het gewoon mistig door de sneeuw. Hans gaat 's middags nog even terug naar onze vaste winkel hier in Tvedestrand om daar de dvd-speler voor in de auto te kopen. Verder hebben we de dag gezellig binnen doorgebracht. Als we 's avonds aan de frietjes zitten komt onze Poolse buurman met zijn bedrijfsbus vast te zitten in de sneeuw. Nadat ze geprobeerd hebben om 'm uit te graven, moeten ze het opgeven en in het stadje een andere auto halen, om 'm los te trekken. Het was een heel spectakel om te zien.

Vandaag, zondag is er niet veel gebeurd. Hans heeft wederom sneeuwgeruimd en de meisjes en ik hebben hem aangemoedigd vanachter de geraniums. Malin en Annika zijn met oma Ans nog even een frisse neus gaan halen, door naar de brievenbus bij Grisen te lopen. Verder hebben we lekker aangekeuteld in huis. Net voordat Hans naar z'n bedje is gegaan, heeft hij het laatste hoopje sneeuw nog van de oprit gehaald. Daar hoeft hij morgenochtend in ieder geval zijn bedje niet vroeg voor uit.

Annika wordt 5 jaar, weer veel sneeuw en op de skies!

2010-02-07T22:40:00.002+01:00

Toen we 2 weken geleden, op zondagavond de warmwaterkraan openden, bleef er koud water komen. Jeetje balen, zeker als je nog even lekker wilt douchen voor het slapen gaan, maar goed. Wij naar beneden, naar de bod in de leilighet waar onze ketel hangt. Gelukkig was oma Ans nog wakker. Even op de resetknop gedrukt en nu maar hopen dat er maandagmorgen weer warm water uit de kraan zou komen. Dat was het geval, maar we moeten het toch maar even in de gaten houden.

Toen Malin maandagmiddag thuis kwam, had ze een brief bij zich van school. Ze hadden allemaal deze week huiswerkvrij gekregen om de kinderen in Haïti te helpen. De bedoeling was om klusjes te doen en daarmee geld te verdienen. Aan het einde van de week werd dan het bedrag van de hele school overgemaakt naar de organisaties voor Haïti. Nou ons Malinneke heeft haar best gedaan hoor. Ze heeft lege flessen in de buurt opgehaald voor het statiegeld en heeeeel veel muffins gebakken en die verkocht in de buurt, bij de hobbyclubjes van mamma en oma Ans en via de skype zelfs aan oma Adje en opa Leo. Ze had bij elkaar 355 kronen verdiend. Ze vertelde trots dat ze het meeste geld van haar klasje had.

Woensdag 27 januari ben ik Malin van school gaan halen met de taxi wegens het weer. Omdat de taxi ons niet terug kon brengen, zijn we terug gaan lopen. Het was alsof we op het strand liepen. De sneeuw op de stoepen was bruin geworden van het zout en behoorlijk rul. Alsof je door het zand liep. Behoorlijk vermoeiend bergop. Maar we hadden afgesproken dat we oma Ans, Annika en Caitlin in Grisen zouden ontmoeten voor een broodje. Dat was gezellig, temeer omdat we een medescrapster tegenkwamen, die ik elke maand ontmoet in Arendal. We hebben heerlijk 1,5 uur zitten kletsen en afgesproken dat we een keertje bij elkaar thuis komen. Dat wordt zeker gezellig! Hans heeft ook nog een of ander onderdeel vervangen in de verwarmingsketel. We bleven telkens maar op de resetknop drukken. Hopelijk is dat ook weer opgelost. Tot heden hebben we in ieder geval nog warm water.

Donderdag stond in het teken van de verjaardag van Annika: boodschappen doen, ik heb nog wat kleine kadootjes in zitten pakken en ik heb leuke snoepzakjes gemaakt om bij de kadootjes te doen.

Op de barnehage hebben ze genoten van het winterse weer deze week. Caitlin heeft met haar vriendjes en vriendinnetjes een garage gebouwd in een grote berg sneeuw. Hier staat ze bovenop het dak!

En Annika heeft rubber handschoenen gevuld met water en deze opgehangen aan het klimrek. En wat doet water bij -7 graden Celsius? Juist bevriezen. Leuk hoor van die ijshanden, maar wel koud, bbrrrrrrrrrrr.....

Vrijdags begon het weer te sneeuwen, flink te sneeuwen. Ik hoefde er in eerste instantie niet door, want Malin voelde zich niet zo lekker. Dus kon ik op m'n gemakje me aankleden om sneeuw te gaan ruimen. En dit was nog maar het begin. Het hele weekend bestond voor Hans zeker uit sneeuwruimen.

Vrijdagsavonds zijn we al begonnen met muffins, cake en kwarktaart bakken. Een kinderfeestje is hier doorgaans een eetfestijn, dus we hadden uiteindelijk 40 muffins, pølser i brød (worstjes in een broodje) en chipjes en godteri (snoepjes). Maar ik moet zeggen we hadden ook flink wat over. Ach, kleine maagjes zijn gauw gevuld, toch?

Zaterdag 30 januari was het dan zover, Annika is jarig en wordt 5 jaar. Wat heeft ze ernaar uitgekeken en de nachtjes afgeteld. 's Morgens hebben we het even gezellig gehouden met z'n vijfjes en haar verwend met kadootjes en de opgespaarde verjaardagskaarten en pakjes uit Nederland. Hans heeft nog sneeuwgeruimd, ja dat was weer nodig. En om 12 uur stonden de eerste vriendinnetjes met hun moeders op de stoep. Het was een gezellige boel met eten, kadootjes uitpakken en spelletjes doen. Dit duurde tot 14 uur en daarna was het even relaxen en daarna puinruimen. Maar Annika heeft genoten van alle aandacht.

Om half 12 's avonds heeft Hans nog een rondje rond het huis gedaan met de snøfrees. Er is nu ondertussen zoveel sneeuw weer gevallen dat de kinderen niet meer in de tuin kunnen spelen. Dat is wel erg jammer, maar niets aan te doen. Je moet ergens blijven met de sneeuw en dat wordt dan toch het grasveld. Nee het wordt tijd dat het een beetje gaat smelten, zodat ze weer lekker naar buiten kunnen.

Afgelopen maandag ben ik begonnen met werken, jawel. Ik was gevraagd om in te vallen op de SFO (de buitenschoolse opvang). Het was maar voor 2 uurtjes, maar het was wel leuk om te doen. Malin kon ik niet eerst naar huis brengen, dus die is met me meegegaan. Ze vond het erg leuk. De kinderen hebben eerst gegeten samen en daarna zijn ze naar buiten gegaan. Samen met een andere leidster heb ik toezicht gehouden op het gebeuren buiten. Het was maar goed dat ik een varmedress kon lenen van een ander, want op een gegeven moment werd het erg koud om gewoon stil te staan op het schoolplein. Toen het tijd was om naar binnen te gaan, hebben we nog gekleurd, gepuzzeld en vier-op-een-rij gespeeld met de kids. Ja, het was leuk om zo eens in te vallen, dus ik houd me aangevolen voor een volgende keer.

Toen Hans 's woensdags naar zijn werk moest, is hij eerst nog in alle vroegte gaan snøfresen. Er was zoveel gevallen en het zou de hele dag blijven sneeuwen, daarom was het verstandig om toch maar de snøfrees uit de garage te halen en aan de slag te gaan. Hans gaat alleen wel een dempertje op de uitlaat zetten, want er waren toch wel wat mensen wakker geworden, waaronder oma Ans en buurman Rune.

Annika en Malin zijn 's middags nog naar een verjaardagsfeestje van ons overbuurmeisje geweest. Zij werd 8 jaar en de dames waren beide uitgenodigd. Hand in hand gingen ze samen de berg af naar de overkant. En het was een gezellig feestje vertelden ze toen ze weer thuis waren.

Afgelopen donderdag is Annika met de oudste barnehagekindjes naar de muziekschool in het stadje gelopen. Daar kwamen alle oudsten van alle barnehages uit Tvedestrand samen om in een koor liedjes te oefenen, zodat ze die dan later in het stadje een keertje ten gehore kunnen brengen. Helaas ken ik de liedjes niet, dus we kunnen niet samen oefenen. Misschien dat ik de leidsters op de barnehage eens kan vragen welke liedjes ze zingen....

De rest van de week is er niet zoveel meer gebeurd. Caitlin is een beetje ziek geworden, vreselijk verkouden en ze had vrijdag wat koorts. Voor het eerst sinds lange tijd heeft ze weer eens een middagdutje gedaan. Ik heb toen met Malin zitten knutselen en Annika was met een vriendinnetje, Tsunami, boven aan het spelen.

Het weekend stond in het teken van skiën. Zaterdag ben ik samen met Hans en Malin gaan skiën op de golfbaan bij Næs Verk, net buiten Tvedestrand. Daar hebben ze nu loipes aangelegd. Het was voor het eerst deze winter dat ik op de latten stond en ik ben heel vaak gevallen. Volgens mij heb ik er een gekneusd stuitje aan overgehouden, het doet me toch zeer!! Maar Hans en ook vooral ons Malinneke zijn heel bedreven in het skiën.

Zondagmorgen al vroeg wilde Malin weer naar Næs Verk om te gaan skiën. We zijn met het hele gezin gegaan deze keer. Annika ging ook de skies op, maar ik ben wegens het zere achterwerk met Caitlin met de slee gegaan. En dat was ook erg leuk.

's Middags hebben we een beetje aangekeuteld in huis. En dan is het in bad, een filmpje kijken en dan lekker gaan slapen, want morgen is het weer vroeg dag.....

Het drukke sociaal leven....., vooral dat van de kinderen!!

2010-01-24T21:08:00.000+01:00

We beginnen ons verhaal weer waar we geëindigd zijn. Vandaag 2 weken geleden, op zondag, had Malin een verjaardagsfeestje bij een klasgenootje, Karoline. En zo zouden er de komende week nog meer komen. Malin moest weggebracht worden, want dat is hier wel, ze wonen allemaal "ver" weg. Dus op weg en die weg was spiegelglad! Thank God for spijkerbanden, anders kun je hier op bepaalde plekken gewoon niet komen. De winter is hier prachtig, maar soms ook vreselijk onhandig. Althans dat is mijn mening, de gemiddelde noor draait er vaak z'n hand niet voor om. Malin heeft een leuke middag gehad en wij hebben het gewoon lekker rustig aan gedaan, zoals een zondag gehoord te zijn.

In de tweede week van januari hebben we gewoon ons leventje geleid. 's Maandags de scrapavond met een drietal vriendinnen. Erg gezellig. De Hollandse kamer (de logeerkamer van opa en oma) wordt, als er geen bezoek is, omgetoverd tot scrapkamer, waar we met z'n viertjes heerlijk kunnen scrappen en kletsen. Ik heb dan een schets uitgezocht, waarmee we dan aan de slag gaan. En zo hebben we aan het eind van de avond altijd 4 heel verschillende kaartjes aan de hand van dezelfde schets. Heel leuk. En we leren natuurlijk van elkaar!

's Woensdags heb ik 's middags zitten verven met de meiskes. Ze hadden voor kerst (en Caitlin ook nog voor haar verjaardag) houten figuren gekregen, die ze een mooi kleurtje hebben gegeven. Het was heel leuk. Annika heeft nog veel kleurtjes zitten mengen: "Kijk eens mama, wat een mooie kleur!".

Hans heeft woensdag nog wat klusjes in de leilighet van oma Ans opgeknapt. Hier en daar een stopcontactje en het kleine verwarminkje in de badkamer is verhangen.

Donderdag had ik een hele lange dag alleen. Normaal moet ik om half 2 Malin (al) gaan halen op school, maar ze ging met een vriendinnetje, Helene, mee naar huis en is zelfs door de moeder thuisgebracht. Annika en Caitlin waren op de barnehage, dus pas om 4 uur had ik iedereen weer om me heen. Da's toch wel eens lekker, een hele dag in je eentje en met niemand rekening te hoeven houden. Ik heb lekker zitten scrappen en een beetje rondgerommeld in huis.

Ook vrijdag was Malin weer later thuis, want ze had (weer) een verjaardagsfeestje van een ander klasgenootje, Tuva. Het lijkt wel of al die kinderen achter elkaar jarig zijn. De moeder van Michelle heeft de beide meisjes opgehaald en Michelle is hier gebleven. Michelle en Malin zijn al echte dikke vriendinnen.

Die vrijdag werd het steeds drukker in huis naarmate het avond werd. Toen onze bovenbuurvrouw, haar zoontje Magne van de barnehage had gehaald is ze nog even langsgeweest. En 's avonds hebben we onze naaste buurtjes onverwachts op bezoek gehad. Een druk begin van het weekend.

Zaterdags hadden Annika en Caitlin een verjaardagsfeestje van een barnehagevriendinnetje, Lone. Hans heeft ze weggebracht en Malin heeft, met behulp van mama, voor Annika een mooie kaart gemaakt voor haar verjaardag. Ja je moet je tijd benutten als die daar is... Toen Hans weer terugkwam, vertelde hij dat we uitgenodigd waren om samen de kids weer te komen halen en dan meteen even een kopje koffie te blijven drinken. Dus Malin ging naar oma, later die middag, en Hans en ik gingen op de koffie bij Mariëlle en Ove Johnny (spreek hier uit als oeve jonnie!). Ik was toch wel blij dat we weer thuis waren, want ook deze weg was weer lekker glad!! Malin vertelde toen ze thuiskwam dat Liv en Gunnar, onze overbuurtjes, weer opa en oma zouden worden van een vierde kleinkind. Ze was er op bezoek geweest met oma Ans.

Zondags had ik er ook even een vierde bij. Om half 9 ('s morgens!) stond onze bovenbuurman met Magne op de stoep. Magne kwam bij ons omdat zijn ouders naar Oslo moesten. Het werd een gezellige dag. Malin heeft volop met Magne gespeeld, hoewel hij nog maar 2 jaar is.

Toch was ik ook 's avonds best moe, toen Magne weer weg was. Toen was ik ook blij dat ik een eerder aanbod die week afgewezen heb. Ik werd namelijk gevraagd oppasmoeder te zijn voor 4 maanden, elke werkdag voor een klein meisje van 1,5 jaar. Het is de dochter van een vriendin, dus ik moest er wel even over nadenken. Hoewel ik zondagavond wist dat ik de goede keus had gemaakt, vond ik het toch moeilijk om de ouders teleur te moeten stellen. Maar goed, ik moet ook aan mezelf denken en de peace and quiet hier in huize vd Rijzen-v Gremberghe.

's Maandags was weer een gewone doordeweekse dag. De kids hebben lekker buiten gespeeld 's middags en Hans heeft onze nieuwe snøfrees uit kunnen proberen. We hebben een kleinere gekocht, met minder PK's, die wat beter te hanteren is. Ik heb boven achter het huis, mijn eigen kleine snøfreesje, waar ik heel goed mee uit de voeten kan. Prima voor het pad en het terras.

' s Avonds was het nog een scrappetreff in Grimstad, waar ik al een paar keer voor gevraagd ben om te komen, door een vrouwtje die ook altijd bij Jorun komt. Nou is het ruim 3 kwartier rijden naar Grimstad en zo 's avonds en in de winter zie ik dat eigenlijk niet echt zitten. Ik ben dus maar lekker thuisgebleven. Dat komt wel weer een keertje als het voorjaar is.

Verder is er die week niet zoveel bijzonders gebeurd. Malin is wezen spelen bij Michelle en Michelle heeft hier gespeeld. Annika en Caitlin hebben een lekkere cake bij oma Ans gebakken, omdat ze van de "grote meiden nou eens een keertje niet mee mochten spelen", wat ik me best wel eens voor kan stellen.
O ja, en ik ben donderdag naar de kapper geweest. Het is weer een stukje korter. Ik kreeg zo'n smal koppie van dat lange haar, dus heb ik nu weer eens een boblijntje. Wat vinden jullie ervan? (met m'n mooie nieuwe camera gemaakt!)

Vrijdag is Malin met de klas gaan schaatsen. Nou zou je denken, dat gebeurt hier vaak, schaatsen. Maar dat valt reuze mee of tegen hoe je het wilt. Er ligt namelijk op veel goed bevroren meren dikwijls heel veel sneeuw, wat niet geruimd wordt. Erg jammer, maar toen de 1e klas donderdag een email kreeg dat een bepaald meer schoongemaakt was, hebben ze meteen een schrijven meegegeven aan de kids dat ze vrijdag de schaatsen mee mochten brengen. En wat wil nou het feit, Malin heeft geen schaatsen! Dat was niet zo'n probleem zei haar juf, want ze mocht vast van een klasgenootje wel de schaatsen even lenen. Je kunt tenslotte niet 3 uur op het ijs staan. Dat was natuurlijk heel fijn, maar Malin bleek grote voeten te hebben. Geen enkele schaats van haar klasgenoten paste. Maar die van de juffrouw wel! Ze heeft geschaatst, maar vond het toch niet zo heel leuk. Ake (sleeën) is toch veel leuker!

Gisteren hebben we onze boodschapjes gehaald en rondom huis onze beslommeringen gehad. De kinderen hebben wederom genoten in de tuin.....

....en we hebben de ijspegels maar weer eens van het dak geslagen. Elke dag worden ze weggehaald en elke morgen hangen er weer nieuwe.

Zo kwam Malin laatst dat er achter het huis een hele grote hing, die "alsjeblieft mocht blijven hangen???" Nou vooruit dan, daar komt toch nooit iemand op dit moment. Of je moet je door een laag met sneeuw ploeteren. Nou wilde ik die lange ijspegel toch ook wel eens zien en er een foto van maken. Dus ik erop af. Zakte tot halverwege mijn bovenbenen weg in de sneeuw, maar goed. Het was de moeite waard. De bewuste pegel hing vanaf de dakgoot tot bijna in de sneeuw. Kun je het een beetje zien? Best indrukwekkend, maar ook gevaarlijk natuurlijk. Nou maar hopen dat de dakgoot het houdt....

Vandaag was weer zo'n typische zondag. Eerst lekker in pyjama rondgehobbeld en daarna toch maar aangekleed om weer naar buiten te gaan. Het was niet koud, zo'n - 4, net als de hele week zo'n beetje trouwens en Malin en Hans wilden de lange latten weer eens onderbinden. In de straat ging het niet (meer) zo fijn, want ze hadden afgelopen week flink sneeuwgeschuifd in de Skogfaret. Dus in de auto en even een stukje rijden Bergsmyr (onze wijk) uit. Daar heb je 3 meren liggen waar je prima kunt skieën. Oma Ans en ik zijn met de kleinsten een eindje wezen lopen en sleeën.

Tegen etenstijd was iedereen weer thuis, dus we hebben de kachel lekker aangemaakt, zodat de schoenen, mutsen en wantjes konden drogen.

Nu is het nog even genieten van de avond en morgen begint de gewone week weer.

Goed voornemen...

2010-01-10T13:27:00.000+01:00

Ja dat is snel hè? Ik heb mezelf een goed voornemen aangenomen. Om weer vaker hier een berichtje te zetten. En we beginnen nu meteen.

Op de laatste dag van het vorige jaar vroeg onze buurman Kenneth of we mee gingen skiën. Hans is samen met Malin en Annika naar Gjerstad, zo rond het middaguur, vertrokken met Kenneth en buurmeisje Rachel. In Gjerstad is een groot meer en rond dat meer zijn loipes gemaakt voor langrennski (langlaufen). Malin had het zo onder de knie, maar Annika had er wat meer moeite mee. Zeker toen ze was gevallen, had ze er niet zoveel zin meer in. Typisch Annika. Malin is dus met Kenneth en Rachel meegegaan en Hans heeft zich ontfermt over z'n middelste dochter. Hij heeft toen dus niet veel kunnen langlaufen. Ik was overigens thuis gebleven bij Caitlin. Ik heb wel skies, maar Caitlin niet. Misschien kunnen we volgend jaar met het hele gezin gaan.

Oudejaarsavond hebben we met de grootouders doorgebracht. Oma Ans was ook naar boven gekomen. We hadden voor wat lekkers gezorgd en er waren goede films op tv. Dat is hier overigens toch het geval, net als volgens mij in Nederland, rond de feestdagen komen er altijd goede films op tv en ze komen altijd tegelijkertijd!! Ach, er is dan ook weer het voordeel, dat er altijd ook films zijn, die je al gezien hebt. Maar we hebben gekeken naar een film van Harry Potter. Rond 12 uur konden we genieten van het vuurwerk wat afgestoken werd. Heerlijk als je op de berg woont, dan kun je ver kijken en zelfs het vuurwerk in het stadje zien. Maar er werd ook genoeg afgestoken rond ons heen. Caitlin werd wakker van alle knallen, maar de andere twee sliepen als rozen. De grootouders zijn rond half 1 naar hun bed gegaan en Hans en ik hebben nog een film afgekeken en lagen rond half 2 in ons mandje.

De volgende ochtend was het alweer vroeg dag. De dag dat opa en oma weer naar huis zouden gaan. We hebben op ons gemakje ontbeten en opa en oma hebben de koffers ingepakt. Ze waren een stuk lichter dan toen ze kwamen!! Omdat het altijd een "gevecht" is wie er mee mag naar het vliegveld, heb ik het de kids een stuk gemakkelijker gemaakt: IK ben meegeweest! Hans had ook alleen kunnen rijden natuurlijk, maar gezien de korte nacht en het slechte weer, vond ik het een veilig idee dat er iemand meeging met het oog op de terugreis. En het was een gezellig tochtje. Opa en oma zaten achterin nog even te genieten van het noorse landschap en Hans en ik letten op de weg. Het was weer begonnen met sneeuwen en OK we hebben dan wel een goed uitgeruste winterauto, het blijft opletten natuurlijk. Toen we op Torp aankwamen, sneeuwde het flink door en het was er erg koud. We hoopten dat het vliegtuig wel kon vertrekken. Vanwege het weer en omdat het toch rond half 4 weer donker begon te worden, zijn wij eigenlijk na het afzetten meteen weer terug gereden. Als het vliegtuig niet vertrok, konden we altijd omdraaien. Maar dat hoefde niet. Na enige vertraging van een kwartiertje (het ijs moest van de vleugels geloof ik) zijn opa en oma weer naar Nederland vertrokken. En we zijn allemaal weer goed thuis aangekomen, Hans en ik én opa en oma van de R.

De volgende dag was een dagje van opruimen en genieten van de rust (hihi). Hans is met Malin weer gaan skiën, nu met onze andere buren, Rune en Elin. Dit keer, zonder Annika, die niet meer meewilde, heeft Hans ook goed op de latten kunnen staan. En als het aan Malin ligt, gaat ze elke dag. Ze vindt het geweldig. En kan het volgens Hans ook al goed. Tja, die kids zijn natuurlijk toch een stuk flexibler dan wij "oudjes".

Als je bij ons uit het keukenraam keek, zag je hele grote ispinner (ijspegels) aan het dak hangen. En ze hingen recht boven het padje van oma Ans. Het was dus verstandig om die te verwijderen. Dus het keukenraam geopend en met een bezem aan de slag. Het leek wel honkbal, maar ze zijn eraf en oma Ans kan weer veilig over haar padje.

Het hele jaar door had ik elke week een klein bedragje in een potje gedaan. Voor als ik eens iets wilde kopen wat ik graag wilde. Zo stond al heel lang op mijn verlanglijstje een nieuwe spiegelreflexcamera, ditmaal een digitale. Ik heb er altijd eentje gehad, maar toen ons Malinneke is geboren, hebben we ons een klein digitaal cameraatje aangeschafd. Altijd handig en ook Hans kon ermee omgaan. Het maakt natuurlijk mooie foto's, maar toch. Toen ik genoeg kroontjes had gespaard, me geörienteerd had op de markt en een positief respons had gekregen van een collega van Hans over een bepaalde camera, lachte het geluk me toe. "Mijn" camera was op maandag 4 januari in de aanbieding!! Dus ik met Hans naar Arendal. En na nog wat andere boodschappen gedaan te hebben, zoals sleetjes voor de kids (ja ze verslijten ze hier echt!), wollen ondergoed en een nieuwe termoskan, hebben we de camera besteld. Hij was helaas niet op voorraad en het zou wel 2 weken kunnen duren... 'zucht'. Nou ja afwachten maar.

Later in de middag is Annika's droom nog uitgekomen. Ze mocht mee in de vrachtwagen van een moeder van een klasgenootje van Malin (kunnen jullie het nog volgen?). Malin was al eens een keertje opgehaald om te gaan spelen bij haar en Annika was toen heel verdrietig, dat zij niet in de vrachtwagen mee mocht rijden. Maar maandagnamiddag was het dan zover. En ze genoot. Ok, het spelen was ook wel leuk, maar de vrachtwagen sloeg alles.

Dinsdag was het weer een school- en barnehagedag voor de meisjes. Ze hadden er allemaal weer zin in, zo na 2,5 week thuis. Het was wel erg koud met -15 graden overdag. Op school gaan ze wel naar buiten, goed aangekleed, maar op de barnehage blijven ze binnen als het kouder is dan -10. Bøklia ligt hoog en er staat altijd wel wat wind. In de zomer soms heerlijk verkoelend, maar in de winter kan het er erg koud zijn. En ze hebben dan een grens gesteld, tot -10 gaan we naar buiten, anders "koser vi oss inne" (maken we het binnen gezellig).

Zoals gezegd is het hier erg koud. Er wordt dan ook veel hout gestookt en stroom verbruikt door de Noorse huishoudens. Dat bleek woensdag dan ook, want volgens de nieuwslezer op televisie is deze week de meeste stroom verbruikt sinds begin van de meting. Bij ons gaat ook 's morgens automatisch de varmepumpe aan en als die afslaat probeer ik, mits ik de meeste tijd thuis ben die dag, de kachel al aan te hebben. Dat is toch heerlijke warmte en gaat door het hele huis. Woensdag hoefden we nergens heen. Gezellig binnen en de meisjes zijn nog even met Malins vriendinnetje Michelle buiten geweest. Maar omdat het toch erg koud was en er een windje stond, heb ik ze na een 20 minuutjes naar binnen gehaald. Ze hadden niet veel aanmoediging nodig, behalve Caitlin. Die wilde buiten blijven "sommelen". Dus onder groot protest is ze dan toch maar naar binnen gekomen: "OK dan".

Ook kreeg ik woensdag een smsje van de winkel in Arendal, m'n camera was binnen. Dat is snel!! Natuurlijk wilde ik meteen rijden, maar een verstandige keus was om te wachten tot donderdag als alle kids weer buiten de deur zijn.

Zo gezegd zo gedaan. Oma Ans is donderdag ook meegegaan, want zij wilde gaan kijken voor een andere tafel en stoelen in haar hobbykamer. Deze hebben we uiteindelijk gevonden, samen met een tweetal boekenkastjes. Die konden mee in de auto, maar Hans is later nog teruggereden voor de tafel en stoelen. M'n camera heb ik ook opgehaald, dus nu kan ik gaan uitvinden, hoe alles te bedienen.
Diezelfde middag heeft de fjelleskjøpet (de plaatselijkse boerenbond) een nieuwe snøfrees afgeleverd. Onze (1 jaar) oude snøfrees bleek toch te groot en te zwaar. Dus we konden deze inruilen op een kleinere.

Vrijdag was een rustige dag. Malins vriendinnetje Michelle is weer hier geweest, haar ouders moesten naar een begrafenis. Ze kunnen met z'n viertjes zo goed spelen, daar heb je dan geen kind(eren) aan. Ik heb de gebruikelijke huishoudelijke klusjes gedaan, zoals strijken, stofzuigen, je kent dat wel.

Zaterdag was een heerlijk relaxte dag, de kids zijn lang in pyjama gebleven. 's Middags zijn we naar Grisen geweest, boodschappen doen en kadootjes kopen voor een klasgenootje voor Malin en een barnehagevriendinnetje van Annika en Caitlin. We hebben veel mensen gesproken: onze Nederlandse kapster weer terug in 't land, Linda een scrapvriendinnetje van mamma, Eldbjørg onze noorse samtalelerares, nog een vriendinnetje van Annika (waar ik de naam maar niet van kan onthouden) en we hebben met de burgemeester gesproken.

Het was een koud weekje hier met zowel 's nachts als overdag temperaturen van rond de -16. Gelukkig wordt het komende week iets milder met zo'n -7 gemiddeld overdag. Dan kunnen de meiskes ook weer lekker buiten spelen.

Een nieuw boekjaar,dus afsluiting van het oude....

2010-01-03T12:13:00.000+01:00

Op één van de eerste dagen van 2010 ga ik het boekjaar 2009 afsluiten. En proberen om de gebeurtenissen van de laatste maanden van 2009 nog een beetje in beeld te brengen. Er is toch nog wel wat gebeurd om over te schrijven en jullie zijn vast en zeker ook benieuwd naar de nieuwste foto’s.

We beginnen eind september/begin oktober met de høstferie (herfstvakantie) van Malin. Caitlin en Annika gaan dinsdags gewoon naar de barnehage en Malin en ik gaan gezellig scrappen. Samen met oma Ans lopen we donderdag eens even binnen bij de Tvedestrandsposten, de plaatselijke krant. Door middel van een krantenartikeltje proberen we om onze hobby – kaarten maken – eens even onder de aandacht te brengen. En dat is gelukt. We hebben een gezellig interview, worden op de foto gezet en zaterdags staan we op de achterpagina van de Tvedestrandsposten. We krijgen er veel reacties op en dat leidt tot een scrapavond op woensdag met drie dames bij oma Ans en op donderdagavond met 5 dames bij mij. Oma Ans maakt intussen heel wat kerstkaarten en samen met Malin “huurt” ze op 22 november een kraam op de julemarked (kerstmarkt) in Borøya. Heeft aardig wat kaarten verkocht voor een mooie prijs. In de kraam naast de hare stond een Noorse vrouw, die getrouwd was met een Nederlander. Hans heeft daar tijdens een bakkie leut nog gezellig mee zitten kletsen. Verder kwam er ook nog een echtpaar even kijken. De vrouw is Nederlandse, de man is Noor. Zij wonen ook in Tvedestrand. We hebben adressen uitgewisseld en wie weet wat ervan komt.

Maar ik dwaal af. Want het is nog begin oktober. Buiten is het nog heerlijk en na het avondeten gaan we nog even een stukje wandelen.

En terwijl wij genieten, is Hans druk bezig met een nieuwe klus. Op de bovenste etage van ons huis was wel een toilet, maar hij gaat dat uitbreiden tot een echte badkamer. Met 4 vrouwen in huis is het vast geen overbodige luxe om twee badkamers te hebben. Eerst moet er natuurlijk gebroken worden. Maar als er opgebouwd kan worden, gaan er heel veel dingen goed. Hij vindt het eenvoudiger werken hier met al dat hout in de huizen, in vergelijking met het vele beton in Nederland. Het werkt ook een stuk minder stoffig uiteraard.

Malin heeft intussen al een paar verjaardagsfeestjes achter de rug, maar Annika nog niet. En dat vindt ze soms écht niet leuk. Dus toen ze op zaterdag de 11e oktober verwacht werd bij Helene (speelt ze mee op de barnehage) was het echt feest voor haar. Ik breng haar weg en als ze weer terugkomt, straalt ze en vertelt volop, heel enthousiast in ’t noors hoe het geweest was! Ja, ze heeft er echt van genoten.
De week daarna heeft Hans de nieuwe badkamer even gelaten voor wat die was. De Volvo moest de 19e oktober gekeurd worden en er moest nog even het een en ander aan gebeuren. Maar ook dit heeft hij weer voor elkaar gekregen (hij heeft toch wel “gouden” handjes) en de keuring verliep heel snel en alles was goed.

Er was vorige week ook een nieuwe lading hout voor de winter geleverd en dat lag allemaal in de aanhangwagen. En die aanhanger wilden we wel leeg hebben. Misschien had Hans hem nodig om spullen voor de badkamer te halen en als het vroeg gaat sneeuwen, wordt alles nat. Hebben we er ook niets meer aan. Dus samen met oma Ans heb ik dit naar boven gesjouwd en de meisjes hebben lekker buiten gespeeld.

De Noorse conversatie is ook weer begonnen. Oma Ans en ik gaan iedere donderdagmorgen naar Sagesund, naar Heidi (een Canadese getrouwd met een Noor). We krijgen “les” van Eldbjørg en ook Galina (uit Rusland) doet weer mee. Het is wel inspannend, maar gezellig natuurlijk. Vaak heeft Heidi na de les ook wat lekkers om te eten en dat was de 22e ook zo. Heerlijke warme broodjes. Hoefden niet meer thuis te lunchen en konden op weg naar huis nog mooi even wat boodschapjes doen. In Grisen loopt oma Ans ook nog even binnen bij de kapper om een afspraak te maken. Volgende week gaat ze weer een weekje naar Nederland en dan moet je er toch “mooi” uitzien. In haar beste Noors stelt ze haar vraag en ze krijgt antwoord in ………….het Nederlands. Ja, we hebben nu dus ook een Nederlandse kapster. Leuk hè? Ook Caitlin moest er aan geloven en haar haartjes werden die week ook even geknipt.

Vorig jaar is er controle geweest door de brandweer (onze buurman Kenneth) en hij vond het beter dat de stenen vloer onder de kachel groter werd. Stel dat er een blok hout op de houten vloer zou vallen, dan …………………kon er wel eens een brandje komen. Er stond eerst een smalle hoge kachel in de kamer en die hebben wij vervangen door een grotere. We hadden dus ook een groter “stoepje” nodig. Dus op een zaterdag toog Hans aan het werk en heeft er een mooie vloer gelegd.

Zou het snel gaan winteren? Misschien, want aan de kant van de weg worden de brøytepinner (stokken) geplaatst, zodat je kunt zien waar de berm is.

En dat ze er niet te vroeg mee waren, bleek later die week. Toen oma Ans goed en wel in Nederland was, dwarrelden de eerste sneeuwvlokken al naar beneden. Bleef nog niet echt liggen, maar je kunt maar voorbereid zijn toch? Nee, de herfst is nog hier, met z’n prachtige kleuren en als dan ’s morgens de zon opkomt.....

En toen was het eindelijk donderdag de 29e oktober. Oma Ans vertrok voor een weekje naar Nederland. De koffer was ingepakt. Niet teveel, want er moest heel veel mee terug. Ze heeft gelogeerd bij haar zus en zwager in Den Haag en natuurlijk heel veel hobbyspulletjes aangeschaft. Het was een heel druk weekje. Is naar de beurs in Rijswijk geweest en daar heel veel hobbymaatjes ontmoet. Naar de verjaardag van opa Leo in Rijsbergen en naar Hennie in Deurne, waar ze ook Annie, Thea en Leonie ontmoette.Toen ook nog naar Haarlem, naar Joke en Caroline. En er was zelfs nog tijd om behoorlijk wat inkopen te doen voor de kleindochters. De koffer zat behoorlijk vol en er moest het een en ander achterblijven in Nederland. Ach, da’s altijd makkelijk natuurlijk. Oma Ans vond het hartstikke gezellig bij haar zus en ze hebben samen heel veel herinneringen opgehaald, iedere avond wel een spelletje gescrabbeld en heel veel gelachen. De avond voordat ze weer terugging naar Nederland trakteerde broertje Rob op een etentje. Ton en Lucy waren natuurlijk ook van de partij. Zaterdags heeft Ronald oma Ans weer naar Schiphol gebracht en het afscheid was voor iedereen wel even moeilijk. Maar volgend jaar komt ze weer. Op Sandefjord stonden Hans, Malin en Annika al te wachten en die waren heel erg blij om oma weer te zien.

Net als in Amerika wordt hier in Noorwegen Halloween gevierd. In de winkels kun je heel veel kleding hiervoor vinden en ons Malinneke heeft dit jaar voor het eerst op 31 oktober haar Halloweenfeestje gehad. Samen met al haar klasgenootjes was het een hele gezellige avond.

De zusjes hadden zich voor die avond natuurlijk ook verkleed.

En zo zijn we intussen in november aangekomen. Heb alweer foto’s gemaakt van de eerste sneeuw. Vorig jaar viel de eerste sneeuw op 29 oktober en nu dus op 6 november.

En weet je wat er ook gebeurd is………………Malin is haar 2e tand verloren. Ja, het wisselen was al begonnen. Ze verloor haar 1e tandje eind september en nu dus de 2e!

Hans is druk bezig in huis, maar ook buiten moet er natuurlijk nog wel wat gebeuren. De trampoline moet uit elkaar worden gehaald en worden opgeborgen. Een mooi klusje voor mij. Het gaat niet altijd even makkelijk, maar de aanhouder wint. En het lukt me. De trampoline, de tuinstoelen en tafel worden opgeborgen in “het houten buitenbad” en kunnen daar dus mooi overwinteren. Een hartstikke handige opbergplek.

November is eigenlijk een hele rustige maand geweest. Ik ben gestart met mijn scrapavondje en heb leuke contacten met de dames. Ook oma Ans is druk bezig met haar clubje. Goed om de Noorse taal beter onder de knie te krijgen en op die manier leren we ook meer mensen kennen. Zo heeft oma Ans naar aanleiding van het krantenartikel nog een ontmoeting gehad met Margrethe. Ze is op een donderdag een kopje koffie komen drinken en de beide dames hebben gezellig zitten kletsen. Als het niet helemaal lukte, dan bracht het woordenboek of het Engels uitkomst. We zijn ook op bezoek geweest bij Margrethe. Ze woont prachtig mooi en heel hoog. We waren helemaal verrast door het schitterende uitzicht op de fjord en de haven. De dames hebben al een paar keer met elkaar gebeld en afgesproken dat het contact in het nieuwe jaar wordt versterkt.

Eind november, de verjaardag van Caitlin. Ze wordt de 30e alweer 3 jaar en ze weet heel goed wat ze wel en niet wil. In het geheim zijn Annika en Malin druk bezig met het maken van een slinger en een kaart voor Caitlin. De meisjes vinden het geweldig en genieten er volop van. Ja, de voorpret is ook leuk toch?

Zondagmiddag, de 29e, vieren we de verjaardag. De cadeaus van mama, papa, zusjes en oma worden uitgepakt,

er wordt gezongen, er is wat lekkers om te smullen en er komt bezoek.

Het vriendinnetje van Caitlin, Selma, komt ook samen met haar mama koffie drinken. En natuurlijk brengt ze een mooi cadeau mee. Selma kijkt even de “kat uit de boom”, maar dan komt ze los en speelt ze met de meisjes.

Ook Maartje komt nog met Magne en Haakon en natuurlijk weer een cadeau. Ja, ze heeft mooie kadootjes gekregen: een step, een fornuisje, een Doratandenborstel, een puzzeltje, een kleine bulldozer, een mooie pop, strijkkralen, nog meer puzzeltjes, een tas, een mooi boek, leuke stickers van Jip en Janneke en nog veel meer knutselspulltjes. Ons meiske is goed verwend en dan moet de kerstman nog komen....

Maar de dag is nog niet afgelopen. Het is de 1e zondag van de advent en dan is er een optocht in het stadje met als doel het ontsteken van de kaarsjes in de hele grote kerstboom op het plein bij het raadhuis. Nog snel even wat poffertjes eten en dan op stap. De optocht is al gestart, maar we sluiten aan. Jammer dat het ging regenen met een beetje natte sneeuw erbij, maar dat mocht voor de meisjes de pret niet drukken.

Ook hier wordt er ingeënt tegen de Mexicaanse griep. We hebben overigens niet de indruk dat het zo’n hype is als in Nederland. Vrijdag, de 4e december, worden Annika en Caitlin verwacht op het helsestasjon. De meisjes krijgen een prikje en moeten dan een halfuurtje wachten. Intussen heeft oma Ans Malin uit school gehaald en omdat er weer sneeuw is gevallen en het toch wel koud was, wachten zij samen even bij de bakeri en drinken intussen iets warms. Nog even wat boodschapjes doen en dan naar huis om te spelen in de sneeuw!

Malin krijgt ’s maandags de prik op school en ik blijf die morgen even wat langer. Er zijn misschien wel kindjes, waarvan de moeder en vader moeten werken, die het eng vinden en een extra handje is dan nooit weg.

Dinsdag de 8e december is er een “nissetog” (kerstoptocht) georganiseerd voor de eerste klassen van de basisschool. Malin is in haar nopjes met haar kerstjurk met bijpassende muts (Annika en Caitlin hebben er ook een natuurlijk). De bedoeling was dat de optocht door het stadje zou trekken naar kiosk de Mix en dat ze daar een aantal liedjes zouden zingen. Ik stond al op tijd te wachten, maar wat er ook gebeurde………………….geen kinderen. Uiteindelijk ben ik toch maar naar de school gelopen en toen bleek dat de optocht behoorlijk was ingekort. Ze waren nu in de gymzaal. Natuurlijk baalde ik enorm en jullie begrijpen dat ook Malin teleurgesteld was. De volgende keer als er iets wordt georganiseerd, blijf ik op school en sta ik niet voor verrassingen. Dan maar achter de optocht aan!! Wel stonden ze de volgende dag in de Tvedestrandsposten, almede op hun webside.

Vrijdags de 11e december werd ik om 8 uur voor het ontbijt verwacht op de barnehage met Annika en Caitlin. Het feest van Santa Lucia werd gevierd. Malin ging naar school met een vriendinnetje. Vorig jaar was Malin de lichtkoningin en Annika hoopte in stilte dat zij het misschien dit jaar zou zijn. Maar helaas, het werd een ander meisje.

Annika en Caitlin kenden de liedjes al heel goed en zongen dan ook goed mee. Het werd een spannende ochtend, omdat het nog donker was en alle lichtjes in de barnehage uit waren. Van het ontbijt hebben we niet zo genoten. De broodjes zijn een beetje zoet en dat is niks voor ons. Het is maar goed dat we thuis al een boterhammetje gegeten hadden.

In Noorwegen zijn er in december heel veel activiteiten. En met alles wordt een link gelegd naar Jul (kerst). Zo heb je speciale kerstdekbedden, kerstgordijnen, kersthanddoeken, enz enz. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is er wel. En natuurlijk hoort er dan ook iets bij met een stal. Dus op zondag de 13e december gingen we naar Holt (een klein plaatsje vlakbij Tvedestrand). Daar was door de landbouwschool een “Jul i fjøset” (kerst in de stal) georganiseerd. We hebben daar de stallen bezocht met de koeien, schapen, konijnen en andere dieren.

Malin en Annika hebben nog een rondje gereden op een paard en ze hebben nog een rondritje gemaakt in een slee met paarden ervoor.

Ik heb gezien hoe vis wordt gerookt en net voordat we naar huis gingen, ontdekten we de plek waar je geschminkt kon worden. Malin werd een tijger en Annika werd een vlinder. Jammer dat het er weer zo snel afgehaald moest worden. En toen we thuiskwamen, stonk onze kleding wel een beetje naar de dieren.

Het verder afwerken van de badkamer staat even op een laag pitje. Maar over een poosje zal Hans wel weer verder gaan. De vloerverwarming ligt erin en nu moeten er nog tegels uitgekozen worden.

Net voor de kerstvakantie heeft Malin “kerstkoekjes” gebakken op school en ’s avonds konden we allemaal genieten van zo’n lekker koekje. Goed gedaan hoor Malin. Het smaakte hartstikke lekker.

Zondag de 19e december valt er volop sneeuw. Hans heeft met een collega afgesproken om een kerstboom in het bos te gaan halen. Hij vertrekt om 11 uur en samen met zijn collega maken ze een lange wandeling van 2 uur (!) door het bos om toch maar de allermooiste boom uit te zoeken. En dat lukt. Ze zijn dan weliswaar een paar uur verder en Hans is doodmoe van de wandeling. De boom wordt omgezaagd, op de auto gelegd en vastgebonden. Nog even een bakkie leut met wat lekkers erbij en dan weer naar huis.

Ik ben intussen druk geweest met het sneeuwruimen, terwijl de meisjes dolle pret hebben in de sneeuw.

Julaften (kerstavond 24 dec) gaan de meisjes na het avondeten in bad. Ze vinden het wel spannend, want misschien komt de kerstman wel met mooie cadeaus. Als ze ook maar een geluidje horen, denken ze al dat er iemand binnen is. Caitlin is de 1e die uit bad wil en als ze in haar nachthemdje naar de kamer loopt, ziet ze volop cadeaus onder de boom liggen.

Ze rent terug naar de badkamer en jullie begrijpen wel dat de andere twee zo snel als ze maar kunnen uit bad komen om het ook allemaal te kunnen zien. We zijn echt verwend. Caitlin en Annika met een nintendo DS en Malin met een gitaar. Nog even en dan gaat ze op gitaarles. En jullie begrijpen, dat dat niet het enige was. Julenissen had zelfs kadootjes voor papa, mama en oma Ans onder de kerstboom gelegd!

In de nacht van 1e op 2e kerstdag heeft het behoorlijk gesneeuwd. We moesten ons letterlijk een weg naar buiten scheppen.

Onze kleine Caitlin verdween tot aan haar liesjes in de sneeuw. Grappig om te zien natuurlijk en zo ook haar zussen, die er tot hun knieën in zakten. Er werd een glijbaan gemaakt van sneeuw (dat is dan weer het voordeel als je een tuin hebt tegen een berg aan), want de glijbaan van de speeltoestel was wel heel kort geworden! Schommelen kon even niet, de schommels waren op mysterieuze manier verdwenen!!

En papa is bezig geweest om het terras te ontdoen van de 70 cm hoge sneeuwberg. Het was een leuke dag in de sneeuw.

Zondag, 27 december……………vandaag komen oma Adje en opa Leo. Hans rijdt ’s middags naar Sandefjord om hen op te halen en de meisjes kunnen haast niet wachten dat oma en opa er zijn. De koffer wordt naar boven gebracht en het is natuurlijk spannend om te weten wat er allemaal in zit. Ja, de dametjes zijn weer maar eens een keer verwend. Oma heeft voor iedere dag een cadeau voor ze. Dinsdag ga ik samen met Hans een dagje op stap en passen de beide oma’s en opa op de meisjes. Ze maken een wandeling naar Grisen waar ze door opa Leo getrakteerd worden op een wafel en als ze net weer thuis zijn, komen wij er ook weer aan. We hebben wel een leuke dag gehad in Kristiansand, Grimstad en Arendal. Maar jammer dat het overal zo ontzettend druk was, da’s eigenlijk niks voor ons.( Daar kwam nog eens bij dat Hans behoorlijke kiespijn had en die vervelende kies is er dus woensdag door de tandarts uitgehaald.) Ook hebben de meisjes nog wat nieuwe kleren gekregen van oma en opa. Ze kunnen er dus weer eventjes tegen. Op nieuwjaarsdag vertrekken oma en opa weer richting Nederland.

Nu komen ze voorlopig een tijdje niet. Want wij gaan eerst eind februari voor een weekje op vakantie naar Nederland!

Op bezoek, 4 vriendinnen uit Nederland!!

2009-12-01T19:11:00.001+01:00

Het laatste weekend van september kwamen er 4 vriendinnen van me uit Nederland op bezoek. Ze waren er vrijdags en gingen zondags alweer naar huis. Het moest dus een gezellig, vol maar wel ontspannend weekend worden. En dat werd het!!

Hans vertrok vrijdagsmorgens om de dames van Torp op te halen. Het vliegtuig landde om 13.00 u en mijn mannetje was precies op tijd. Rond half 3 zaten we met z'n allen op het terras. Zoals we eigenlijk voor elk bezoek doen, hadden we ook nu weer muffins gebakken. De meisjes vinden dat geweldig, want dan mogen ze helpen en muffins zijn natuurlijk nog lekker ook! Ook bij de "grote meisjes" vielen de muffins, met noors vlaggetje, in de smaak! En bij bezoek uit Nederland hoort ook eigenlijk altijd kadootjes. We werden wederom verwend met stroopwafels, speculaas, en nog veel meer. De kinderen kregen alledrie prachtige badhanddoeken met hun naam erop geborduurd. En natuurlijk speelgoed, ja we zijn allemaal weer goed bedeeld! Bedankt meiden!!

Voor de eerste maaltijd had ik iets noors in gedachten: lapskaus (uitgesproken als: lapskuis). Het is een stoofpotje van allemaal blokjes aardappel, ham, wortel, koolraap, ui en kruiden in een witte dikke saus. Echt heel lekker en vullend. Ik had bij de Meny (zeg maar AH) een lapskaus voor 8 personen besteld. Ja besteld, hij is daar ontzettend lekker en ik had er niet zoveel tijd voor, eerlijk gezegd. Maar we kregen een flinke bak met lapskaus mee, zoveel dat er nu nog porties in de diepvries zitten. Ach da's altijd handig, nietwaar? Gelukkig vonden onze gasten het ook erg lekker en gingen we met een vol buikje de avond in.

Mijn lieve mannetje heeft dit weekend eigenlijk volledig voor ons kroost gezorgd, zodat ik me kon vermaken met m'n vriendinnen. Omdat ik toch, net als in Nederland destijds, gezellig bezig wou zijn met z'n allen, had ik een workshopje bedacht. Het moest iets worden met onze achtergrond als clubje (het kledingnaaien), maar de dames konden natuurlijk niet hun naaimachine meesjouwen. Ik had de meiden de opdracht gegeven een stopnaald mee te brengen. We zouden een tas gaan maken. Hiervoor had ik scrappapier gelamineerd en er gaatjes ingestansd. Alle benodigheden erbij, zoals draad, ringetjes en (schouder)band. Dit idee had ik een keertje gezien op de site van Frences (kijk maar eens bij toepassingen). We zaten dus de eerste avond weer als vanouds bijelkaar gezellig te naaien (met de hand!).

Ik denk dat Ingrid haar dochter miste (en misschien het kappen van haar haartjes), want ze vroeg of Malin er zin in had om haar lange lokken ingevlochten te hebben. Daar had Malin wel oren naar. Ik heb meteen even meegekeken, want ik had het wel eens gedaan, maar een kleine opfriscursus was nooit weg! En het resultaat was prachtig!!

Natuurlijk wilden de dames de omgeving verkennen. Waar wonen wij nou eigenlijk precies? Dus op zaterdag gingen we 's morgens op weg. Eerst werd onze wijk bekeken. De barnehage, waar onze jongste twee naar toe gaan. We moesten door de ramen naar binnen turen, want het was zaterdag. Maar dat mocht de pret niet drukken. Jolanda en ik hebben zelf nog even op de wipwap gezeten!! Na de straatjes van Bergsmyr gezien te hebben, zijn we op weg gegaan naar het stadje. Het was prachtig weer, dus de wandeling was heerlijk. Lekker in het zonnetje. In de gågata van Tvedestrand was het høstmarked. Alle waren stonden buiten en de terrasjes waren goedgevuld. We zijn verder gelopen naar de haven door de smalle straatjes van het oude centrum. Daar was het prachtig met de zon op de Tvedestrandsfjorden. Via de school van Malin, die natuurlijk ook bewonderd moest worden zijn we door het park weer terug naar huis geklommen. Bovenaan het pad konden we even uitrusten en heeft Malin meteen een leuke foto van ons allemaal gemaakt.

Op zaterdagavond is het bij ons altijd frietjes eten. Daar weken we nu natuurlijk niet vanaf. Dus allemaal weer een plaatsje gezocht aan de keukentafel en lekker "hollands-noorse" frietjes gegeten.

's Avonds zijn we weer verder gegaan met onze tassen. Ik heb voor de schouderbanden de naaimachine toch weer even op tafel gezet. Rond een uurtje of 9 waren ze af en konden we met onze zelfgemaakte tas op de foto! Een leuk souvenier uit Noorwegen. Wat wil je nog meer?!

De rest van de avond hebben we gezellig kletsend door gebracht. We zijn niet te laat naar bed gegaan, want de dames moesten vroeg op om het vliegtuig van 12 uur weer te nemen.

We hebben met z'n allen ontbeten 's zondags, de koffers werden ingepakt en na een paar dikke knuffels en "klemmer" zijn de meiden weer in de auto gestapt om door Hans weer naar Torp te worden gebracht.

Anita, Jolanda, Ingrid en Anita, het was een heel erg leuk weekend.

Ik hoop dat we elkaar snel weer zullen zien!!

September 2009

2009-11-08T23:27:00.001+01:00

Jullie dachten vast, waar blijft dat volgende blogberichtje nou?
Hier is-tie dan!!

Begin september is Hans naar Nederland gegaan, in zijn eentje, om z'n broer te helpen. Erik en z'n gezin hadden een ander huis gekocht en daar moest veel aan opgeknapt worden. En natuurlijk is Hans dan de uitgelezen persoon om rond je heen te hebben. Dus met een auto volgeladen met gereedschap en een koffertje met kleding vertrok hij om 6 uur 'smorgens naar Kristiansand naar de boot. Na een lange reis van 17 uur was hij terug in Rijsbergen bij z'n ouders. Het waren voor ons allemaal 10 lange dagen waarin veel gesmst, geskypt en ook gebeld is. Maar Hans heeft Erik goed kunnen helpen en was erg blij dat hij op 13 september weer thuis in Noorwegen was. De conclusie kon getrokken worden, hij hoeft niet meer in Nederland te wonen. Gelukkig maar, stel je toch eens voor dat het andersom was!

In die dikke week dat Hans in Nederland was heb ik hier veel bezoek gehad. M'n jeugdvriendinnetje Annelies met haar gezinnetje is hier geweest na een vakantie in Noorwegen. Het was heel erg gezellig om weer lekker te kunnen babbelen en haar en haar mannen weer even te zien. We hadden voor haar zoontje, Sean een kadootje gekocht omdat hij net jarig was geweest. Een echte trollenpuzzel die wel in de smaak viel. Net als de ketting die hij van onze meiden kreeg. Ja, het was een leuk weerzien!

Ook zijn onze nedernoorse kennissen familie Olthuis op bezoek geweest. Zij waren in Risør geweest bij het Akvarium en kwamen nog even doorgereden naar Tvedestrand. Erg leuke middag gehad, waarin we gezellig hebben gebabbeld over van alles en nog wat. Jammer dat Hans nou net niet thuis was, maar goed.

Op de eerste zondag dat Hans dus in Nederland was zijn bij ons de schilders aan de gevel begonnen. Ja op zondag! De gevel aan de regenkant moest hoognodig geschilderd worden, want de verf was er letterlijk aan het afbladderen. Nou is dat hier in Noorwegen niet zo'n heel groot drama, maar wij blijven ook op dit punt toch Nederlanders. Hout moet toch goed in de verf zitten, nietwaar? Met een paar man zijn ze begonnen met afschuren (wat er los zat) en de gevel daarna te wassen. Hier in Noorwegen wassen de Noren regelmatig hun huis. In de week die volgde hebben ze ons geveltje dus weer prachtig in de rode verf gezet. De groene lijsten hebben we wit laten maken. Het contrast is prachtig en heel fris. Weer een klusje minder voor Hans als hij thuiskomt!

Verder hebben we een rustige week gehad. Malin is naar school geweest en Caitlin en Annika naar de barnehage. Ook heeft Malin haar eerste bursdagsfest (verjaardagsfeestje) van een klasgenootje gehad. Dat was voor de eerste keer natuurlijk erg spannend. Alle meisjes van de 2 eerste klassen (17 stuks) waren uitgenodigd en ons Malinneke heeft genoten.

Toen Hans weer terugkwam uit het zuiden heeft hij z'n ouders meegebracht. Opa en oma van de Rijzen zijn een weekje bij ons gebleven en dat was weer erg gezellig. Natuurlijk was het voor papa een gewone werkweek en voor de dames gewoon naar school en barnehage.

Ik heb met Leo en Adje heerlijk in de tuin gewerkt en 'm winterklaar gemaakt. Oma Adje en oma Ans zijn met z'n tweetjes wezen winkelen in Arendal en opa Leo heeft op z'n gemakje kunnen aquarellen in de tuin. Voor de natuur hoef je niet ver weg hier. Toch zijn Hans en z'n vader nog een paar mooie tochtjes wezen maken. Tja dat hoort er gewoon bij. Zaterdags zijn alle dames en dametjes naar de høstmarked (herfstmarkt) van Malins school geweest. Dat was ook erg leuk. En daarna nog door naar het Ullfest (wolfeest) in Arendal. Er waren, en dat was natuurlijk het leukste, echte schapen. Want ja, voor wol heb je schapen nodig, nietwaar?

Voordat opa Leo weer naar huis vertrok heeft hij nog bolletjes geplant met de meisjes. Ze hebben een klein stukje tuin, waar nu dus hopelijk in het voorjaar een paar mooie bloemetjes gaan groeien.

Zondags zijn opa en oma weer huiswaarts gekeerd. Maar de volgende groep vakantiegangers stond alweer bijna voor de deur. M'n vroegere vriendinnenclub. 4 gezellige meiden waarmee ik in Nederland regelmatig achter het naaimachine kroop om kleding voor onszelf maar vooral voor ons kroost voor maakte. Ik had een kleine week om alles weer op en top gezellig te maken. Maar dat is gelukt. Over dit bezoekje vertel ik in het volgend blogbericht. Nu is het bedtijd met een nieuwe werk- en schoolweek voor de deur.

Tot de volgende keer!

Verjaardag, asfalt, appelmoes en terug naar school...

2009-09-27T19:30:00.012+02:00

Ik heb een ontzettend leuk weekend met 4 vriendinnen uit Nederland achter de rug. Het was beregezellig meiden!! Maar daar ga ik een ander keertje over vertellen. We gaan eerst een eindje terug in de tijd. Want in augustus is er ook weer veel gebeurd.

Omdat de vakantie vroeg begon, zijn de scholen en barnehages ook weer vroeg begonnen. Op 4 augustus was het voor Annika en Caitlin zover om zich weer te melden bij Bøklia barnehage. Voor Caitlin de eerste keer voor het "echie", maar ze had er reuze veel zin in. Annika ook, omdat ze dan weer met haar vriendinnetjes kon spelen. Met de leiding had ik afgesproken dat Caitlin een paar uurtjes kon blijven om te wennen. Het was heel goed gegaan en ze had lekker veel gespeeld. Maar ze was wel heel moe van alle indrukken en de hele tijd de noorse taal om zich heen. Ons kleine meiske begon dan ook te huilen, van blijdschap en vermoeidheid, dat ze mama weer zag. Nu gaat het uitstekend en met z'n tweetjes gaan ze met veel plezier elke dinsdag en donderdag naar de barnehage.

Op 12 augustus heb ik m'n verjaardag gevierd met man en kinderen in Risør bij het Akvarium. Dat was heel leuk, lekker klein en knus en alles op ooghoogte voor de kids. We hebben heel veel roggen gezien, kreeften in alle leeftijden (er was een soort groeiwand), grote en kleine vissen en een mooi tropisch aquarium met prachtig gekleurde vissen en andere zeebewoners.

Na afloop zijn we een lekker ijsje gaan eten in Grisen storsenter. Dat is natuurlijk altijd feest.
's Avonds een rustig avondje met m'n mannetje op de bank, een perfecte afsluiting van een perfecte verjaardag.

Op onze (schuine) oprit lagen kiezels. Dat is intussen anders. We wilden graag asfalt, vanwege het onkruid en het gemak met sneeuwruimen. De kiezels vlogen altijd bij Hans rond de oren als hij met de snøfrees de oprit schoonmaakte. Eind mei is onze Skogfaret opnieuw geasfalteerd en de gemeenteambtenaar vertelde al eerder, dat het mogelijk was om onze oprit dan meteen mee te nemen. De kiezels werden toen dus ook al verwijderd, maar het asfalteren bleef uit. Het asfalt was op!! We moesten het maar even afwachten. Dat hebben we gedaan en na een paar telefoontjes kwamen ze dan toch eindelijk op 13 augustus met grof geschut onze oprit op. En na een paar uurtjes met dampend asfalt in de weer geweest te zijn, hebben we nu een prachtige stukje zwarte "weg" naar beneden.

De week daarop, op 17 augustus begon voor Malin een nieuw ritme. Ze ging voor het eerst naar school. Wat was ze enthousiast en ongedurig. Met de nieuwe spulletjes in haar nieuwe rugzak vertrokken Malin en mama naar de Tvedestrand skole. Daar werden de kinderen hartelijk onthaald door de rector en de jufjes. De stoeltjes werden aangewezen, de kapstokjes en de plankjes voor de extra kleding, schoenen en gymkleding. De papa's en mama's mochten er nog een uurtje bijblijven, maar daarna ging ik huiswaarts. "Daag mama, tot straks", met een glimlach op haar gezicht. Het duurde de eerste dag maar tot 11 uur. Gelukkig was het vanaf dag 2 de gewone uurtjes draaien op school. En dat zijn er nog niet zo heel veel. De langste dag is tot kwart voor 2 en de kortste tot kwart voor 11!! Maar goed, ik hoef in ieder geval niet tussen de middag op en neer, ze eten allemaal gezamelijk op school.

Ook krijgt Malin vanaf dag 1 al huiswerk. Het is niet zo veel, maar zo krijgen ze toch al het besef, bij school hoort huiswerk, aldus de denkwijze van de Tvedestrand skole. En dat is prima. Malin gaat in ieder geval met heel veel plezier naar school en doet na school meteen haar huiswerk. Zo is ze een kwartiertje nadat we thuis zijn vrij om te gaan spelen.

In onze tuin staat een klein appelboompje. Vorig jaar hadden we 5 appels. Vreselijk zuur, dus die zijn opgevoerd aan de vogeltjes. Maar dit jaar hing de boom helemaal vol. Samen met de meiden heb ik er 40 (!) appels afgehaald. Wat moesten we daar toch mee doen, zou je denken. Nou wij wisten het wel. We hebben er appelmoes van gemaakt. Met de hulp van oma Ans, zij is tenslotte de expert, en haar keukenapparatuur hadden we uiteindelijk, na veel schillen, snijden, koken en zeven, 4 goedgevulde bakjes appelmoes.

Mijn mannetje is al flink in de weer geweest voor het winterseizoen 2010-2011. Nee ik vergis me niet, hout moet drogen dus het hout wat in de zomer gehakt en geklieft wordt, kan pas gebruikt worden in het winterseizoen van het jaar daarop. Gelukkig hebben we ook al hout voor de komende winter. Dit hout komt van de bomen die bij ons achterin de tuin stonden en die in blokken van 60 cm naar beneden zijn gekomen. Samen met onze buurman, heeft Hans deze 60 cm lange blokken op de kliefmachine gehesen en verwerkt tot kleinere stammetjes die nu mooi bij ons in de kachel passen. Alles mooi opgestapeld in de tuin, met een zeiltje erover, kan het nu wachten op de winter van 2010-2011. Wij zijn voorbereid!

Bezoek uit Nederland en Malin wordt 6 jaar!!

2009-09-10T15:10:00.022+02:00

Daar zit ik dan, achter de computer, met een leeg scherm voor me. Er is weer heel wat gebeurd sinds eind juli. Ik heb me eerst even bezig gehouden met de foto's. Er worden er veel gemaakt, maar je kunt ze natuurlijk niet allemaal op het blog zetten, dus dat wordt selecteren.

Van 23 tot en met 26 juli zijn de heren van de Rijzen langs geweest. Ome Erik, opa Leo en neef Daan, die al vakantie had en dus mee kon komen. Hans heeft heel veel toertjes met de mannen gemaakt, in de omgeving maar natuurlijk ook naar de Biltema en de Bilextra. Want van auto's, daar houden mannen van, nietwaar? Onze kleine dametjes hebben genoten van het bezoek, vooral opa werd nogal eens bestookt met boekjes die voorgelezen moesten worden en spelletjes die gespeeld moesten worden. Ja, opa of niet, als je hier op bezoek komt moet je ook meepuzzelen en meedoen met het grote prinssesespel! Gelukkig voor de heren was er ook genoeg tijd om te ontspannen met een goed boek.

Op zaterdag 25 juli was er bij Næs Jernverksmuseum een rondleiding wat ontzettend leuk was. Met een grote groep (o.a. ook Denen) werden we rondgeleid over het terrein en een leuke jonge dame gaf uitleg hoe in vroeger dagen het ijzer werd gesmeed. Zij sprak natuurlijk Noors (wat de Denen ook kunnen volgen) en dit werd gesouffleerd door Hans.

Natuurlijk mochten de dames de Vree (oma Adje en tante Marja), na de heren van de Rijzen, niet ontbreken. Deze twee gezellige zussen hadden een heleboel lekkers meegebracht voor ons allemaal: beschuiten, poffertjesmix met poedersuiker, stroop, kokosbrood, speculaas, salmiakklollies, peperkoek, vruchtenhagel en heerlijke eierkoeken van de Rijsbergse bakker!! Ook onze knutselgeest werd niet vergeten. Tante Marja had voor Malin, Annika, mijzelf en zelfs oma Ans allerlei spulletjes bij om weer leuke kaartjes te maken en het scrapboek weer gezellig aan te kleden.

Omdat het maar een paar dagen waren, dat de dames hier waren hebben we de omgeving verkend. Tante Marja wilde ook graag weten hoe ons stadje eruit zag en daarom is zij met oma Adje en oma Ans naar het stadje gelopen en heb ik de kleine dametjes gereden met de auto. Verschil moet er zijn, nietwaar?! We hebben lekker door de winkelstraatjes geslenterd en onze honger en dorst zijn gestild door een heerlijke lunch te nuttigen bij het Tvedestrand Fjordhotel, gesponord door oma Ans. Op zaterdag heeft Hans zijn favoriete winkels (zie boven) in Arendal laten zien, want tante Marja was toch wel erg nieuwsgierig geworden naar "die Biltema", waar ze niet alleen spullen verkopen voor de auto. Ze zijn natuurlijk niet recht naar huis gekomen, maar hebben een mooie tocht gemaakt. De avonden werden weggekletst, waardoor we (tante Marja, oma Adje en ik) Hans eigenlijk naar de garage hebben verdreven. Want "wat een verschil, mannen of vrouwen over de vloer" aldus mijn hubbie. Zondagsmorgens moesten ze al weer vroeg uit de veren, een vliegtuig wacht nou eenmaal niet op de gewone man cq vrouw!

Het waren twee heel gezellige weekenden met de mannen en de vrouwen. We hopen dat jullie snel weer eens komen.

Op 24 juli is onze "kleine" grote meid alweer 6 jaar geworden. Lekker cliché, maar wat gaat de tijd toch snel. Ze had wat meisjes uitgenodigd om te komen spelen en muffins te komen eten. Met een knots van een kaars in de vorm van een zes (op zo'n relatief klein muffinnetje!) kon het feest beginnen. Ze heeft van haar vriendinnetjes hele leuke kadootjes gekregen. Malin mocht op tafel staan en er werd luidkeels in het Noors en Engels gezongen. Daarna hebben ze met de nieuwe spulletjes gespeeld, gehopt op de trampoline, gegleden en geschommeld. Ze hebben allemaal genoten.

Maar het feest was eigenlijk 's morgens vroeg al begonnen, met Malins familie. Van ons heeft ze een Nintendo DS gekregen. Omdat ze nu een "skolejente" wordt, was een rugzak nodig. Deze gaf haar oma Ans haar kado. Van Annika en Caitlin moest Malin op zoek en met "warm en koud" werd Malin naar het laadje van de tafel geleid. Daar hadden haar jonge zussen hun kadootjes in verstopt. Ze vonden het alledrie geweldig leuk!! In het kadootje van Annika zat een Snoopy lunchtrommeltje en bijbehorende drinkbeker. Van Caitlin kreeg Malin een pennenetui, behorende bij de rugzak. Ze was er erg blij mee!!

Omdat opa Leo en ome Erik er ook waren werd Malin ook door hen nog verwend. Ome Erik had spelletjes bij voor haar nieuwe Nintendo (een klein stemmetje had hem ingefluisterd wat ze van ons kreeg). En opa Leo heeft haar meegenomen naar de speelgoedwinkel waar ze iets uit mocht zoeken. Het werd prinsseselego. De collectie werd daarmee verder uitgebreid, maar zij en haar zusjes spelen er dan ook volop mee.

Op zondag werd het feestje nog even dunnetjes overgedaan voor de buurtjes. Ook dat werd een gezellige ochtend met kadootjes en lekkere koeken. Nee, ons Malinneke is volop verwend door iedereen.

Oeps...

2009-08-29T22:32:00.003+02:00

... ik ben weer maar eens op de vingers getikt door onze trouwe fans in Nederland. Men wordt ongerust nu er al weer een paar weken geen berichtje op het blog is verschenen. Maar de weken gaan dan ook zo snel!! Ik weet het, het is geen excuus en als ik het zo eens bekijk wordt het inderdaad hoog tijd voor een nieuw verslagje. Nu, half 11 's avonds ga ik er niet meer aan beginnen en morgen krijg ik visite van m'n noorse vriendinnen (dus dat is eerst opruimen en poetsen geblazen ;-)), maar ik beloof jullie allemaal dat ik aankomende week "in de pen kruip" om jullie op de hoogte te brengen van ons laatste doen en laten.

Nog héél even geduld, OK? A new message is under construction.....

Ik, Ans, ga een dagje alleen op stap !

2009-08-08T21:01:00.012+02:00

Werd vanmorgen wakker, het zonnetje scheen al door het keukenraam en opeens bedacht ik dat het er maar eens van moest komen. Een dagje op stap. Echt helemaal alleen! Het zou de 1e keer zijn sinds ik in Noorwegen woon.

Waar ga ik heen……….ga ik naar Arendal of naar Risør. Afstand is vanaf mijn huis ongeveer gelijk. Maar ik koos voor Risør. Dat is een hele leuke plaats met een schitterende haven. En deze week werd daar Noorwegens oudste en Europa’s meest begeerde houten botenfestival (trebåtfestival) gehouden. In de haven zie je een armada van oude en nieuwe houten boten, met of zonder motor. Vorig jaar werd het voor de 25e keer georganiseerd.

Na een busritje van een halfuurtje en een klein stukje lopen, was ik bijna bij de haven. Eerst nog even entree betalen (150 kronen = ± 17,50 euro), maar in de verte zag ik al ontzettend veel vlaggetjes. Gezellige muziek hoorde ik al door de luidsprekers en het was al een drukte van belang. Eerst maar eens even op een bankje gaan zitten en alles eens op m’n gemak bekijken. Het was echt een feest. Wat een gezelligheid en iedereen keek vrolijk. Wat me trouwens ook opviel, was dat iedereen min of meer in “zeemanskleding” rondliep. Zelf had ik mijn witte driekwart broek aan met een touwtje aan de zijkant en daarop een leuk blauw t-shirt met een sjaaltje. Voelde me echt op mijn gemak.

Een wandeling langs een stuk van de haven gemaakt en iedere keer zag ik weer wat mijn aandacht trok. Ben zo af en toe echt even gestopt om alles goed te bekijken.

Voordat ik naar de trekpleister van dit evenement de Oostindiëvaarder De Götheborg ging, eerst maar even gezorgd voor een natje en een droogje. Terrassen genoeg met gezellige muziek. Heb een lekker broodje verorberd met een heerlijk kopje koffie.

Natuurlijk hoort bij zo’n festival ook een markt. Maar dan één, die natuurlijk voor het merendeel gericht is op boten en varen. Ik zag een man die van heel dik touw klossen aan het vlechten was om aan de zijkant van een boot te hangen, zag een hele dikke boomstam, die bewerkt werd met een paar hakbijlen, met als doel een nieuwe kano. Ja er was echt van alles te zien. Ook aan de kinderen was volop gedacht. Ze konden allerlei spelen doen, die gericht waren op het water.

Na al dat slenteren was ik aangekomen bij de Götheborg. Je kon het schip bezichtigen, maar het was er zo druk, dat ik daar maar van af heb gezien. Vond het al een hele belevenis om zo’n oude boot eens van dichtbij te bekijken.

Het werd zo zoetjesaan tijd om weer richting bus te gaan, maar moest natuurlijk even luisteren naar het shantykoor. Jeetje, wat was dat mooi. Ik weet dat ze in Rijsbergen ook zo’n koor hebben en ik heb ze wel eens horen zingen, maar dit…………….was boven verwachting. Schitterend gewoon.

Al met al heb ik een fijne dag gehad. Ga het vast en zeker nog eens vaker doen. Want het centrum van Arendal (ligt ook aan de haven) is zeker ook een bezoekje waard. En met de bus is het allemaal goed te doen. Je kunt nog eens rondkijken en het is echt wel ontspannend reizen.

Toen ik gisteravond in bed lag, heb ik natuurlijk even terug gedacht aan dit uitstapje. Ik realiseerde me toen dat het de allereerste keer was na het overlijden van René dat ik iets alleen ging bekijken. In Nederland en hier ben ik wel vaker iets gaan bezoeken, maar dan was er altijd iemand mee. Ben dus best wel een beetje "trots" op mezelf dat ik deze stap gezet heb. En net toen ik weer naar huis ging, zag ik dit schitterende zeilschip en wist ik eigenlijk wel dat ik toch niet alleen was. De zee is immers vlakbij.

Hiep hoi!

2009-07-30T09:23:00.002+02:00

Ik zag zojuist dat we de 15.000 bezoekers zijn gepasseerd. Geweldig leuk dat jullie ons nog trouw volgen. Laat nog eens wat van je horen, zodat we weten wie onze trouwe volgers zijn, OK?

Hilsen fra oss alle sammen her i Norge.

Naar de kapper, afscheid van Bøklia en de zomervakantie...

2009-07-29T15:47:00.023+02:00

Ja, het moet er toch maar weer eens van komen. Want intussen is “onze” zomervakantie alweer bijna voorbij en de laatste maand hebben we toch weer veel leuke dingen te vertellen.

Omdat iedereen er in de zomer netjes uit moest zien, brachten we een bezoekje aan de kapper. De meisjes vinden dat helemaal niet erg. Onze kapper zit in het winkelcentrum en vlakbij is een leuk speeltuintje. Daar kunnen ze zich wel vermaken natuurlijk. Ook Caitlin moest er voor de 1e keer aan geloven. Ze bleef heel netjes stil zitten en……………ja, ze vond het best interessant. Ze vond het zelfs zo leuk, dat ze een paar dagen later met een schaar een stukje van het haar van Annika afknipte. “Ja, wat een kapster kan, kan ik ook”, dacht ze. Annika vond het niet leuk en mama heeft haar uitgelegd dat dat niet meer mag. Ja, ze heeft wel van die lieve bruine kijkers, maar het is echt een “klein, soms ondeugend” meisje.

Zo tegen het einde van het schooljaar werd er op de Bøklia Barnehage ook van alles georganiseerd. Op dinsdag 9 juni werden alle kinderen, ouders, broertjes, zusjes, oma’s en opa’s verwacht voor het Sommerfest. Toen iedereen er was, werd begonnen met het zingen van Noorse liedjes. Annika en Malin deden enthousiast mee. Heerlijk om te zien, hoe goed ze zich al thuis voelen hier in Noorwegen. En zoals gebruikelijk in Noorwegen, bij een feest moet je volop kunnen eten en drinken. En daar was ook hier aan gedacht hoor. De “zesjarigen” (waaronder ons Malin) kregen allemaal een diploma en een mooie order met foto's en de belevenissen van de barnehagetijd. Malin kreeg ook een compliment, dat ze het zo goed gedaan had. Ze straalde van top tot teen. Als de barnehage in augustus weer begint, is Annika geen “lille søster” meer, maar “store søster”, want Caitlin gaat dan ook mee.

Oma Ans heeft een aantal favoriete sites. Eén van deze sites is het hobbyjournaal. Hier zet ze haar gemaakte kaarten neer en reageert ook in topics. Op een dag kwam er een berichtje van ene Hanneke uit Dordrecht. Ze schreef dat ze naar Arendal kwam (woont haar zwager) en ze wilde best wat Nederlandse producten voor ons meebrengen. Dat is natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd. Dus op een maandagmorgen stopt er een auto met Nederlands kenteken op de oprit en in de grote boodschappentas zaten allerlei Nederlandse lekkernijen. Later die maand zou er nog een hobbymaatje komen, maar dat is jammer genoeg niet doorgegaan. Ze moest onverwachts terugkeren naar Nederland. Wel had ze voor oma Ans een vliegengordijn bij zich en dat heeft ze toen maar opgestuurd na een rondreisje van zo'n 2500 km.

Net voordat de vakantie voor de meisjes echt begon, heeft Malin met alle zesjarigen nog een boottocht gemaakt. Het was die bewuste dinsdag niet zulk heel mooi weer, maar toch heeft Malin een mooie boottocht gemaakt. Het plan was om aan wal te gaan, maar de wind was spelbreker. Dus werd er op de boot gegeten. Intussen hebben ze ook nog geleerd wat er allemaal bij komt om veilig te kunnen varen.

Maar het allerspannendste moest nog komen. Donderdag 18 juni kwamen Malin en Annika terug van de barnehage. Maar Malin bleef niet thuis, nee……..ze pakte haar tas met alle slaapspullen, slaapzak enz enz om te overnachten op de barnehage. De Nederlandse stroop moest ook mee, want er zouden pannenkoeken gebakken worden. Jammer genoeg ging dat niet door, want twee andere kinderen waren daar allergisch voor. Maar de spaghetti, die er voor in de plaats kwam, smaakte ook prima. Daarna werd er verteld uit een boek over een kapitein Sabeltann. En deze kapitein stuurde de kinderen er op uit om de schat te gaan zoeken. Allereerst werd de kaart opgegraven uit de zandbak en daarna ging de speurtocht het bos in. Het was best spannend vonden ze allemaal. Ze vonden de schat, maar jammer genoeg kon niemand de kist open maken. Om de beurt moesten ze de schat dragen en toen ze weer terug waren, werd de kist opengebroken. Er zaten allerlei kostbare dingen in. Net voordat ze moesten gaan slapen, mochten ze nog even naar een film kijken en toen was het echt bedtijd. Ze waren natuurlijk zo moe, dat het om 11 uur wel echt stil was. Na het ontbijt heeft mama Malin om 11 uur weer opgehaald. Het was hartstikke leuk geweest.

En last but not least…………het vieren van Malin haar 6e verjaardag op de barnehage. En daar werd een echt feest van gemaakt. Met begeleiding op de gitaar door meneer Per Øystein (educatief leider op de barnehage) werd er eerst gezongen en daarna ging iedereen aan tafel. De tafel was versierd met 6 kaarsen en 6 Noorse vlaggen. Als je jarig bent, mag je zelf kiezen wat je wilt eten. En natuurlijk had Malin gekozen voor ijs. Dat vindt ze heel erg lekker. Samen met mama had Malin voor alle jufjes en meneer Per een leuk tasje gemaakt met daarin een kralenfiguurtje en een fotootje als herinnering.

Natuurlijk mogen we papa Hans ook niet vergeten in dit verhaal. Als hij maar even een avondje vrij heeft, gaat hij er met de twee grootste meiden "een tochtje maken".

Favoriete plekjes van Annika en Malin zijn de houtzagerij en de Vegår. De Vegår is een groot meer en natuurlijk gaan ze daar het water in. En als Malin en Annika even later in het zand spelen, gaat Hans even lekker zwemmen.

In de krant hadden we gelezen dat het woensdag 8 juli feest was in Arendal. Er waren “marked dagen” (eigenlijk gewoon een soort van jaarmarkt). Nadat we onze meegenomen boterhammetjes op hadden, zagen we opeens de "ToToToget" (een treintje). Ja en wat doen we dan………..instappen natuurlijk en een leuk tochtje maken door de stad. Niet één keer, maar twee keer. Er was voor de meisjes ook nog een springkussen, maar daar zijn ze maar heel eventjes op geweest. Al wandelend door de stad, zagen we opeens een hele leuke winkel. En daar moesten we natuurlijk naar binnen. Leuke knoopjes, mooi lint en nog veel meer. We hebben natuurlijk even onze slag geslagen. Kunnen we weer lekker scrappen. Bijna thuis hebben we in Grisen (winkelcentrum hier vlakbij) nog gesmuld van een lekker ijsje. Het was een gezellig dagje uit.

Jullie zijn allemaal weer een beetje op de hoogte van ons wel en wee. Donderdag 23 juli kwamen opa Leo, oom Erik en neef Daan op bezoek en dit weekend komt oma Adje samen met haar zus tante Marja. Maar daarover vertellen we in ons volgende verhaal meer. Ook over de verjaardag van Malin thuis.

Even de groetjes doen!

2009-07-15T08:03:00.006+02:00

Er komt binnenkort weer een nieuw verhaal, hoor. Maar de meiden hebben nu vakantie (7 weken lang), de dagen vliegen voorbij en ik weet gewoonweg niet waar de tijd blijft. Blijven jullie bij ons?

Tot binnenkort!

'n Nieuwe ID-kaart, de belastingen, een hert, .....

2009-06-22T12:14:00.008+02:00

We hebben in mei ook nog een paar bezoekjes afgelegd. Als eerste zijn we naar Kristiansand geweest. Dat wil zeggen Hans, Malin en ik. Hans en Malin moesten een nieuwe identiteitskaart hebben en daarvoor moesten we naar het consulaat in Kristiansand. Ik moest mee om het formulier van Malin als moeder te ondertekenen. We hebben alle paperassen opgezocht aan de hand van een lijstje op de internetsite van het consulaat en na een afspraak gemaakt te hebben, zijn we op dinsdag 26 mei naar Kristiansand gereden. Vanuit ons is het een dikke 1,5 uur rijden, dus we zijn zo'n 3 uurtjes onderweg. En nou zal ik je vertellen, we zijn misschien een kwartiertje binnen geweest!! Gelukkig was het maar eenmalig, want de nieuwe passen worden gewoon aangetekend opgestuurd. Daar hoeven we dus niet meer voor terug. Malin heeft zelf haar handtekening mogen zetten, dus die pronkt nu op haar identiteitskaartje. En trots!! Maar je begrijpt dat wij, na dat kwartiertje, toch een beetje argwaan kregen. Het ging namelijk wel heel makkelijk. Daarom schrok ik ook niet (heel erg) toen ik de volgende dag een telefoontje van de ambassade in Oslo kreeg. Daar waren de papieren naar toegestuurd en nou ontbrak het aan een kopie van mijn identiteitskaart! Jawel daar heb je het gedonder, dacht ik nog. Maar de juffrouw aan de telefoon ging akkoord met een scan, die ik vervolgens met de email kon verzenden naar de ambassade. Gelukkig, ik was al bang dat ik naar Oslo moest komen. Nee dit liep op rolletjes. De kaarten zijn netjes op tijd, aangetekend afgeleverd op het postkantoor hier, waar Hans ze op gehaald heeft. In 2012 hoef ik er pas weer aan te denken, want dan ben ik aan de beurt voor een nieuwe IDkaart.

Een ander bezoekje was aan de tandarts. Hans en ik zijn er al meer geweest, maar nu zijn ook Malin en Annika in het cliëntenbestand van de particuliere praktijk in Arendal opgenomen. Ik weet dat de kinderen gratis naar de tandarts mogen, maar dan moeten ze naar de kommunale tandarts hier in Tvedestrand en daar had ik niet zulke goede verhalen over gehoord. En het is belangrijk dat de meiden goede ervaringen meekrijgen aan het tandartsbezoek, dus daarom maar mee naar onze eigen tandarts. En dat is werkelijk een geweldige vent. Hij stelt je echt op je gemak en ook met de kinderen is hij heel geduldig. Nee het wordt vast geen probleem om de volgende keer weer te gaan.

De babysang is op dit moment ten einde. Het is zomervakantie en daarna gaan we niet meer terug. Caitlin wordt te oud (!) en gaat bovendien vanaf augustus 2 dagen naar de barnehage. Daar heeft ze ook erg veel zin in, spelen met andere kindjes dan alleen haar zussen. Maar om nog even terug te komen op de babysang, we zijn eind mei in het Strannasentrum gaan zingen. Dat is het bejaardentehuis hier in Tvedestrand. Het was echt heel leuk om met de baby's bij de oudjes te gaan zingen. De dames (er was 1 heer en die sliep!) zongen de liedjes uit volle borst mee en er was 1 mevrouw die nog een paar liedjes op de piano meespeelde. Daarna zijn we bij Tonje nog gezellig gaan nakletsen.

Hans is ook druk bezig, ach wanneer niet... Na het project van de gang, is hij bij een collega gaan helpen in het bos. Met de kettingzaag heeft hij geholpen om wat bomen om te leggen. Wat hij zelf omgezaagd heeft, mocht hij meenemen voor eigen gebruik. En dat was de moeite waard. We hebben nu al heel wat hout voor de volgende winter.

Ook de Nederlandse kamer (de logeerkamer beneden waar de Nederlandse vlag hangt) is al onder handen genomen. Er stond een grote witte kast van muur tot muur en van plafond tot vloer, die Hans eruit heeft gehaald en in de garderobekast heeft gezet. Achter die kast was niet behangen. De vloer liep gelukkig wel door, maar was niet zo verkleurd als de rest van de kamer. Nou is daar niets aan te doen, dat moet de zon oplossen, maar behangen kan Hans ondertussen wel. Dus alles uit de kamer gesjouwd (m'n prachtige gang stond weer helemaal vol) en het behang erafgetrokken. De meiden hielpen mee en vonden het geweldig leuk om te doen. Daarna is Hans aan het behangen en schilderen gegaan. Afgelopen zondag de boel weer schoongemaakt, gestofzuigd en ingeruimd. De visite kan voorlopig weer slapen.

Waar ik toch een beetje slapeloze nachten van heb gehad, zijn de belastingpapieren. We kregen in maart 2 megadikke enveloppen opgestuurd, waar 2 boekwerken in zaten. Eerlijk gezegd heb ik het de eerste tijd uitgesteld. Het hoefde pas vóór 1 juli terug en dat was het nog lang niet. Maar op een gegeven moment moet je er toch aan beginnen. Helaas kon het niet digitaal, dus op een dag dat Malin en Annika naar de barnehage waren en oma Ans op Caitlin wilde passen, ben ik met het eerste boekwerk aan de slag gegaan. Het was een hele klus en ik ben er dan ook best een aantal dagen mee bezig geweest. Maar het is klaar. Ik moet het nog kopieëren, maar alle gegevens zijn binnen en ingevuld. Het kan dus op tijd weg. En dat is een hele geruststelling. Nu maar hopen dat ook de belastingdienst op hun beurt een beetje op tijd zijn.

Wat ook nog wel heel leuk is om te vertellen is iets wat Hans op een vroege morgen heeft meegemaakt. Toen hij begin juni op een maandagmorgen om half 7 de deur uitstapte, stond hij oog in oog met een groot hert. Het stond op z'n gemakje te grazen in onze tuin. Hans wist niet wat hij zag. Stond dan ook met z'n handen vol, laptoptas aan de schouder, koffiekop in de ene hand en sleutels in de andere en open mond. En als je dan net je ogen open hebt (dat gaat bij Hans, zeker op maandagmorgen, niet zo snel), sta je toch even raar te kijken. Wel leuk om de natuur zo dichtbij te ervaren.

Ach wij hebben die dag ook nog een stukje natuurgeweld mogen ervaren, hoor. Tegen het eind van de morgen was het zo aan het onweren, dat de stroom uitviel. En dat is hier niet ongebruikelijk met al die stroomdraden bovengronds. Een collega van Hans had al gezegd, dat hij vaak zijn bestanden moest opslaan, omdat de stroom er nog wel eens uit zou gaan. Wij thuis hadden na een dik uur weer stroom, maar bij Hans op het werk heeft het bijna de hele dag geduurd. Ook hebben ze nog dagen zonder internet en mobiele telefonie gezeten. De bliksem was ingeslagen in de uitzendmast vlakbij Amek en de server was ook doorgebrand geweest. Dan is dat uurtje bij ons maar een peuleschilletje, toch?

Feestweekeinde in Noorwegen

2009-06-02T11:04:00.007+02:00

Van begin mei kon je er op de tv, op de radio en in de krant al alles over horen en lezen……. het Eurovisie songfestival en de syttende mai (zeventiende mei). De song, die Noorwegen had ingezonden, stond er in de peilingen al heel goed voor. Dus iedereen was heel benieuwd wat het zou worden.
Zaterdagavond, 16 mei, kwamen onze bovenbuurtjes (ook Nederlanders) samen met zijn moeder gezellig op bezoek. Koffie/ thee was klaar, er was allerlei lekkers om te smikkelen en te smullen en er was ook al een wijntje om te proosten op de goede uitslag. We hadden een lijst met alle songs erop en ook wij gaven punten. Natuurlijk kreeg Nederland ook wel wat, maar onze 12 punten gingen unaniem (met uitzondering van Hans) naar Noorwegen.
Het was echt spannend, vooral toen bleek dat alle deelnemende landen Noorwegen punten gaven en heel vaak 12 punten. Noorwegen werd dus glansrijk winnaar in 2009. We waren echt wel een beetje trots. Intussen was het al tegen half een en werd het tijd om naar bed te gaan. Want morgen zouden we vroeg gewekt worden.

Even een stukje geschiedenis tussendoor:
De 17e mei is de nationale feestdag in Noorwegen net zoals dat in Nederland Koninginnedag is. Van 1380 tot 1814 vormde Noorwegen formeel een unie met Denemarken, maar na de Franse tijd, januari 1814, werd Denemarken gedwongen om Noorwegen af te staan aan Zweden . Daar waren de Noren natuurlijk niet zo blij mee en er werd een Riksforsamlingen bijeengeroepen en de onderhandelingen begonnen. Op 17 mei werd de Noorse grondwet (vandaar de naam voor deze dag: Grunnlovsdagen) aangenomen. Noorwegen moest wel een personele unie met Zweden aangaan, maar deze unie werd op 7 juni 1905 opgeheven. Dus eigenlijk is 7 juni 1905 het begin van de onafhankelijkheid van het moderne Noorwegen.

In heel Noorwegen is het vandaag dus feest. In de stad is er gepoetst, onkruid weggehaald, de straten geveegd, rommel weggegooid…………..kortom, alles is spic en span. Zoiets doen ze in Zundert ook tegen de 1e zondag van september, het jaarlijkse bloemencorso.

Om 06.00 uur hoor ik drie saluutschoten, waar ik wakker van ben geworden. Ben niet gelijk uit bed gestapt, maar het schijnt dat het muziekkorps van Tvedestrand al door de straten marcheert. Ik draai me nog even om, maar na een uurtje ga ik er toch maar uit. Hoor ook al de kindervoetjes boven, dus daar zijn ze ook al van de partij. Deze optocht eindigt met het leggen van een krans bij het monument. Ook de “russen”( zo worden de leerlingen genoemd, die dit jaar eindexamen doen) zijn hierbij betrokken.

Zo tegen half 10 zie ik al buurtjes vertrekken en ze zien er allemaal echt op hun zondags uit. Het was voor mij de 1e keer dat ik mijn buurman in zo’n mooi pak zag. Malin, Annika en Caitlin hebben intussen ook hun mooiste kleren aan en we vertrekken richting het stadje. De traditie wil dat er in iedere Noorse plaats een barnetoget (kindertrein) wordt georganiseerd. Dus ook hier.
In het stadje was het al een drukte van belang. De barnetoget kwam er aan en wij sluiten aan achter het bord van de Barnehage Bøklia. Veel vrouwen dragen een traditionele “bunad” (een typisch Noors handgemaakt feestkleed, behoorlijk prijzig denk ik) en de mannen hebben hun beste pak aan. Overal zie je de Noorse vlaggen en de kinderen hebben allemaal een vlaggetje in hun hand. Ook draagt iedereen een insigne in de kleuren van de vlag (Malin en Annika hebben die gemaakt op de barnehage). Ja, de Noren zijn ontzettend trots op hun vlag. Soms denk ik wel eens dat ze dat meer zijn dan de Nederlanders. Verder roept iedereen tegen elkaar “Gratulerer med dagen”….van harte gefeliciteerd.

Het was een tocht van ruim een uur. Bergje op, bergje af en ook onze Caitlin liep dapper mee. Intussen zwaaide ze enthousiast met haar vlaggetje. Gelukkig was er muziek, dus dat liep wat makkelijker. We liepen ook nog even langs de haven en toen moest ik eventjes slikken (bekenden weten wel waarom) en Nicole heeft daar een mooie foto van gemaakt.

Aangekomen bij het Tjenna meer werd het volkslied gezongen en waren er speeches. Ik kreeg een beetje de indruk dat niet iedereen even goed luisterde.
Intussen werden de pølser (warme worstjes), koffie en ijs al goed verkocht. Wij namen wat lekkers en de meisjes kregen ook nog een grote ballon.
Het was intussen half een en Caitlin was echt wel moe. Het was voor ons een bijzondere ervaring en de meisjes hebben al gezegd dat ze volgend jaar ook zo’n mooie jurk willen. Dus we kunnen gaan sparen.

De maand-update ;-))

2009-05-31T09:30:00.019+02:00

Vanuit een prachtig zonnig Tvedestrand, met nu al 22 graden op de thermometer, een verslagje van de maand mei. Er is weer veel gebeurd, te beginnen met waar we geëindigd zijn de vorige keer, het bezoekje van Erik, Esther en de kids.

Het was een gezellig weekje. We zijn ze met 2 auto's wezen halen. Hans en Annika in de Subaru en ik (Nicole) en Malin in de Volvo. Ze stonden allemaal al te wachten toen we aankwamen. Het bleek dat het vliegtuig al eerder geland was. Wind mee gehad?? Wellicht. Met wat lichte regen zijn we weer terug gereden. Ot wilde bij ons in de auto, een heel druk mannetje kwamen wij achter, maar goed de dames werden goed geëntertained en zo was de terugweg een fluitje van een cent. We zijn eerst even naar hun huisje gereden richting Risør (wij waren natuurlijk ook benieuwd ernaar) en daarna hebben we bij ons thuis een lekkere pizza gegeten.

De week die volgde hebben we toch ieder een klein beetje ons eigen plan getrokken. Erik en Esther zijn dinsdag bijvoorbeeld naar het dyrepark in Kristiansand geweest en onze meiden zijn gewoon naar de barnehage geweest. Hans moest nog een paar dagen werken, maar was vanaf woensdag vrij. Op donderdag heeft Hans middels een autotur onze omgeving laten zien aan Erik, Esther, Daan en Freek. Wij hebben Ot meegenomen naar Risør en hebben gepicknickt aan de haven. En we hebben onze familie natuurlijk lekker thuis op bezoek gehad. De kinderen hebben zich vermaakt buiten, op de schommels en de trampoline. Toen het op zaterdag weer tijd was om ze weer naar het vliegveld te brengen, vonden we het jammer dat ze weer naar huis gingen. Vooral de kids, die het erg gezellig vonden om weer met elkaar te spelen. Hopelijk komen ze nog een keertje terug.

Een poos geleden, het was toen nog erg koud, is onze buurkat een keertje in de 20 meter hoge bomen beland. Met geen mogelijkheid was ze eruit te krijgen. Lokken hielp niet, roepen niet en ze konden er (bijna) niet bij. De kat heeft er een dikke 24 uur in gezeten en maar mauwen!! Er werd nog gedacht aan de brandweer, maar dat was gelukkig niet nodig. Toen ze het uiteindelijk welletjes vond, is ze op de schouder van de vader van de buurvrouw naar beneden gekomen. Een paar dagen daarna vroeg de buurman of het niet mogelijk was om die hoge bomen om te hakken. We vonden het niet zo'n probleem (wel jammer van zulke mooie exemplaren), maar de bomen stonden op gemeentegrond. Dus ik naar de gemeente. Er is een ambtenaar komen kijken en het mocht. Als we de kosten van het omhakken zouden betalen, mochten wij het hout behouden. Een prima deal. Dus op een maandagmorgen stond Paul, de houthakker, voor de deur. Hij was maar alleen en ik vroeg me af hoe hij die klus zou klaren. Maar hij hijste zich in de benodigde kledij en bracht een heleboel gereedschappen naar boven. Na een uitgebreide inspectie ging hij aan het werk. Het was erg spectaculair om te zien. En het gekraak van die omvergaande knotsen van bomen. Timmbeeeer....!!

Malin heeft begin mei een nieuwe fiets gekregen. Ze groeit zo hard en kwam met haar knieën bijna tegen het stuur van haar oude fiets. Dus op zoek en een prachtig exemplaar gevonden bij de Biltema. Roze met een regenboog erop. Ze moest wel even geduld hebben, want het was een bouwpakket en papa, die gewoon moest werken, was pas om 4 uur thuis. Maar na het avondeten kon ze op de trappers. En ze fietste er zo op weg, met in haar kielzog Annika op de bakfiets .

Misschien wel op de fiets, gaat Malin vanaf half augustus naar de Tvedestrand skole. Ze mocht 7 en 8 mei eens een kijkje komen nemen en kennis komen maken met haar 2 nieuwe juffen en klasgenoten. Op de speelplaats werden de namen van de kinderen afgeroepen en het kind mocht naar voren komen en de jufjes een handje geven. Dat was natuurlijk erg spannend, maar ze was heel flink en stapte zo naar voren. Daarna gingen we allemaal naar binnen. Na een half uurtje lieten we de kinderen alleen om ze tegen het middaguur weer op te halen. De volgende dag zijn de ouders meteen naar huis gegaan en hebben de kinderen naar een concert geluisterd met liedjes van Margrethe Munthe, schrijfster van kinderliedjes, uitgevoerd door de kinderen van de Tvedestrand skole, o.a. ook door ons buurmeisje. Malin heeft erg genoten van de twee førskoledager en kijkt erg uit naar het begin van het schooljaar!

Zo het feest was voor Malin, zo was het 9 mei feest voor Hans. Hij is 42 jaar geworden. Het was echter een gewone zaterdag, waarin heerlijk geknutseld is. Hans heeft de gang en mijn hobbyhoekje aangepakt. Er zaten erg veel gaten in de muur, achtergelaten door de vorige bewoners. Dat moest anders. Dus de plinten en het behang eraf en aan de slag met glasvezelbehang en de egghvite verf. En na de nodige bloed, zweet en tranen EN uurtjes hebben we een heerlijke frisse gang, die door de witte laag toch een beetje lichter is geworden.

En zie hier het resultaat. Het mag er zijn. OK, we zitten wel weer in de rommel, zo nu en dan, maar dan krijg je er wel wat voor terug. En een groot voordeel van een houten huis, je zit niet zo gauw in de bouwstof. En het werkt een stuk sneller (aldus mijn man!). Het laatste wat Hans aangepakt heeft is de garderobekast in de hal. Daar zitten nu allemaal mooie planken in. Het volgende project staat natuurlijk alweer op stapel, maar gelukkig moet dat nog even groeien in Hans zijn hoofd.

Poffertjes, zingen, een nieuwe slaapkamer en nog veel meer....

2009-04-24T09:22:00.005+02:00

Tijdens een gezellig skypegesprek eerder deze week werd ik op de vingers getikt, waarom het zolang geleden was, dat ik een blogje had geschreven. Was het dan zo lang geleden? Jeetje ja, toen ik keek zag ik, dat het laatste bericht van 5 april was en dat was door ons mam gemaakt. Mijn laatste bericht was van 14 maart. Daarom zit ik nu met het schaamrood op de kaken te typen. Het wordt inderdaad tijd voor wederom een update.

Onze meiden hebben nu alle drie een bezoekje gebracht aan het helsestasjon (het consultatiebureau). Caitlin in februari, Malin in maart en Annika in april. En ze groeien uitermate goed. Om jullie een beetje een idee te geven: Caitlin is nu 90 cm, Malin is nu 125 cm en Annika meet 105 cm. Het lijken de Daltons wel! Vooral het bezoekje met Annika en Malin was erg leuk. Ik vind het namelijk zo knap dat die meiden al zo goed Noors praten en kan er met genoegen naar luisteren. Het was ook erg leuk, dat de helsesøster echt het gesprek aanging met de kinderen en ze vanalles vroeg over hoe ze het hier vonden en hoe het met ze ging. Er wordt hier in huis ook steeds meer in de Noorse taal gesproken en dan vooral door Malin. Annika moet er zin in hebben en ook onze kleinste spruit doet enorm haar best. Aan tafel worden al, voor het eten Noorse liedjes gezongen (geleerd op de barnehage) en ook Caitlin doet mee. Trots kan ik vertellen dat ze allemaal gevoel hebben voor de Noorse tongval.

Malin en Annika wilden al zolang weer eens poffertjes eten, maar het ontbrak ons aan een pan. Dat probleem werd opgelost, toen opa en oma van de Rijzen vanuit Nederland een pan meebrachten. Op de dag dat oma Ans naar Nederland is gegaan, was het zover. De poffertjespan werd ingewijd. We hebben met z’n viertjes zitten smullen. Heerlijk met stroop, poedersuiker en bringebærsyltetøy (frambozenjam!). Het meel kun je hier niet kopen, dus dat komt ook uit Nederland. Vandaar dat de poffertjes niet dikwijls op het menu staan, maar zo blijft het een feest als ze wel op tafel komen!!

Over feest gesproken, Malin heeft met de oudste kinderen van alle Tvedestrandse barnehages in een heus koor gezongen in het stadje. De weken vantevoren hebben alle kinderen een paar keer geoefend in het Kulturhus. De uiteindelijke uitvoering werd op donderdag 26 maart gegeven. Althans dat dacht ik! Toen ik Malin op woensdag 25 maart ging halen van de barnehage, vroeg ze waarom ik niet was komen kijken. Toen bleek dus dat ik me in de datum had vergist. Ik dacht namelijk dat ze donderdags naar Tvedestrand zouden gaan en had het zelfs in m’n agenda geschreven om het niet te vergeten. O, wat vond ik het jammer dat ik ze gemist had!! Ik had ze zo graag willen horen zingen. Malin had al zoveel geoefend thuis. Maar ja, niets aan te doen. Gelukkig waren er foto’s gemaakt.

Zoal ik al eens eerder heb verteld, ga ik op woensdag met Caitlin naar de babysang. Om beurten verzorgt een moeder een klein kwartiertje met liedjes uit haar kindertijd. Op 1 april, nee het was geen grapje, was het mijn beurt. Dus liedjes opgezocht met bladmuziek en aan het vertalen gegaan. De andere moeders moesten natuurlijk wel weten, wàt ze zongen. Zo werd dus vertaald: “klap eens in de handjes”, “alle eendjes zwemmen in het water”, “1234 hoedje van papier”, “berend botje” en “zagen, zagen wiedewiedewagen”. Caitlin en ik hebben het eerst voorgezongen met alle bewegingen erbij en daarna deden de anderen mee. Uit volle borst werden de liedjes met een heerlijk Noors accent meegezongen. Erg grappig om dat te horen.

Een tijdje geleden waren wij bij Acanthus, keramikk verksted en spraken met de eigenaresse, Annie. Zij bleek een Tilburgse vriend te hebben en we maakten een afspraak om een keertje op bezoek te komen bij haar thuis als Arie er ook was. Begin april kreeg ik een telefoontje van haar om te vragen wanneer we langs konden komen. Ze smste me haar adres en wij op een vrijdag op weg. Hans op de quad en wij, dames met de auto. Toen we dachten dat we aan het einde van de wereld waren, hebben we maar even gebeld. Tja en hoe leg je dan uit waar je bent?? Maar aan mijn karige beschrijving van de omgeving wist Annie waar we waren, bijna bij haar. En ja hoor, nog even een stukje verder rijden en inderdaad daar waar de weg ophield stond een prachtig authentiek Noors huis aan een eveneens prachtig meer. Aan het begin van de oprit stond ze ons op te wachten. Het werd een gezellige middag met een ontzettend gezellig gezin. De kinderen konden volop spelen, het was heerlijk weer en de “grote mensen” zaten lekker te kletsen in het Nederlands, Noors en Engels (het Noors van Arie is nog niet zo optimaal!). Laat in de middag gingen we huiswaarts met aan Caitlins lijfje een geleend rompertje en spijkerbroekje (ze was in de smeltende sneeuw gevallen en helemaal nat geworden). Ach, een mooie reden om dit hartelijke gezin eens bij ons uit te nodigen. Heerlijk om weer nieuwe vrienden te maken.

De week voor Pasen was Hans vrij. Hij heeft de hele week gewerkt aan onze nieuwe slaapkamer. En die is prachtig geworden. Helemaal in gewhitewashed hout, mooie dikke planken en ingebouwde kasten voor haar en hem. Toen ik voor het eerst in m’n bedje lag, zei ik tegen Hans: het is net of ik in een Noorse hotelkamer lig!! Nee, mijn mannetje heeft weer een hele prestatie geleverd. En dat helemaal in zijn eentje, petje af hoor!!

Terwijl Hans op Skjæretorsdag (witte donderdag) zich uit te naad heeft gewerkt, ben ik met de rest van het gezin naar het Dyrepark in Kristiansand gegaan. Het was even spannend of het wel goed weer zou zijn, maar we waren bofkonten. De zon heeft de hele dag geschenen. Speciaal voor de allerkleinsten was er op deze dag een speurtocht uitgezet door het park. Bij de kassa kregen we 3 formulieren waar we de antwoorden op moesten aankruisen. Je kon een jaarkaart winnen, dus dat was zeker de moeite waard. En we hebben heel veel dieren gezien: zebra’s, giraffen, apen, vogels, kangaroe’s, leeuwen, damherten, geiten, hangbuikzwijntjes, kippen, kalkoenen, noem het maar op... Omdat Caitlin ook wilde lopen, hebben we zo’n derde deel gehad van het dyrepark. Maar na zo’n 5 uurtjes waren ze behoorlijk moe en zijn we huiswaarts gekeerd. Helaas hebben we geen jaarkaart gewonnen!

Hoewel het heerlijk is om de kinderen te zien genieten, vind ik het ook heerlijk om zelf op stap te gaan. Zo ben ik nu een paar keer naar trefavondjes geweest om te scrappen. Gezellig met anderen, stempelafdrukjes uitwisselen, kijken wat anderen maken en laten zien wat jij doet. Ook heb ik kennis gemaakt met verschillende technieken van stempelafdrukjes inkleuren. De avonden vliegen voorbij en in mei staan alweer de laatste 2 avondjes gepland. Misschien kunnen we gezellig thuis nog bij elkaar komen. Ik zal het eens op het woord gooien, want samen scrappen is leuker dan in je eentje, toch?

Over gezelligheid gesproken, volgende week komen Erik (Hans zijn broer) en Esther met de jongens op bezoek. Onze dames kijken er erg naar uit om de neven weer te zien. En ze te laten zien, wat wij hier allemaal hebben en doen. Met 2 auto’s gaan we ze ophalen van Torp. In een volgend blogje vertel ik wat we allemaal gedaan hebben.

Tot gauw weer!

Een weekje op vakantie in Nederland

2009-04-05T12:00:00.008+02:00

Net zoals Hans, Nicole en de meiden voel ik me hier intussen al heel goed thuis en dat is natuurlijk een heel goed signaal. Maar toen ik begin februari las dat er weer een aantal hobbybeurzen in Nederland werden georganiseerd, wilde ik toch weer eens kijken wat er allemaal voor nieuws op de markt was. En toen er nog eens een hobbymaatjesdag in Eindhoven op het programma stond, was ik verkocht. Ik besloot een weekje naar Nederland te gaan.Het was mijn allereerste reisje in mijn uppie met het vliegtuig. En dat was toch best wel even spannend. Had dus niet zo heel denderend geslapen en was vrijdag de 20e al vroeg uit de veren.Hans bracht me ’s middags naar het vliegveld Torp en daar stond de Cityhopper naar Amsterdam al op me te wachten. We zouden om 17.25 uur vertrekken, maar doordat er ijsafzetting op de vleugels zat, moest dat eerst weggehaald worden. Het werd dus 17.50 uur. Net toen ik een beetje in wilde dutten, begon het vliegtuig de landing al in te zetten. Ik zette om 19.12 uur weer voet op Nederlandse bodem. Maar ik had niet het gevoel thuis te komen. Het was me een drukte van jewelste op Schiphol en ik heb nog gedacht…………………..waar ben ik aan begonnen. Maar goed, mijn koffer kwam eraan en ik ben dus verder gereisd naar mijn zus in Den Haag.

Zaterdags hebben we ouderwets gewinkeld op de Leyweg en ik heb alleen maar een bloesje gekocht. Ja, dat is toch wel een voordeel als je met het vliegtuig gaat, er kan niet zoveel mee terug. Wel hebben we op een terrasje gezeten, want dat kon de rest van de week echt niet meer. Heel veel regen.Zondagmiddag ben ik doorgereisd naar Brabant naar Adje en Leo. Daar ben ik de rest van de “vakantie” gebleven. En ik kan het iedereen aanbevelen………….het is een fantastisch logeeradres. Ben echt verwend.
In Noorwegen had ik al een plannetje gemaakt waar ik allemaal heen wilde en bij wie ik op bezoek ging. Heb dus heel wat oude bekenden en vrienden ontmoet. Overal koffie met wat lekkers………………dus ik verwachtte echt wel dat er flink wat kilo’s bij waren gekomen. Maar dat was gelukkig niet zo. Mijn gewicht is niet veranderd.

’s Maandags eerst wat boodschapjes gedaan. Levensmiddelen gekocht, die mee terug moesten en die we lekker vinden, maar niet kunnen kopen in Noorwegen. Je kunt je voorstellen dat er een hoera stemming was toen de koffer weer openging en al het lekkers eruit kwam. Ik had van de meisjes tekeningen meegekregen voor hun “oude” juffrouwen en die heb ik ’s middags op de scholen afgegeven. En ik heb ook nog het huis waar Hans en Nicole hebben gewoond van binnen en van buiten mogen bekijken. Toch wel vreemd. Er was natuurlijk van alles veranderd. Heb er foto’s van gemaakt. Nu maar hopen dat ik morgen, als ik naar Wernhout ga, mijn oude huisje ook kan bekijken.

Maar ik had dinsdag pech. De bewoners van mijn “oude” huis (heb daar 43 jaar gewoond) waren er niet en dus kon ik de veranderingen niet zien. Misschien wel goed zo. De dames van de hobbyclub vonden het erg leuk dat ik er was en ze hebben me werkelijk van alles gevraagd. Ze waren ook heel nieuwsgierig wat de Noorse vrouwen in hun vrije tijd doen. Er wordt hier heel veel gebreid en ook worden er natuurlijk kaarten gemaakt. Maar dat zijn voornamelijk scrapkaarten. In Nederland wordt veel meer geborduurd en met 3d gewerkt. ’s Avonds had Adje een heerlijke zuurkoolschotel gemaakt. Smaakte voortreffelijk. Kijk, zoiets mis ik natuurlijk wel. Na het eten nog naar een vriendin van Nicole (ook een Nicole). Vanuit Noorwegen had ik een leuk hobbypakketje meegenomen en wat lekkers voor de meiden. Nou, Jolie en Cato lusten de Noorse chocolade echt wel hoor.

Woensdagmorgen had ik afgesproken met Ria en Anneke, twee hobbyvriendinnen uit Roosendaal. Adje ging gezellig mee en we werden ook hier verwend met een heerlijk stukje gebak en we hebben lekker zitten kletsen. Nog wat gewinkeld in Roosendaal en natuurlijk kon ik niet om Witteveen heen. Ja hoor, weer wat leuks gekocht.

De helft van de vakantie zat er intussen alweer op, toen ik donderdag op de koffie ging bij mijn broer in Etten-Leur. Hij was dolblij om me weer te zien en dat kan ik me wel voorstellen natuurlijk. Hij is verstandelijk gehandicapt en ik was ruim 25 jaar voor hem zijn steun en toeverlaat. Ben ’s middags in Zundert naar de markt geweest en heb daar nog even gezellig gekletst met de eigenaresse van de hobbykraam. Heb nog wat leuke hebbedingetjes gekocht bij haar. ’s Avonds naar mijn oude scrapclubje. En dat was supergezellig. Heb heel wat mooie albums bekeken.Nog 2 dagen en dan is alles alweer voorbij.

Maar eerst naar de beurs in Rijswijk. Ria was met me meegegaan. Het was heel erg stil op de beurs, maar dat heeft wel het voordeel dat je alles goed kunt zien en heel veel kunt vragen. Er is dan ook voldoende tijd om volop uitleg te krijgen. Ik heb scrapmallen en een boek gekocht, borders van Crealies, nog wat stempels van Eline, een Cuttlebug embossing folder en een kaartenpakket. Kan dus straks weer aan de slag. Nog een kopje koffie met een appelflap en toen weer op weg naar de trein. We waren net bij het station toen er een behoorlijk regenbui losbarstte. Dat is nou wat je noemt geluk hebben. In Rotterdam afscheid genomen van Ria en daarna ben ik doorgereisd naar Best, naar Ton en Lucy. Ook hier werd ik hartelijk ontvangen. Lucy had een heel speciaal gerecht gemaakt in de oven en we hebben de avond gezellig kletsend over van alles en nog wat doorgebracht.

De laatste dag van de vakantie en daar had ik echt naar uitgekeken. Ton bracht me naar de Zuidwester in Eindhoven. Ook dat was een belevenis. De hele randweg rondom Eindhoven wordt aangepast en ik zag door de bomen het bos niet meer. Wat een wegen. Ongelooflijk! Om 11 uur was ik er. In de zaal zaten heel wat “”vriendinnen” van me, die ik alleen maar ken via de site van het hobbyjournaal. Ze zwaaiden naar me en het was geweldig om mijn maatjes nu eens in het echt te zien. Heb veel gekletst en gelachen. Het was de bedoeling dat je nog een kaartje maakte, maar …………….ik heb wel een plaatje geknipt en daar is het bij gebleven. Ik heb alleen maar genoten en plezier gehad. Was om 6 uur weer in Rijsbergen waar ik, samen met het gezin van Erik, heb genoten van de vertrouwde zaterdagse friet.
Dat de nacht een uurtje korter was, vond ik niet zo heel erg. Ik wilde weer terug naar Noorwegen…………….naar huis. Adje en Leo hebben me naar Schiphol gebracht. Het inchecken van de koffer, passeren van de douane en toen op mijn gemak naar gate 29 gewandeld. Onderweg nog een winkeltje binnengelopen. We vertrokken op tijd en na een prima vlucht was ik om 5 uur weer op Torp. Hans en Annika kwamen me afhalen. Annika was blij dat ik er weer was, maar ze was ook heel nieuwsgierig wat er allemaal voor leuke dingen in de koffer zaten. Malin en Nicole hadden muffins gebakken en toen ik de keuken inliep stak Caitlin haar beide armpjes naar me uit. Heerlijk om weer thuis te komen.

Ans

Stroomuitval, bollen bakken en nog veel meer!

2009-03-14T20:28:00.016+01:00

Zo, de afwas in de vaatwasser, de kids schoon in hun bedjes, de kamer weer begaanbaar en een glaasje ijsthee bij de hand. Tijd voor een nieuw blogberichtje.

Wat is er de laatste tijd zoal gebeurd hier? De sneeuw is aan het smelten, het is af en toe een vieze blubbermassa. De skies kunnen weer in de kast en de regenlaarzen (met warm bontje) kunnen weer aan. Want het kan toch nog wel behoorlijk koud zijn. En dan bedoel ik die Nederlandse natte kou. Nee, geef mij dan maar een zonnig vriesweertje, desnoods -6 of -7. Beter dan die natte blubberzooi. Maar goed we hebben het niet voor het kiezen. Volgens onze buurmannen nog een paar weken en dan is de sneeuw gesmolten en kan het voorjaar beginnen.

In de carnavalsvakantie zijn opa en oma van de Rijzen hier geweest. Het was erg gezellig. Zeker de kinderen hebben erg genoten (en wij ook natuurlijk). Ze hadden iedere dag een klein kadootje en dat was erg leuk. (bedankt opa en oma!). Ook zijn de rookworsten weer aangevuld en de knakworstjes van Unox kunnen ook weer genuttigd worden. Hans is met zijn vader een paar keer på tur geweest. Maar opa heeft ook veel sneeuw geruimd, tja dat gaat gewoon door. En verder was het gewoon gezellig om opa en oma op bezoek te hebben. Op naar het volgende gezelschap, so to speak...

Begin maart stond hier in de krant dat op een dinsdag we de hele dag geen stroom zouden hebben. Dat betekent nogal wat, want alles gaat hier op stroom: het licht, de verwarming, koken noem het maar op. OK, we zouden de kachel kunnen aanmaken, dus koud zouden we het niet hebben. Maar het is ook verstandig om de koelkast en diepvries toch zoveel mogelijk dicht te houden. We kregen bericht van de barnehage (onze buren) dat de kinderen zich extra warm moesten aankleden, een set extra kleding en een thermos met warm drinken moesten meebrengen. Ze zouden die dag de bossen ingaan, vuurtje stoken en worstjes grillen. Nou was het niet erg fijn weer hiervoor, hoewel het natuurlijk wel een leuk uitstapje is, dus we besloten dat Malin en Annika thuis zouden blijven. Vooral Malin zag er erg tegenop. We hebben alles ingepakt en zijn naar Arendal gereden. Er een leuk uitje van gemaakt, met lekkere broodjes tussen de middag, wat winkelen en een ijsje na afloop. Toen we om kwart over 3 weer thuis kwamen, was het nog een kwartiertje en toen hadden we weer stroom. Dat was dus erg goed gepland, al zeg ik het zelf!

Vergeet ik bijna te vertellen dat we de week ervoor naar Jumbo Lekeland zijn geweest, een indoorspeelparadijs waar de kids erg hebben genoten. Er was een gedeelte voor 6 jaar en ouder en een deel voor de kleinere kinderen. Helaas toen wij aankwamen was het er ook erg druk. Dus geen plaats in het deel voor de jongsten. Maar na een poosje kwam er een plekje vrij en we konden heerlijk op een terras zitten en de kinderen konden lekker spelen. Lekeland bleek gerund te worden door een Nederlander getrouwd met een Noorse. Hij kwam nog even gezellig bij ons een praatje maken. Het was een enerverend dagje, voor herhaling vatbaar. De meiden waren zo moe, dat we het wijkje nog niet uitwaren of ze sliepen al!!

Omdat het nu zo nat wordt en nog steeds koud is, gaan de meiden niet zoveel naar buiten. Dat wordt dus binnen het vertier zoeken. We hebben laatst dan ook "bolletjes" gebakken. Caitlin op bed, de schorten voor en koksmutsen op en de mixer uit de kast. Het beslag maken was zo gebeurd en dat is maar goed ook, want ze konden niet wachten om lekker met de handjes allerlei figuren te maken van het deeg. Malin en Annika hebben alles zelf gedaan, behalve de bollen in de warme oven. Dat was een taakje voor mama. Bij elkaar hadden onze kokjes 10 bolletjes. Na de vorming van het deeg, moest het rijzen en daarna afgebakken worden. Zodra het kookwekkertje ging, vlogen ze als vliegen op stroop op de bollen af. Maar ze moesten nog even wachten tot het deegwaar afgekoeld was. Maar daarna... waren de bollen zo op. Tja, wat is er lekkerder dan eigengebakken broodjes?

Mannetjelief heeft het ook naar de zin. Hij vindt het heerlijk om, zeker nu het al wat langer licht blijft, na het werk nog een tochtje te maken met z'n quad. Even alle gedachten de revue laten passeren en uit te blazen en te genieten van het mooie noorse land. Hans neemt ook steevast de fotocamera mee. Hij komt dan ook altijd thuis met wederom hele mooie plaatjes. Er is één nadeel, hij hoort z'n mobiel niet en door de trilling van de quad, voelt hij de gsm ook niet trillen. Dat heeft er een keer in geresulteerd dat-ie de hond in de pot vond!! Nou ja, bijna dan. Even de hap bestralen en dan eten, in je eentje...

Zo jullie zijn weer een beetje op de hoogte van ons wel en wee. Laat eens een berichtje achter, zoda we weten wie onze belevenissen volgen. Want de teller loopt door, maar wie komen ons eigenlijk allemaal bezoeken? Klik eens op "reacties" onderaan het blogberichtje, vul het reactieveld in en klik op naam. Daar kun je je naam invullen, dus laat eens van je horen. Dat zouden we erg leuk vinden.

Leuk dat je weer langskwam en tot blogs!!

Eindelijk.............................ik hoor er nu ook bij !

2009-02-25T08:02:00.004+01:00

Na 7 maanden kan ik me dan eindelijk inwoner noemen van Tvedestrand. Ja, ik woonde hier al vanaf juli 2008, maar ben nu officieel ingeschreven in de kommune. Toen ik mijn verblijfsvergunning eind januari had gekregen, heb ik gelijk papieren ingevuld en opgestuurd naar Skatt sør in Tønsberg. Je zou denken dat je gewoon naar de kommune hier in Tvedestrand gaat en je inschrijft, maar zo werkt het niet. Wil je je inschrijven dan moet er een formulier naar Tønsberg. Want daar zetelt de afdeling inwonersregistratie.

Gisteren kwam dan de bevestiging vanuit Tønsberg. Heb nu zelf ook een eigen fødselnummer (hetzelfde als een burgerservicenummer in Nederland) en dat betekent dat ik zaken zelf kan regelen. Kan bijv een auto of huis kopen, maar nu ook een pasje aanvragen dat ik verzekerd ben voor ziektekosten. Had wel een papieren document gekregen, maar een pasje is altijd handiger. In de chip staan alle gegevens al vermeld. Kortom…………….ik hoor er bij. En dat geeft een goed gevoel. En dat gevoel wilde ik graag even met jullie delen.

Ans

Tijd voor een nieuw blogberichtje!!

2009-02-13T20:09:00.013+01:00

Ja toch, na 14 dagen willen jullie toch wel weer weten, hoe het met ons gaat?? Nou hier komt-ie dan!

Zoals bekend hebben we Annika's verjaardag gevierd op 29, 30 en 31 januari. Ja je leest het goed, het was een feestje van 3 dagen. Op donderdag 29 januari was het feest op de barnehage. Annika kreeg een mooie kroon en mocht beslissen wat er gegeten werd. Ze kreeg een aantal opties en haar keuze viel op IJS. Nou dacht ik dat we daar buiten genoeg van hadden, maar Annika wilde toch lekker ijs eten. Prima hoor, er werd ijs geserveerd. En ze heeft genoten.

Op 30 januari (haar eigenlijke verjaardag) waren we lekker thuis en is ze verwend met slingers, kadootjes, veel kaarten (bedankt iedereen!) en taart. We hebben niet zoveel gedaan en Annika heeft 's middags lekker kunnen spelen met haar speelgoed.

Zaterdags hebben we Annika's verjaardag nog eens dunnetjes overgedaan voor de visite, de buurtjes. Met nog meer kadootjes, muffins en een papa die ook thuis was. Ik denk dat onze 4-jarige wel genoten heeft.

Na het weekend was het weer feest. Carnaval welteverstaan. Op de barnehage werden Malin en Annika verwacht om carnaval mee te vieren, hoewel ze eigenlijk op maandag niet gaan. Ze hadden van tevoren maskers gemaakt om op te zetten. Dat vonden ze dan ook wel genoeg en de dames wilden ook niet meer dan dat verkleed zijn. Toen we er aankwamen, waren alle kinderen in echte kostuums gehesen, de een met wat meer pret in de ogen dan de ander. Wat me opviel, er was een klein meisje, misschien net 3 jaar, wat in een soort van Morticiaoutfit gehuld was, met make-up en al. Het kind was niet gelukkig. En dan ben ik blij dat onze meiden met alleen hun maskertjes de tijd van hun leven hadden.

Als Malin op woensdag naar de barnehage gaat (alleen) en Annika bij oma Ans is, gaan Caitlin en mama sinds kort naar de babysang. Ja ja, we gaan zingen. Het is leuk om wat noorse kinderliedjes te leren en daarbij de bewegingen te kennen. En... Caitlin geniet. Ze is de oudste met haar 2 jaren, maar dat mag (gelukkig ook voor de anderen) de pret niet drukken. De andere kindjes zijn allemaal onder de 1 jaar. Maar na een telefoontje met de begeleidster van het clubje mocht ik komen met Caitlin. En terwijl de andere kindjes gezellig bij moeders op schoot zitten, staat onze kleine meid, midden in de kring haar dansje te doen. Werkelijk schattig! We zijn nu 2 keer geweest en ik heb het zangboek kunnen lenen van een vriendin. Caitlin kent al een beetje de bewegingen van bepaalde liedjes. Het is echt heel leuk om alleen met Caitlin bezig te zijn en alle aandacht voor haar te hebben. Bovendien krijg ik zo weer wat meer contact met wat noorse vrouwen, die kinderen hebben in de leeftijd van die van ons. En het is een internationaal clubje, met een Russische, een Canadeese en een Nederlandse (dat ben ik dan!) en natuurlijk de Noorse vrouwen. Na het zingen en dansen heeft beurtlings een ander wat lekkers bij zich om uit te delen en kletsen we nog wat na. Ja het is echt gezellig en ik kijk er al weer naar uit. Hopelijk ook onze Caitlin....

We raken al echt ingeburgerd en geïntegreerd. We hebben namelijk afgelopen zondag op de skies gestaan. Gewoon in de straat, gezellig met de buurtjes. Nou ik kan je vertellen, dat valt nog niet mee. Misschien moet ik toch op les?? Ons overbuurmeisje kwam aan met haar skies en natuurlijk wilden Malin en Annika ook op de "lange" latten. Toen ze ze eenmaal aan hadden, vroegen ze of ik ook mee wilde doen. Tja, dan trek je de stoute (ski)schoenen aan en doe je mee. Onze straat is een beetje aflopend bij ons huis, dus naar boven ging wel redelijk goed, maar naar beneden vond ik het toch wel snel gaan. En dan kijk je naar zo'n 7-jarig overbuurmeiske en dan denk je, wat ben ik toch een stijve hark. Maar ja, bang om te vallen, hè?! Ach, we moeten binnenkort maar eens goed gaan oefenen hier bij Nesverk, waar wat loipes zijn. Er is in ieder geval nog genoeg sneeuw.

Wat ik in Nederland altijd al gevreesd heb, heb ik hier niet minder. De tandarts. Nou had ik in Zundert een hele lieve geduldige man, die precies wist hoe ik me voelde in de tandartsstoel. Dat wilde ik natuurlijk hier in Noorwegen ook wel weer. Dus ik eens navraag gedaan bij m'n buurvrouw. Zij adviseerde een praktijk in Arendal, waar zij altijd heel goed en geduldig geholpen werd. Dus ik met de bibbers in m'n benen gebeld en uitgelegd dat ik behoorlijk nerveus ben als het om mijn gebit gaat. Ze hadden alle begrip en ik had al meteen een goed gevoel erbij. Dus een afspraak gemaakt voor een kennismaking. Er werd ruim de tijd genomen voor Hans en mij. We werden geholpen door een jonge vent, met een behoorlijke dosis mensenkennis (en kennis van tandartszaken!). Natuurlijk was er wel het een en ander weer mis, dat hebben wij nou altijd, dus een nieuwe afspraak gemaakt. Ook wat dit betreft zijn we al weer behoorlijk thuis in Noorwegen. Nu moet Hans nog een opticiën zoeken voor zijn lenzen.

Toch zijn er nog wel wat andere zaken, die een beetje blijven hangen. De barnetryggd bijvoorbeeld. Je krijgt hier in Noorwegen 2 soorten kinderbijslag: barnetryggd en een extra centje (of moet ik zeggen kroontje) voor de kinderen tot en met 2 jaar, de kontantstøtte. Omdat ze de kontantstøtte in Nederland niet kennen, kun je gewoon een formulier invullen als je een kind hebt onder de 3 jaar en dan "krijg je dat gewoon". Daar hebben we ook geen enkel probleem mee gehad. Het probleem is de barnetryggd. Je moet aantonen tot wanneer je in Nederland kinderbijslag hebt gehad en dan gaat Noorwegen vanaf die datum verder. Meestal is dat de verhuisdatum. Nou is ons probleem dat Hans al eerder is verhuisd en hier is gaan werken dan de rest van het gezin. En daar zitten we nu nog mee te klungelen. Want eerst kom je erachter (bij toeval) dat de aanvraag is blijven liggen, dan zet je het alsnog in gang en dan moet er informatie komen uit Nederland, die weten de antwoorden niet, zodat je zelf een vragenlijst krijgt, die je terugstuurt naar Nederland, zodat Nederland een "beslissing" gaat nemen. Die beslissing gaat weer richting Noorwegen en dan kan Noorwegen weer verder in de aanvraag. En dit duurt nu al vanaf augustus 2008!! Wat een bureaucratie, nietwaar?! Maar goed dat het met terugwerkende kracht uitbetaald gaat worden. Hebben we straks een lekker zakkroontje voor de vakantie, want ik hoop dat de boel dan wel geregeld zal zijn.

Gelukkig kunnen we wel aanschaffen wat we "nodig" hebben. Hans heeft namelijk een nieuwe hobby ontwikkeld of is in ieder geval nog in volle gang deze hobby onder de knie te krijgen! Hij is van de autootjes overgestapt naar de helikopters. Hij heeft nu een prachtige helikopter, waar t-ie soms lekker aan zit te prutsen. Nou is het natuurlijk zo, dat als je de besturing van een heli kwijtraakt, je prachtige vliegmachine naar beneden suist en tegen de grond knalt. Met alle gevolgen vandien. Hij heeft dus ook een computerprogramma aangeschaft om eerst maar eens even goed te kunnen oefenen. Heerlijk zo'n rood knopje, kun je resetten en dan gewoon weer vliegen. Nee het valt nog niet mee, om zo'n ding goed in de lucht te houden.

En omdat het hier, zeker in de winter, niet te rijden is met een motor, heeft Hans een quad gekocht, een motor op 4 wielen. We kunnen hem pas maandag gaan halen en Hans heeft dan ook al in geen 2 weken geslapen van de spanning. Je kunt er met z'n tweeën op, maar ik moet er toch nog eens goed over nadenken. Toen we hem gingen bekijken met z'n viertjes (Caitlin bleef bij oma Ans) klommen de meiden meteen op de vehicels en vooral Annika vond het prachtig. Ik denk dat, als Hans vraagt of ze meegaat een rondje rijden, ze haar jas pakt en al klaarstaat voordat Hans uitgesproken is. Maar of ik dat zo'n goed idee vind?

Het is een behoorlijk lang bericht geworden. Rest mij alleen nog te vertellen dat we weer bezoek uit Nederland verwachten. Donderdag komen opa en oma van de Rijzen ons weer verblijden en blijven een kleine week in het winterse noorden. Vooral de meiden kijken erg uit naar ze. Want skypen is één ding, maar ze in het echt zien is natuurlijk wel iets heel anders!

Wat een feestelijke dag………..30 januari 2009!

2009-01-31T08:50:00.003+01:00

Vrijdag 30 januari 2009 is een wel hele feestelijke dag geworden. Annika werd 4 jaar. En dat ze een zondagskind is…………….dat bleek die dag wel. Om 10.00 uur belde Nicole namens de meiden. Die vroegen zich af waar oma Ans toch bleef. “Je komt toch wel gauw hé oma?”. “Ja hoor, ik kom eraan. Ga gelijk de post uit de brievenbussen halen. Zet alles dus maar klaar. Ik ben er zo”, was mijn antwoord.

Jas aan, schoenen met ijzers eronder aan, de deur achter me in het slot en van de gladde oprit af naar de brievenbus. Ja, de oprit is een ijsbaan. Met de auto (spijkerbanden) en schoenen met ijzers eronder is het goed om te doen. Geen kaarten meer voor de jarige job, maar wel een berichtje dat mama op het postkantoor 2 pakjes op moet halen, een grote envelop voor oma met het nieuwe hobbykrantje erin en ………………..een brief van de politie uit Tvedestrand voor mij. Zo snel als ik kon naar boven, want die brief betekende (hoopte ik toch) goed nieuws.

Het was een warm welkom. De meisjes zijn iedere keer weer door dolle als ik aanbel. Net of ze me weken niet hebben gezien. Maar het is natuurlijk beter zo. Eerst Annika gefeliciteerd en het cadeau (een vrachtwagen van Cars) gegeven. En ik……………ik trok me eventjes terug op de bank. De envelop van de politie moest eerst open. En daar was het GROTE NIEUWS! Ik werd bij hen verwacht, moest een pasfoto meebrengen en dan kreeg ik na 6 maanden over en weer schrijven, bellen en mailen mijn VERBLIJFSVERGUNNING. En die vergunning geldt tot januari 2014. Nou als dat geen mooi verjaardagscadeau is voor Annika, dan weet ik het niet meer. Nu zal er binnenkort nog wel een brief komen dat ik mijn fødselnummer (Noors burgerservicenummer) krijg en dan is alles rond. De maand januari is dus mooi geëindigd, want ik hoor er weer bij. Ik woon hier nu legaal en dan is een fijn gevoel. HOERA!

Oma Ans

Winter, dansles en meer van dat soort zaken.

2009-01-24T21:44:00.017+01:00

Het wordt wellicht een beetje saai, maar we hebben nog steeds veel sneeuw. De laatste paar dagen is er misschien alles bij elkaar wel een meter gevallen. We hebben dus heel veel sneeuw geruimd, want je moet toch een uitgang hebben, nietwaar?

Maar zoals je ziet kunnen we weer naar beneden. Ben benieuwd hoe dat morgen weer zal zijn. Da's altijd weer een verrassing. We hebben dus ook al wel geleerd, om de sneeuwschep naast de voordeur te hebben staan. Zo kun je je altijd een weg naar beneden ruimen!!

Toen we laatst een advertentie in de krant zagen staan van de dansschool hier in Tvedestrand, waren onze meiden (Malin en Annika) helemaal opgewonden. Zij wilden ook naar dansles. Dus wij op maandag gaan kijken. Er waren heel veel roze meisjes in tututjes, jurkjes en roze balletschoentjes. Helaas was er geen plaats meer voor onze dansmariekes. Ze mochten zelfs niet aan de kant meedoen. En dit was vooral voor Annika een grote teleurstelling. Malin zat er maar een beetje naar te kijken. Na afloop even een gesprekje met de danslerares gehad en wat bleek, op donderdag was er nog een groep. Weliswaar voor wat oudere meisjes, maar Annika wilde zo graag, dat ze ook mocht komen. Dus op donderdag weer terug. Oma Ans was ook meegegaan om te gaan kijken. We werden als volwassenen echter de deur gewezen. De twee dansleraressen wilden met de meisjes alleen beginnen. De volgende lessen was er wel plaats voor de ouders en kijkers aan de kant. Maar na een half uurtje kwam Malin in tranen de zaal uit, gevolgd door een danslerares. Ze wilde niet meer meedoen, want ze vond het toch niet zo leuk. "Het was helemaal geen dansen, want de leraressen waren de haaien en de kinderen de vissen en we moesten heel snel rennen om niet door de haaien gepakt te worden!" Ik ben toen met Malin weer de zaal ingegaan, waar Annika nog lustig meedeed. We hebben even zitten kijken, maar Annika was wel erg klein tussen al die groten en ze wist ook meest van de tijd niet wat er van haar verwacht werd. Het was dus niet zo'n groot succes als gedacht. Jammer, maar misschien over een jaartje nog eens proberen.

Wat wel een succes was, was de eerste kennismaking met de grote school. Malin wordt in juli 6 jaar en gaat dan naar de 1e klas. Het was inschrijving en papa, mama, Malin en Annika gingen op weg naar Tvedestrand Skole. We werden verwelkomd door de papa van Ellen, een meisje wat ook bij Malin en Annika op de barnehage zit. Dat was dus al een bekend gezicht. Ze mochten kleuren en krijten op het schoolbord, terwijl papa en mama even een praatje maakten met "de meneer". Er werden wat formulieren ingevuld en na een tijdje kwam Malin binnen in het kantoortje en begon een gesprekje met de aardige man. We hadden net van te voren gezegd, dat er wellicht wat aandacht voor Malin aan het noors besteed mocht worden. Echter Malin knoopte heel vlotjes een gesprek aan en daar zaten we dan. Te klapperen met onze oren. Nee, met dat noors komt het wel goed!

Een wat mindere ervaring blijft toch een bezoekje aan de tandarts. Het was wel weer de hoogste tijd, dat we een controle moesten hebben, dus op weg naar Arendal, Hans en ik. In een prachtig oud, restaureerd gebouw in het hartje van de stad werden we vriendelijk behandeld door al het personeel. De tandarts, zijn assistente en de dame aan de balie namen alle tijd voor ons, heerlijk. Natuurlijk mogen we op 12 februari weer terugkomen voor verdere behandeling. De dag dat ik zonder vervolgafspraak weer naar huis ga, ga ik uitgebreid vieren. Ik heb altijd wel wat!!

Afgelopen maandag ben ik naar Grimstad geweest voor een avondje scrappen. Het is zo'n 3 kwartier rijden, maar het was wel heel gezellig. Leuk om weer tussen de creatieve mensen in te zitten en te kijken wat iedereen zoal maakt. Ik maakte een praatje met wat dames en vertelde dat ik er niet zoveel van begreep, van wat er allemaal gezegd werd. "Men vi snakker ikke, vi skravle!" (we praten niet, we babbelen maar een beetje). Ik moest maar vaker langskomen, dan kon ik het vast beter volgen over een tijdje. Nou de toon was gezet en het werd uiteindelijk een heel gezellige avond, voor herhaling vatbaar!!

Wat ons mam en mij ook nog erg verbaasde was onze kleine Caitlin. Wat wordt ze toch een grote meid. Zoals eerder vermeld nu al helemaal zindelijk, want ook 's nachts is ze droog. Maar ook in haar kleine koppie gaat het gewoon door. Zo afgelopen donderdag, toen we samen bij oma Ans op de thee waren. Caitlin zat in de hobbykamer met een klein sjabloontje te spelen. Er stonden allemaal letters op en ze begon te tekenen. Daarna zei ze op een gegeven moment welke letters ze al gemaakt had. Ik kon m'n oren niet geloven en heb er voor de zekerheid een filmpje van gemaakt. Elke letter was goed! En dat voor een kind van net 2 jaar. Wat een wijsheid!!

Zo, jullie zijn weer een beetje op de hoogte van ons wel en wee. Ik hoop dat jullie een berichtje achterlaten onder dit blogbericht. Laat iets van je horen, dat vinden ook wij erg leuk!!

Een wit nieuwjaar en het begin van het einde...

2009-01-05T20:07:00.008+01:00

OK, we hadden geen verse sneeuw met kerstmis, maar... we zijn wel getrakteerd op een laag van zo'n, wat zal het zijn, 15 cm in het nieuwe jaar. Gisteren werden we wakker en het witte goedje schitterde ons in de net geöpende ogen. En da's best wít dan, hoor. Maar goed, de meiden konden niet wachten om weer naar buiten te gaan. Natuurlijk moet er toch eerst ontbeten worden, maar toen de pakken weer aan en erop uit. Zelfs Caitlin wilde mee naar buiten. Ze begint er al aan te wennen.

Caitlin met de zandbakspulletjes in de sneeuw

Helaas was het geen plaksneeuw, dus er kon geen sneeuwpop gemaakt worden. Malin en Annika hadden de sleetjes al gauw weer gevonden, maar moesten een andere plek zoeken dan die van de vorige keer. Toen zijn ze telkens van de oprit afgegleden met het gevolg dat daar nu nog steeds een dikke laag ijs op ligt, die maar niet wil verdwijnen. En dat is best lastig met de auto. Dus zijn de meiden uitgeweken naar de zijkant van het huis.

Dat ging best goed, tot dat de sneeuw wat minder werd op die plek en Malin eigenlijk meer óp de rotsen naar beneden ging. Ze vond het niet echt lekker aan de billen! Toen zijn de twee oudsten met oma Ans een mooi plekje in de straat gaan zoeken. En dat was snel gevonden, zo op zondag, (bijna) zonder verkeer. Caitlin vond het wel weer genoeg en kreeg koude handjes. Ze wilde weer naar binnen, dus zijn zij en ik weer de warmte op gaan zoeken in huis.

Over Caitlin gesproken, zij is in een volgende fase beland. Nou klinkt dat allemaal heel heftig en voor haar is dat ook zo natuurlijk. Wat wil het geval, ze heeft de pot ontdekt!! We hadden het potje al eerder in de badkamer gezet, maar na 1 keer een grote boodschap was de liefde over. Dus de pot weer uit het zicht en in de kast. Maar afgelopen zaterdag na het warm eten zei ze ineens: mama, ikke op potje poepen. Ik wist niet wat ik hoorde en ben snel de pot gaan halen. OK, we hebben even "gezeten" met een boekje voor wat afleiding en ja hoor, daar was-tie dan. Ik heb haar helemaal de hemel ingeprezen en we hebben samen afscheid genomen en de wc doorgespoeld. Sindsdien gaat de grote boodschap op de pot. Echter gisteren ging Caitlin weer terug op de schone pot. En wat kwam daar, jawel een grote plas. Weer een hoera en een grote kroel. Gelukkig was het niet de laatste keer, want ook vandaag is de pot gevuld met een mooie grote plas. We zijn dus aan het begin van het einde van het luiertijdperk. Heerlijk!!!